എനിക്ക് ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കണം.
ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം.
ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ, രാവിലെ ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ ഫോണിൽ വാർത്ത കാണുമ്പോൾ, ഉള്ളിൽ ഉരുകി ഉരുകി ചോദിക്കുന്ന ആ ചോദ്യം
എന്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഈ യുദ്ധം?
ഗാസയിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ചോരയിൽ കിടക്കുന്ന ദൃശ്യം കാണുമ്പോൾ, ഇറാൻ്റെ ആകാശം തീ നിറഞ്ഞ വാർത്ത കേൾക്കുമ്പോൾ, അമേരിക്ക — ഇസ്രയേൽ — ഇറാൻ ത്രികോണം ഒരു ലോകയുദ്ധത്തിൻ്റെ നിഴൽ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ —
ഞാൻ ഒരു ഭരണാധികാരിയല്ല, ഒരു സൈനിക തന്ത്രജ്ഞനുമല്ല. ഞാൻ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ. ഭൂമിയിൽ ഇനിയും ജീവിക്കണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ജീവൻ സ്നേഹിക്കുന്ന, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ. ആ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ടു മടുക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു നടുക്കം ഉണ്ടാകുന്നു — ഒരു ഹൃദയവേദന.
ഈ ലേഖനം ആ ഹൃദയവേദനയുടെ ഭാഷയിൽ എഴുതുന്നു.
യുദ്ധം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ചത്തുവീഴുന്നത് ഭരണാധികാരികളല്ല. ആദ്യം ചോര വീഴുന്നത് ബോർഡർ റൂമുകളിലല്ല. ആദ്യം ഇരുൾ വീഴുന്നത് ഒരു ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ആകാശത്തിലാണ്. ഒരു തെരുവിൻ്റെ നടുവിൽ, ഒരമ്മ മകനെ കാത്ത് നിൽക്കുന്ന വഴിമുനമ്പിൽ, ഒരു സ്കൂൾ മൈതാനത്ത്.
ആ ബോംബ് ആദ്യം തകർക്കുന്നത് കെട്ടിടങ്ങൾ മാത്രമല്ല — ഒരു കുടുംബത്തിൻ്റെ, ഒരു തലമുറയുടെ, ഒരു ജനതയുടെ സ്വപ്നം കൂടെ ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്നു.
ഡോക്ടർ ആകണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ച പതിനേഴുകാരൻ ഇന്ന് ഒരു ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ ആണ് — ഡോക്ടർ ആയല്ല, രോഗിയായി. ഒരു ചിത്രകാരൻ ആകണം എന്ന് കരുതിയ ആ പെൺകുട്ടി ഇന്ന് ഒരു അഭയാർഥി ക്യാമ്പിൽ, ഒരു കൈ ഇല്ലാതെ. ഒരു കർഷകൻ ഒരു ജീവിതം മൊത്തം അദ്ധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയ ഭൂമി ഇന്ന് ചാരം. ആ ഒരൊറ്റ ഹെക്ടർ ഭൂമിക്കൊപ്പം ആ ഒരു ജീവിതത്തിൻ്റെ അർത്ഥവും ഇല്ലാതായി.
ഇതാണ് യുദ്ധം — സ്വപ്നങ്ങൾ ചുട്ടുകരിക്കുന്ന ഒരു യന്ത്രം.
മൂകസാക്ഷികൾ — ഒരു വാക്കു പോലും ഇല്ലാതെ നശിക്കുന്നവർ
ഇവിടെ ഞാൻ ഒരു കാര്യം
പറയാം — ഒരു കാര്യം, ആരും ഒരിക്കലും സംസാരിക്കാത്ത ഒരു കാര്യം.
യുദ്ധം തകർക്കുന്നത് മനുഷ്യരെ മാത്രമല്ല.
ഒരു ബോംബ് വീഴുമ്പോൾ, ആ ഭൂമിയിൽ ഉള്ള
നായ്ക്കൾ ഭ്രാന്തു പിടിച്ചോടുന്നു ആ ഓട്ടം എവിടേക്ക്? ഏത് ദിക്കിലേക്ക്? ഒരു ലക്ഷ്യവും ഇല്ലാതെ, ഒരു ഉടമ ഇല്ലാതെ. ഗ്രാമം ഒഴിഞ്ഞ ശേഷം ആ
ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ ആ ഒഴിഞ്ഞ ഭവനത്തിൻ്റെ വാതിൽക്കൽ ആഴ്ചകളോളം കാത്തിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ ആ കതക് തുറക്കും, ആ കൈ തലയിൽ ഒന്ന് തലോടും, ആ ശബ്ദം ഒന്ന് കേൾക്കും — എന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ.
