മലയാളത്തിലെ നോവലിസ്റ്റുകൾ ഇപ്പോൾ വിമാന ടിക്കറ്റെടുത്തു കൂട്ടുന്ന തിരക്കിലാണ്. കസാക്കിസ്ഥാനിലെ ഏതോ ഒരു തരിശുഭൂമിയിലേക്ക് വണ്ടി കയറിയാലേ ഇനിയുള്ള കാലത്ത് കഥയെഴുതാൻ ഒക്കൂ എന്നൊരു വല്ലാത്ത ഭീതി നമ്മുടെ സാഹിത്യ തമ്പുരാട്ടിമാരെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു.
കെ.ആർ. മീരയുടെ ‘കലാച്ചി’യും ഹരിത സാവിത്രിയുടെ ‘സിൻ’ എന്ന നോവലും തമ്മിൽ നടക്കുന്ന തർക്കങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരൻ ആന്ദ്രേ ഴീദിന്റെ (André Gide) ഒരു പ്രശസ്തമായ വാചകമാണ് എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്—”പറയേണ്ടതെല്ലാം മുൻപേ പറയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്, എന്നാൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുകൊണ്ട് നമുക്കത് വീണ്ടും പറയേണ്ടി വരുന്നു.”
“Everything that needs to be said has already been said. But since no one was listening, everything must be said again.”
(സാഹിത്യവാരഫലത്തിൽ എം. കൃഷ്ണൻ നായർ വിദേശ എഴുത്തുകാരെയും അവരുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളെയും ഉദ്ധരിക്കുന്നത് ഒരു പതിവായിരുന്നു. ‘കലാച്ചി’ വിവാദത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഒരു പ്രമേയം വീണ്ടും എഴുതപ്പെടുന്നതിലെ ആവർത്തന വിരസതയെ പരിഹസിക്കാൻ ആന്ദ്രേ ഴീദിന്റെ ഈ ചിന്ത വളരെ അനുയോജ്യമാണ്).
ഇവിടെ മനുഷ്യർ അകാരണമായി ദിവസങ്ങളോളം ഉറങ്ങി വീഴുന്ന കസാക്കിസ്ഥാനിലെ നിഗൂഢമായ ആ ഉറക്ക ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മീര നടത്തുന്ന പെൺയാത്രയും, കുർദിഷ് മലനിരകളിലേക്ക് ഹരിത നടത്തുന്ന സഞ്ചാരവും ഒരേ പ്രമേയത്തിന്റെ സമാന്തര രേഖകളാണെന്ന് പറഞ്ഞ് വിഴുപ്പലക്കുന്ന നിരൂപകന്മാരെ കാണുമ്പോൾ കഷ്ടം തോന്നുന്നു.
കാമുകനെ തിരഞ്ഞ് യുദ്ധഭൂമിയിലേക്ക് പോകുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ പണ്ടേ സാഹിത്യത്തിലുണ്ട്. അതിലൊരുത്തിക്ക് ഫിദ എന്നും മറ്റവൾക്ക് സീത എന്നും പേരിട്ടു എന്നതൊഴിച്ചാൽ മലയാളിയുടെ കാൽപ്പനിക ദീനതയ്ക്ക് യാതൊരു മാറ്റവുമില്ലെന്ന് ഈ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങളും സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.
നോവലിന്റെ പകുതി ഭാഗം നേരത്തെ എഴുതിയതാണെന്ന് മീര വാദിക്കുമ്പോൾ, ബാക്കി പകുതിയിലാണ് തന്റെ ചോരണം എന്ന് ഹരിത ഫേസ്ബുക്കിൽ നിലവിളിക്കുന്നു. കഷ്ടം! ഈ കടുംപിടുത്തങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ഒരുകാലത്ത് വിഖ്യാത ബ്രിട്ടീഷ് നോവലിസ്റ്റ് ഇയാൻ മക്ഇവാൻ (Ian McEwan) നേരിട്ട കോപ്പിയടി വിവാദമാണ് ഓർമ്മ വരുന്നത്.
തന്റെ അറ്റോൺമെന്റ് എന്ന മാസ്റ്റർപീസിന് ലൂസില്ല ആൻഡ്രൂസിന്റെ ആത്മകഥയുമായി സാമ്യമുണ്ടെന്ന് കേട്ടപ്പോൾ മക്ഇവാൻ പുഞ്ചിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. കാരണം, ചരിത്രവും ഭൂമിശാസ്ത്രവും ആരുടെയും കുത്തകയല്ലെന്ന് ആ വലിയ എഴുത്തുകാരന് അറിയാമായിരുന്നു.
നമ്മുടെ നാട്ടിലെ എഴുത്തുകാർക്ക് കൺവെട്ടത്തുള്ള കായലും തെങ്ങും മടുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് റഷ്യൻ അതിർത്തിയിലെ മഞ്ഞും പശ്ചിമേഷ്യയിലെ വെടിയൊച്ചകളും കടമെടുത്ത് അവർ വലിയ സാഹിത്യം ചമയ്ക്കാൻ നോക്കുന്നത്.
