“തിരിച്ചുവരാത്ത ബാല്യം… 80-90കളിലെ ആ സ്വർണ്ണകാലം”
നമ്മൾ ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാത്ത ഒരു തലമുറയാണ്.
ഇന്നത്തെ കുട്ടികൾക്ക് കഥകളായി മാത്രം കേൾക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു ബാല്യത്തിന്റെ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ.
സ്കൂളിലേക്കു പോകാൻ ബസ് കാത്തുനിന്നിരുന്നില്ല നമ്മൾ.
നടന്ന് പോയി… നടന്ന് തിരികെ വന്ന ഒരു തലമുറയായിരുന്നു.
വീട്ടിലെത്തിയാൽ ഹോംവർക്ക് വേഗം തീർക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു കാര്യം —
തെരുവിലേക്കോടി കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കാൻ!
തെരുവുകളായിരുന്നു നമ്മുടെ കളിസ്ഥലം.
സൂര്യൻ മറയുമ്പോഴും കളി അവസാനിച്ചില്ല.
ഇരുട്ടാകുമ്പോൾ ഒളിവ് കളിയുടെ ചിരികളും വിളികളും
തെരുവുകