എഴുത്തുകാരൻ പേനയെടുക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? വേശ്യാവൃത്തി പോലെ വെറുമൊരു ഉപജീവന മാർഗ്ഗമല്ല എഴുത്ത്, അഭിസാരികയുടെ അടിവസ്ത്രത്തിന്റെ കെട്ടഴിക്കുന്നതു പോലെ കെട്ടഴിക്കേണ്ടവരല്ല എഴുത്തുകാര് എന്ന് പഴയ ആഭിജാതർ പറഞ്ഞുതരും. പക്ഷെ, വയറ്റിൽ വിശപ്പിന്റെ തീയെരിയുമ്പോൾ അക്ഷരങ്ങൾ തിന്ന് വിശപ്പടക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന പച്ചയായ യാഥാർത്ഥ്യം ഏത് മഹാകവിക്കാണ് അറിഞ്ഞുകൂടാത്തത്? “എഴുത്തുകാർ വെറുതെ എഴുതി സമയം കളയുന്നു, അവർക്ക് ഒരു പ്രതിഫലവും കിട്ടുന്നില്ല” എന്ന പഴി കേൾക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലമേറെയായി. സാഹിത്യം കൊണ്ട് ജീവിക്കാൻ നോക്കിയാൽ പട്ടിണി കിടന്ന് മരിക്കുമെന്ന സങ്കടസത്യം ഇന്ന് ഏത് തുടക്കക്കാരനും അറിയാം.
എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് ഈ പാവങ്ങൾ എഴുതുന്നു? എന്തുകൊണ്ട് പത്രങ്ങളും വാരികകളും മാസികകളും ഈ എഴുത്തുകാരെ വച്ച് ബിസിനസ് നടത്തുന്നു?
വാരികകളുടെയും പ്രസാധകരുടെയും കാര്യം തന്നെയെടുക്കാം. എഴുത്തുകാരില്ലാതെ അവർക്ക് ഒരടി മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല. ഒരു കഥയോ കവിതയോ പ്രബന്ധമോ ഇല്ലാതെ ഏത് വാരികയാണ് അച്ചടിച്ചു വരിക? സാഹിത്യമാണ് അവരുടെ വിപണി. എന്നാൽ ഈ പേജുകൾ നിറയ്ക്കാൻ രാത്രിയിലെ ഉറക്കമിളച്ച്, സ്വന്തം രക്തം മഷിയാക്കി മാറ്റുന്ന എഴുത്തുകാരന് പ്രസാധകർ തിരിച്ചു നൽകുന്നത് എന്താണ്? ചിലപ്പോൾ ‘വാരികയുടെ രണ്ട് സൗജന്യ കോപ്പി’, അല്ലെങ്കിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും തട്ടിപ്പറിഞ്ഞു തരുന്ന തുച്ഛമായ ഒരു പ്രതിഫലം!
ലോകമെമ്പാടും ഈ ചോദ്യം വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ഉയർന്നു കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ജോർജ്ജ് ഓർവെൽ (George Orwell) തന്റെ ‘Books v. Cigarettes’ എന്ന പ്രശസ്തമായ ഉപന്യാസത്തിൽ സാഹിത്യകാരന്റെ സാമ്പത്തികാവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് നിശിതമായി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. സാമുവൽ ജോൺസൺ (Samuel Johnson) പണ്ടേ പറഞ്ഞുവച്ചു: “No man but a blockhead ever wrote, except for money.” എന്നാൽ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയിൽ പണത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം എഴുതാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നവനാണ് ഏറ്റവും വലിയ മണ്ടൻ!
ഇന്ന് ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ പ്രസാധകരുടെ ഈ ചൂഷണത്തിനെതിരെ വലിയ പ്രതികരണങ്ങളും പ്രസ്ഥാനങ്ങളും അലയടിക്കുന്നുണ്ട്:
Pass the Pay Check’ & ‘Acutely Underpaid Writers’ (UK/US Movement): വിദേശരാജ്യങ്ങളിൽ പ്രസാധകർ പുസ്തകങ്ങൾ വിറ്റ് കോടികൾ കൊയ്യുമ്പോൾ എഴുത്തുകാർക്ക് നൽകുന്ന റോയൽറ്റിയും മുൻകൂറുകളും (advances) കുത്തനെ കുറയുന്നതിനെതിരെ Society of Authors പോലെയുള്ള ആഗോള എഴുത്തുകാരുടെ സംഘടനകൾ കടുത്ത പ്രതിഷേധത്തിലാണ്.