മൂകസാക്ഷികൾ — ശബ്ദമില്ലാത്ത വേദന
ഒരു ബോംബ് വീഴുമ്പോൾ —
ഒരു നായ മാത്രം ഓടുന്നില്ല.
ആയിരക്കണക്കിന് വളർത്തുമൃഗങ്ങൾ
ഒറ്റ നിമിഷത്തിൽ അനാഥരാകുന്നു.
അവ ഓടുന്നു —
ദിശയില്ലാതെ.
ഭയത്തിൽ വിറച്ച്.
ഒരിക്കൽ —
ഒരു വീട്ടിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നവർ.
ഒരു കുടുംബത്തിൻറെ
സന്തോഷത്തോടൊപ്പം ജീവിച്ചവർ.
ഇന്ന്
അവയ്ക്ക് വീട് ഇല്ല.
ഒരു പേര് പോലും ഇല്ല.
ഒരു ഗ്രാമം ഒഴിഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ —
വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കും.
പക്ഷേ ആ വാതിലുകൾക്കൽ —
ആ വളർത്തുമൃഗങ്ങൾ കാത്തിരിക്കും.
ഒരു നായ.
ഒരു പൂച്ച.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ജീവികൾ.
ദിവസങ്ങൾ കടക്കും.
വിശപ്പ് വളരും.
ഭയം മങ്ങും.
പക്ഷേ —
ഒരു പ്രതീക്ഷ മാത്രം ശേഷിക്കും:
“ഇന്ന് അവർ തിരികെ വരും…”
“ഇന്ന് ആ വാതിൽ തുറക്കും…”
ഒരിക്കൽ തങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച
ആ മനുഷ്യർ തിരികെ വരും എന്ന ഒരു നിർദോഷ വിശ്വാസത്തോടെ —
അവ കാത്തിരിക്കും.
പക്ഷേ —
യുദ്ധം തിരികെ വരാൻ ആരെയും അനുവദിക്കാറില്ല.
ഒരു ദിവസം —
ആ പ്രതീക്ഷ മരിക്കുന്നു.
അതിനൊപ്പം —
ആ ജീവനും.
ഈ മരണങ്ങൾ —
ചരിത്രം പോലും രേഖപ്പെടുത്താത്തവയാണ്.
ആ പ്രതീക്ഷ ഒടുങ്ങുന്ന ദിവസം ആ ജീവൻ ഒടുങ്ങുന്നു.
ഒരു ഭൂപ്രദേശം യുദ്ധഭൂമിയാകുമ്പോൾ കോടിക്കണക്കിന് ജീവജാലങ്ങൾ ആഹാരവും വെള്ളവും ഇല്ലാതെ, മനുഷ്യൻ്റെ സ്നേഹം ഇല്ലാതെ, ഭൂഗർഭജലം മലിനമായി, ഭൂമി ചോർന്ന് — ഒന്നൊന്നായി നശിക്കുന്നു. ഒരു മൂലയിൽ ഒരു കാട്ടുമൃഗം, ഒരു പക്ഷി, ഒരു ചെടി — ആർക്കും വേണ്ടാതെ, ആരും കാണാതെ.
ഈ ജീവൻ്റെ ദൈന്യം ഒരു ഭരണകൂടം കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരു യുദ്ധ ചർച്ചയിൽ ഇതിൻ്റെ ഒരക്ഷരം ഇല്ല. ഒരു ആണ്ടിൽ ലോകം ആയുധങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ചെലവഴിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ ദിവസത്തെ പണം കൊണ്ട് ഈ ജന്തുക്കളെ, ഈ ആവാസ വ്യവസ്ഥകളെ, ഒരു തലമുറ കൂടെ ജീവിപ്പിക്കാം. പക്ഷേ ആ ദിശ ആർക്കും വേണ്ടാ.
ദൂരെ ഉള്ള തീ — ഇവിടെ ഉള്ള ചൂട്.
