ഒരു ശവകുടീരം അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
കല്ല് ഉരുളുന്നു.
വെളിച്ചം ഇടിച്ചുകയറുന്നു.
ഈ മൂന്ന് നിമിഷങ്ങൾ — ഇവ ഒരു മതത്തിന്റേത് മാത്രമല്ല. ഇവ മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും ആദിമമായ കഥയാണ്. ഇരുൾ, തിരിവ്, വെളിച്ചം. ഇടിച്ചുവീഴൽ, നിശ്ശബ്ദത, ഉണർച്ച. ഓരോ ജന്മവും ഈ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു — ഒരിക്കലല്ല, പലതവണ.
ഈ ഈസ്റ്ററിൽ ഞാൻ ആ കഥ എന്നിൽ നിന്ന് വായിക്കുകയാണ്.
ഒന്ന് — ക്രൂശ് നമ്മൾ ഓരോരുത്തരും ചുമക്കുന്നു
ഗോൽഗോഥ ഒരു ഭൂപ്രദേശമല്ല, ഒരു അനുഭവമാണ്.
ജീവിതം ഏറ്റവും ഭാരിച്ചതായി മാറുന്ന ആ ഒരു നേരം — ഒരു പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ഒടുവിൽ യാത്ര ചൊല്ലുന്ന നേരം, ഒരു ബന്ധം ഒടിഞ്ഞ് ഇരുകൂറായി വീഴുന്ന നേരം, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പണിതൊരു സ്വപ്നം ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് ചിതറിപ്പോകുന്ന നേരം — ആ നേരത്ത് നാം ഓരോരുത്തരും ഒരു ക്രൂശ് ചുമക്കുകയാണ്. ഒറ്റയ്ക്ക്. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന്, ആരും കാണാതെ.
ഞാൻ ഓർക്കുന്നു — ജീവിതത്തിൽ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ഞാൻ ഇരുട്ടിൽ ഇരുന്നു. ആ ഇരുട്ടിന് ഒരു ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു, ഒരു ഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു, ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടായിരുന്നു — “ഇനി ഒന്നും ഇല്ല” എന്ന ആ ശബ്ദം. ഉള്ളിൽ ഒരു തണുപ്പ് ഇറങ്ങി.
ആ തണുപ്പ് ശവകുടീരത്തിന്റേതായിരുന്നു.
ഗെത്സേമേനിൽ ഒരു ദൈവം കരഞ്ഞത് അതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇന്നും ആശ്വാസം — ദൈവം തന്നെ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ആ കയ്പ്പ് ഏറ്റുവാങ്ങി, വിറച്ചു, “ഈ പാനപാത്രം നീക്കേണേ” എന്ന് അഭ്യർഥിച്ചു. ദൗർബല്യം ദൈവദ്രോഹമല്ലെന്ന് ആ ഒറ്റ നിലവിളി തെളിയിക്കുന്നു. ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്നത് മനുഷ്യന്റെ ദുർബലതയല്ല — അത് മനുഷ്യന്റെ ആഴമാണ്. ഭാരം അനുഭവിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്ത ഹൃദയങ്ങൾ ഒരിക്കലും ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കാൻ അർഹരല്ല.
രണ്ട് — ശവകുടീരം നമ്മൾ സ്വയം തീർക്കുന്നു
ഇവിടെ ഒരു സത്യം ഞാൻ ഏറ്റുപറഞ്ഞേ മതിയാകൂ.
ചിലപ്പോൾ ക്രൂശ് ആരും ഇടുന്നതല്ല, നാം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുന്നതാണ്. ചിലപ്പോൾ ശവകുടീരം ഭൂമി കൊണ്ടല്ല, നമ്മുടെ സ്വന്തം ഭയം കൊണ്ടും, ദ്വേഷം കൊണ്ടും, നഷ്ടബോധം കൊണ്ടും, ഏറ്റുമുട്ടാനുള്ള ഭ്രാന്തൻ ധൈര്യമില്ലായ്മ കൊണ്ടും നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതാണ്.
ഒന്ന് ക്ഷമിച്ചു കൊടുക്കുവാൻ കഴിയാതെ ഹൃദയം ചത്തുകിടക്കുന്നവർ ഉണ്ട്. ഒരു പഴയ വേദന വിടാൻ കഴിയാതെ ഇരുട്ടിൽ ഇരിക്കുന്നവർ ഉണ്ട്. ഒരു ബന്ധം ഒടിഞ്ഞശേഷം ജീവിതം അവിടെ തന്നെ നിർത്തിയവർ ഉണ്ട്. ഒരു സ്വപ്നം പൊലിഞ്ഞശേഷം ഇനി ഒന്നും സ്വപ്നം കാണരുതെന്ന് ഹൃദയത്തോട് കൽപ്പിച്ചവർ ഉണ്ട്.