ഡാൻ ബ്രൗണിന്റെ ‘ദി ഡാവിഞ്ചി കോഡ്’ പുറത്തിറങ്ങിയ കാലത്ത് ‘ദി ഹോളി ബ്ലഡ് ആൻഡ് ദി ഹോളി ഗ്രെയിൽ’ എന്ന പുസ്തകത്തിന്റെ കർത്താക്കൾ കോടതിയെ സമീപിക്കുകയുണ്ടായി. തങ്ങളുടെ ചരിത്ര ഗവേഷണം ബ്രൗൺ മോഷ്ടിച്ചു എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആവലാതി.
എന്നാൽ ബ്രിട്ടീഷ് കോടതി വിധി എഴുതിയത് ചരിത്രപരമായ സത്യങ്ങളിലോ പ്രമേയങ്ങളിലോ ആർക്കും കുത്തകാവകാശം (Plot Monopoly) സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ്. ഈ സാമാന്യബുദ്ധി എന്തുകൊണ്ടാണ് നമ്മുടെ അക്കാദമി അവാർഡ് ജേതാക്കൾക്കില്ലാതെ പോകുന്നത്?
മീരയുടെ നോവൽ വായിച്ച് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെച്ച കഥ ഹരിതയും, ഉമ്മ തന്നവൾ തന്നെ പിന്നിൽ നിന്ന് കുത്തിയെന്ന് മീരയും വിളിച്ചു പറയുമ്പോൾ ഇതാണോ സാംസ്കാരിക കേരളത്തിന്റെ സാഹിത്യ സംവാദം എന്ന് വായനക്കാരൻ ചോദിച്ചു പോകുന്നു.
ഹെൻറി ജെയിംസിന്റെ നോവലുകളിൽ കാണുന്നതുപോലുള്ള ആഴമേറിയ മനസ്സിന്റെ വ്യാപാരങ്ങളല്ല, മറിച്ച് സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ലൈക്കുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള തറവേലകളാണ് ഈ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾക്ക് പിന്നിൽ. പുസ്തക ചന്തകളിലും ഈ ട്രിക്സ്ഉം ടാക്റ്റിക്സ്ഉം നിർലോഭം അവർ തുടരുന്നുമുണ്ട്.
ഈ ‘കലാച്ചി’ വിവാദം കൊണ്ട് ഒരു ഗുണമുണ്ടായി; മലയാളികൾ കുറേക്കാലത്തിന് ശേഷം നോവലുകളുടെ വരികൾക്കിടയിലൂടെ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പ്രമേയങ്ങളുടെ ആകസ്മികത എന്നത് ലോക സാഹിത്യത്തിൽ സർവ്വസാധാരണമാണ്.
ഒരേ കാലഘട്ടത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ചിന്തകൾ ഒരേ ദിശയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത് പകർത്തിയെഴുത്തല്ല, മറിച്ച് കാലത്തിന്റെ സ്വാധീനമാണ്. തോമസ് മാൻ (Thomas Mann) തന്റെ ‘ഡോക്ടർ ഫൗസ്റ്റസ്’ എഴുതിയ കാലത്ത് സമാനമായ പ്രമേയങ്ങൾ മറ്റ് ചില ജർമ്മൻ എഴുത്തുകാരിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ ആരും തെരുവിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ചെളിവാരിയെറിഞ്ഞില്ല.
നിർഭാഗ്യവശാൽ, ഇന്ന് മലയാളത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നത് അക്ഷരങ്ങളുടെ ശുദ്ധിയെയോ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഔന്നിത്യത്തെയോ കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയല്ല, മറിച്ച് അഹംഭാവങ്ങളുടെ ഏറ്റുമുട്ടലാണ്. പുസ്തകം വിറ്റഴിക്കാനുള്ള തന്ത്രമായി ഈ വിവാദത്തെ മാറ്റിയെടുക്കുന്നതിൽ പ്രസാധകരും വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.
സാഹിത്യം എന്നത് അപരന്റെ കൃതിയിലെ വരികൾ മോഷ്ടിക്കലല്ലെന്നും, സ്വന്തം ആത്മാവിൽ നിന്ന് ചോരയിറ്റിച്ചുണ്ടാക്കുന്നതാണെന്നും ഈ എഴുത്തുകാരികൾ എന്നാണ് തിരിച്ചറിയുക?
തർക്കങ്ങൾ എന്തുതന്നെയായാലും, ഈ കൊടും ചൂടിലും സാഹിത്യത്തിന്റെ പേരിൽ വായനാലോകം ചർച്ചകൾ കൊഴുപ്പിക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ വോൾട്ടയറുടെ ഒരു വാചകം ഓർത്തുപോവുകയാണ്: “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് വിയോജിക്കുന്നു, പക്ഷേ അത് പറയാനുള്ള നിങ്ങളുടെ അവകാശത്തെ മരണം വരെ ഞാൻ അനുകൂലിക്കും.”
ഈ വിവാദച്ചുഴികൾക്കിടയിലും വായന ജീവിക്കുന്നു എന്നത് മാത്രമാണ് ഏക ആശ്വാസം.
🙏