“അത് ആ രാജ്യത്തിൻ്റെ കാര്യം” — ഇങ്ങനെ ആശ്വസിക്കരുത്. ഒരൊറ്റ ഉദാഹരണം.
ഇറാൻ്റെ ആകാശം ഒന്ന് കത്തിയാൽ — ഒരാഴ്ചക്കകം ഇന്ത്യയിലെ
ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഇന്ധന വില ഉയർന്നതു കൊണ്ട് വീട്ടുചെലവ്
നടത്താൻ പാടുപെടുന്നു. ഓസ്ട്രേലിയൻ കുടുംബം ഒരു ഗ്രോസറി ട്രോളി ഒഴിഞ്ഞ കൈകൾ കൊണ്ട് ഉന്തുന്നു. ആഫ്രിക്കൻ ഗ്രാമത്തിൽ ഭക്ഷ്യ ദൌർലഭ്യം ഏറുന്നു.
ഇന്ന് ഭൂമി ഒരു ഗ്രാമം ആണ്. ഒരിടത്ത് തീ കൊളുത്തിയാൽ ആ ഗ്രാമം മൊത്തം ആ ചൂട് ശ്വസിക്കുന്നു. ഒരു ലോകയുദ്ധം ഉണ്ടായാൽ, ആ ഒരൊറ്റ ഘട്ടം — ഒരു ആണവ ഉപകരണം ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടാൽ — ഈ ഭൂമിയുടെ ഒരു ഭാഗത്ത്
ഒറ്റ ജീവൻ ഉണ്ടാകില്ല. ആ ഒരൊറ്റ ആശങ്ക, ഇന്ന് ലോകം ഉറ്റുനോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ ഒരൊറ്റ ഭയം — ഉറക്കം കെടുത്തി ഇരിക്കേണ്ടതാണ്.
ജേതാക്കൾ ആരുമില്ല
ചരിത്രം പാഠങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുന്നു — യുദ്ധം ആരും ജയിക്കുന്നില്ല. ജേതാക്കൾ ചോരക്കളത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ആ ‘ജയം’ ഒരു ഭാരം ആണ്, ഒരു ശവഗന്ധം ചുമക്കുന്ന ജയം.
ഹിരോഷിമ ഓർക്കുക. ഒരൊറ്റ ബോംബ്. ഒരുനഗരം. ഒരു ലക്ഷം ജീവൻ ഒരൊറ്റ ഉഷസ്സിൽ. ആ ബോംബ് തള്ളിയ ബോംബർ വിമാനത്തിൻ്റെ ക്യാപ്റ്റൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ആ ദൃശ്യം ഉറക്കത്തിൽ കണ്ടു. ഒരു ദിവസം, ഒരൊറ്റ ദിവസം — ആ ഒരു ദിവസത്തിൻ്റെ ഭാരം ഒരു ജീവിതം ഒട്ടാകെ ചതച്ചു.
ഭൂഖണ്ഡം ജയിച്ച അലക്സാണ്ടർ, ലോകം ജയിക്കാൻ ഇറങ്ങിയ നെപ്പോളിയൻ, ഒരു ഭൂഖണ്ഡം ചോരയിൽ മുക്കിയ ഹിറ്റ്ലർ — ഇന്ന് ആർ ഓർക്കുന്നു? ഭൂമി ഇന്നും ഉണ്ട്. ജനം ഇന്നും ഉണ്ട്. ആ ‘ജേതാക്കൾ’ ഇല്ല.
ആ ഒരൊറ്റ ദിനം
ഒരു ദിവസം, ഒരൊറ്റ ദിവസം ലോകത്തിൻ്റെ ആയുധ ചെലവ് ഒടുക്കുന്ന ശരാശരി തുക — ആ ഒരൊറ്റ ദിവസത്തെ ഒരൊറ്റ കോടി ഡോളർ — ഒരു ദരിദ്ര രാജ്യത്ത് ഒരു ലക്ഷം കുട്ടികൾക്ക് ഒരു ആണ്ടത്തെ ഭക്ഷണം
ദാരിദ്ര്യവും ഇല്ലാതാക്കാൻ പറ്റും ഒരൊറ്റ ദിവസത്തെ ആ ഒരൊറ്റ തീരുമാനം മതി.