ഞാൻ ആ ഇരുട്ടിൽ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. കല്ല് സ്വയം ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഉരുട്ടിക്കൊണ്ട് ശൂന്യതയ്ക്ക് അകത്ത് ഒടുങ്ങിക്കിടന്നിട്ടുണ്ട്. ആ ഘട്ടത്തിൽ ഈസ്റ്ററിന്റെ ചോദ്യം ഒരു ശക്തമായ ഇടിനാദം പോലെ ഉള്ളിലേക്ക് ഇടിച്ചുകയറി “നീ ഇവിടെ ഇരിക്കാനാണോ ജനിച്ചത്?”
മൂന്ന് — ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് ഒരു ക്ഷണനേരത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നില്ല
ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് പ്രകാശം പോലെ ഒടുക്കം ഒരു ക്ഷണനേരത്ത് ഒരേ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ സംഭവിക്കുന്നതാണെന്ന് നാം കരുതുന്നു. പക്ഷേ ശരിക്കും അത് ഒരു ദീർഘ പ്രക്രിയയാണ്.
ആദ്യം ഒരു ചെറിയ ഇളക്കം — ചിലപ്പോൾ ഒരു പ്രഭാതം, ചിലപ്പോൾ ഒരു വാക്ക്, ചിലപ്പോൾ ഒരു അപരിചിതന്റെ ഒരൊറ്റ ചിരി. ആ ഇളക്കം ഒരു ചോദ്യമാകുന്നു. ആ ചോദ്യം ഒരു ധൈര്യമാകുന്നു. ആ ധൈര്യം ഒരു ചുവടാകുന്നു. ആ ചുവട് ഒരു വഴിയാകുന്നു.
ഞാൻ ഓസ്ട്രേലിയയിൽ ഈ ഈസ്റ്ററിൽ ഉദയം കണ്ടു. ഇവിടെ ശരത്കാലമാണ്. ഇലകൾ ചുവന്ന്, ഓറഞ്ചായി, ഒടുക്കം സ്വർണ്ണനിറം പൂണ്ട് ഒരൊറ്റ ചലനത്തിൽ ഊർന്നുവീഴുന്നു. ആ വീഴ്ചയ്ക്ക് ഒരു ഭംഗിയുണ്ട്. കാരണം, ആ ഇല ഒടുക്കം ഇല്ലാതാകുകയല്ല — ആ വൃക്ഷം ഊർജ്ജം ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കുകയാണ്, ഒരു പുതിയ ഋതുവിന് ഒരുങ്ങുകയാണ്.
ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് ഇതാണ്. വീഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു ഉള്ളിലേക്കുള്ള ഒതുങ്ങൽ. ആ ഒതുങ്ങലിൽ ഒരു ഒരുങ്ങൽ. ആ ഒരുങ്ങലിൽ ഒരു ഉണർച്ച.
നാല് — ഒടുക്കം ഒരേ ഒരു ചോദ്യം
ഈ ഈസ്റ്ററിൽ ഞാൻ ആ ചോദ്യം ഉള്ളിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി ഉറക്കെ ചോദിക്കുന്നു —
ഏതു ശവകുടീരത്തിൽ ഞാൻ ഇനിയും ഇരിക്കുകയാണ്?
ഏതൊരു ദ്വേഷത്തിന്റെ? ഏതൊരു ഭയത്തിന്റെ? ഏതൊരു നഷ്ടത്തിന്റെ? ഏതൊരു
പഴഞ്ചൻ തോൽവിയുടെ?
ആ കല്ല് ഉരുട്ടാൻ ഇന്ന് ഒരൊറ്റ ദിവസം ആണ്. ഒരൊറ്റ ദിവസം ഒരൊറ്റ തീരുമാനം — ഇനി ഇരുട്ടിൽ ജീവിക്കില്ലെന്ന്, ഇനി ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഭാരം ഇറക്കിവയ്ക്കുമെന്ന്, ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി ജീവിതം ആഗ്രഹിക്കുമെന്ന്.
ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കാൻ ഒരു ദൈവം വേണ്ട. ഒരു ഹൃദയം മതി — ഇനിയും ഒരിക്കൽ കൂടി ഉണരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയം.
ആ ഹൃദയം നിന്നിലുണ്ട്. ഇന്നും. ഇപ്പോഴും.
ഉയർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ ഈ പ്രഭാതത്തിൽ, ഓരോ വായനക്കാരനും ഒരൊറ്റ പ്രാർഥന
നിന്റെ ഉള്ളിലെ ശവകുടീരം ഇന്ന് ശൂന്യമാകട്ടെ.
ഏവർക്കും എൻറെ
ഈസ്റ്റർ ആശംസകൾ
🙏🙏