പീറ്റർ കാരെയുടെയും (Peter Carey) ഫിലിപ്പ് പുൾമാന്റെയും (Philip Pullman) ശബ്ദം: പ്രശസ്ത ബുക്കർ സമ്മാന ജേതാവായ പീറ്റർ കാരെയും ബ്രിട്ടീഷ് എഴുത്തുകാരൻ ഫിലിപ്പ് പുൾമാനും സാഹിത്യ ലോകത്തെ ഈ സാമ്പത്തിക ചൂഷണത്തെ പരസ്യമായി ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. “എഴുത്തുകാർ സൗജന്യമായി ജോലി ചെയ്യേണ്ട അടിമകളല്ല” എന്ന് പുൾമാൻ തുറന്നടിച്ചപ്പോൾ അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ അത് വലിയ ചർച്ചയായി.
പരമ്പരാഗത പ്രസാധകർക്ക് പുറമെ ആമസോൺ (Amazon Kindle Publishing) പോലുള്ള ഭീമന്മാരുടെ കടന്നുവരവോടെ, സാഹിത്യത്തിന്റെ വില നിർണ്ണയിക്കൽ പൂർണ്ണമായും കോർപ്പറേറ്റുകളുടെ കൈകളിലായി. എഴുത്തുകാരന്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗം ലാഭവും പോക്കറ്റിലാക്കുന്നത് ഇത്തരം ടെക് കമ്പനികളും മധ്യവർത്തികളായ ഏജന്റുമാരുമാണ്.
കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെയും തീരുന്നില്ല. സാഹിത്യ ലോകത്തുനിന്ന് കേൾക്കുന്ന ഏറ്റവും പുതിയ വാർത്തകൾ ഏതൊരു അക്ഷരസ്‌നേഹിയുടെയും നെഞ്ചിൽ തീ കോരിയിടുന്നതാണ്. മലയാളത്തിലെ പ്രശസ്തമെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു വാരിക, എഴുത്തുകാരന്റെ പടവും കഥയും കവറിൽ അച്ചടിച്ചുവരാൻ പന്ത്രണ്ടായിരം രൂപ ചോദിക്കുന്നുവത്രേ! പോരാത്തതിന്, വാരികയ്ക്ക് പരസ്യം പിടിച്ചു കൊടുക്കേണ്ട ചുമതലയും ഇപ്പോൾ പാവം എഴുത്തുകാരന്റെ തോളിലാണ്. ഇതിനെ സാഹിത്യ സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനമെന്ന് വിളിക്കാമോ, അതോ പച്ചയായ കച്ചവടമെന്നോ?
സാഹിത്യചരിത്രത്തിൽ കേട്ടുകേൾവിയില്ലാത്ത തരത്തിലുള്ള അധഃപതനത്തിലൂടെയാണ് നാം കടന്നുപോകുന്നത്. പണ്ട്, എഴുത്തുകാരന്റെ സൃഷ്ടിയുടെ മികവു കണ്ടാണ് പത്രങ്ങളും വാരികകളും അവരുടെ മുഖചിത്രമായി എഴുത്തുകാരെ കൊടുത്തിരുന്നത്. വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറോ തകഴിയോ ഒ.വി. വിജയനോ ഒന്നും കവറിൽ വരാൻ വാരിക മുതലാളിമാർക്ക് അങ്ങോട്ട് പണം കൊടുത്തിട്ടില്ല. ഇന്ന് പക്ഷെ, കവറിൽ വരണമെങ്കിൽ സർഗ്ഗവാസനയല്ല, അക്കൗണ്ടിൽ പണമാണ് വേണ്ടത്!
ഇതിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടമാണ് ഏറ്റവും ഭയാനകം, അവാർഡ് കച്ചവടങ്ങൾ! പണം നൽകിയാൽ ഏത് കൃതിക്കും അവാർഡും പൊന്നാടയും സംഘടിപ്പിച്ചു നൽകാൻ പ്രസാധകരും ചില സംഘടനകളും തയ്യാറാണെന്ന അവസ്ഥ. Payward (പണം കൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന അവാർഡ്) എന്ന പുതിയ സംസ്കാരം സാഹിത്യത്തിന്റെ പവിത്രതയെ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓൺലൈൻ മാധ്യമങ്ങളുടെ വരവ് പ്രിന്റെഡ് മീഡിയകളുടെ വയറ്റത്തടിച്ചിരിക്കയാണ്, അപ്പോൾ പിന്നെ എഴുത്തുകാർ അവരുടെ സൃഷിടികൾ പണം കൊടുത്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കേണ്ട അവസ്ഥയാണ്, അതുപോലെ സുബ്സ്ക്രിപ്ഷൻ ചുമതലയും എഴുത്തുകാരനും മറ്റു മാധ്യമ സ്റ്റാഫും ചെയ്യേണ്ട അവസ്ഥയാണ്. മുതലാളിയുടെ കയ്യിൽ ശമ്പളം കൊടുക്കാൻ പോയിട്ട് പേപ്പർ വാങ്ങാനുള്ള പണം പോലും ഇല്ലത്രെ!!!
ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യകാരനായ അലക്സാണ്ടർ പോപ്പ് (Alexander Pope) തന്റെ ‘Dunciad’ എന്ന കൃതിയിൽ സാഹിത്യ ലോകത്തെ ഇത്തരം അല്പത്തരങ്ങളെയും പണക്കൊതിയെയും കളിയാക്കി എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പണം കൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന പ്രശസ്തിയും അവാർഡുകളും വെറും കാപട്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. നമ്മുടെ നാട്ടിലും സംഭവിക്കുന്നത് വേറൊന്നുമല്ല — കഴമ്പില്ലാത്ത സാഹിത്യ സൃഷ്ടികൾക്ക് പണത്തിന്റെ ബലത്തിൽ അവാർഡ് നൽകി വായനക്കാരെ വഞ്ചിക്കുന്നു!
ഈ പോക്ക് എങ്ങോട്ടാണ്? ചോദ്യം ഇപ്പോൾ എഴുത്തുകാരുടെ ഇടയിൽ സജീവമായിരിക്കുന്നു, കഴിവുള്ള, എന്നാൽ പണമില്ലാത്ത യഥാർത്ഥ എഴുത്തുകാർ പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നു. പണച്ചാക്കുകളായ വ്യാജ എഴുത്തുകാർ കവറുകളിലും അവാർഡ് വേദികളിലും മിന്നിമറയുന്നു. വായനക്കാരന് സാഹിത്യത്തിലും അവാർഡുകളിലുമുള്ള വിശ്വാസം പൂർണ്ണമായി നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
എഴുത്തുകാരെ പരസ്യം പിടിക്കുന്ന ഏജന്റുമാരാക്കുകയും, കവർ പേജും അവാർഡുകളും ലേലം വിളിച്ചു വിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ വാരികകൾ ഒന്നു മനസ്സിലാക്കണം; അക്ഷരങ്ങളെ ചരക്കാക്കാം, എന്നാൽ വായനക്കാരന്റെ വിവേകത്തെ പണയം വെക്കാൻ കഴിയില്ല.
തുന്നൽക്കാരൻ തുണി അളന്നു മുറിക്കുന്നത് പോലെ സാഹിത്യത്തെ പണത്തിന് അളന്നു കൊടുക്കുന്ന ഈ ബിസിനസ്സുകാർ വിപണി കീഴടക്കുമ്പോൾ, യഥാർത്ഥ സാഹിത്യം കമ്പോളത്തിന് പുറത്ത് ചോരവാർന്ന് മരിക്കുകയാണ്. എഴുത്തുകാരൻ ഇല്ലാത്ത അച്ചടിശാലകൾ വെറും കടലാസുകെട്ടുകൾ മാത്രമാണ്. അധ്വാനിക്കുന്നവന് അർഹമായ പ്രതിഫലം നൽകുക എന്നത് ഔദാര്യമല്ല, അവകാശമാണ്. ഈ അനീതിക്കെതിരെ പേനയുയർത്താൻ സാംസ്കാരിക ലോകം തയ്യാറായില്ലെങ്കിൽ, ഭാവി തലമുറ നമ്മെ നോക്കി പരിഹസിക്കും!