പക്ഷേ
അങ്ങനെ ഒരു തീരുമാനം ആർക്കും വേണ്ട എന്തൊരു കഷ്ടം
ഇത് ഞാൻ ഒരു ഭരണാധികാരിയോ, ഒരു നയ വിദഗ്ധനോ, ഒരു തത്ത്വചിന്തകനോ ആയി പറയുകയല്ല. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ ആദ്യ ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു കനൽ കൊണ്ട് ചോദിക്കുകയാണ്.
ഒടുക്കം — ഒരൊറ്റ ആഗ്രഹം
ഞാനും നിങ്ങളും ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നു ഗ്രഹത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു. ആ
ഗ്രഹം ഒന്നാണ്.
ആ ഒരേ ഗ്രഹത്തിൻ്റെ ഒരു ഭാഗം മറ്റൊരു ഭാഗത്തെ ചോരയിൽ കുളിപ്പിക്കുമ്പോൾ — ഈ ഭൂമി ഒട്ടാകെ ആ ചോര ഏൽക്കുന്നു. ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് ഇന്ന് ഉറങ്ങുന്നു — ഭയമില്ലാതെ, ശത്രുവില്ലാതെ. ഗാസയിലായാലും, ടോക്കിയോയിലായാലും, കേരളത്തിലായാലും — ആ ഉറക്കം ഒരൊറ്റ ഉറക്കം, ഒരേ നിർദോഷം.
ആ ഉറക്കം കാക്കണം. ആ ഒരൊറ്റ കാരണം മതി.
ആ ഒരൊറ്റ കാരണം കൊണ്ട് ഞാൻ, ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ, ഒരൊറ്റ കാര്യം ഉറക്കെ പറയുന്നു —
യുദ്ധം വേണ്ട. ഈ ഭൂമിക്ക്, ഈ ജീവനുകൾക്ക്, ഈ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്, ഈ മൂകജീവജാലങ്ങൾക്ക് — ഒരൊറ്റ ഭൂമി മതി, ഒരൊറ്റ ആകാശം മതി, ഒരൊറ്റ സ്നേഹം മതി.
നാം ആഘോഷിക്കുന്ന നാശം — ഒരു സാമൂഹിക ഭ്രാന്ത്
ഇന്ന് —
യുദ്ധം ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം മാത്രമല്ല.
അത് ഒരു പ്രദർശനമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ —
ടിവി ചാനലുകളിൽ
വിജയത്തിന്റെ പോസ്റ്റുകൾ.
പക്ഷം പിടിച്ച അഭിമാനങ്ങൾ.
ഒരു ബോംബ് വീഴുമ്പോൾ —
അവിടെ ഒരു ജീവൻ അവസാനിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ഇവിടെ —
ഒരാൾ എഴുതുന്നു:
“നാം ജയിക്കുന്നു.”
ആരെയാണ് നിങ്ങൾ ജയിക്കുന്നത്?
ഒരു കുഞ്ഞിനെ?
ഒരു അമ്മയെ?
ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനെ?
സ്ക്രീനിന് പിന്നിൽ ഇരുന്ന്
യുദ്ധത്തെ ഒരു കളിപോലെ കാണുന്നവർ —
ഒരു സത്യം മറക്കുന്നു:
യുദ്ധം ഒരിക്കലും ദൂരെയിരിക്കില്ല.
ഇന്ന് നീ കൈയടിക്കുന്ന ആ തീ —
നാളെ നിന്റെ വാതിലിൽ എത്തും.
വീണ്ടും ഞാൻ പറയുന്നു
ഞാൻ ഒരു നേതാവല്ല.
ഒരു വിദഗ്ധനുമല്ല.
ഞാൻ —
ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ.
പക്ഷേ —
ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാൻ അവകാശമുള്ള ഒരാൾ.
അതുകൊണ്ട് —
ഞാൻ ഉറച്ചുപറയുന്നു:
യുദ്ധം വേണ്ട.
ഈ ഭൂമിക്ക് —
ഈ ജീവനുകൾക്ക് —
ഈ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് —
ഈ മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന ജീവികൾക്ക് —
ഒരു ഭൂമി മതി.
ഒരു ആകാശം മതി.
ഒരു സ്നേഹം മതി.
സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ..
ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്ന എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും ജീവചലം നൽകും സമാധാനം ഉണ്ടാകട്ടെ..
ചിന്തനീയം
ഹൃദ്യമായ അവതരണം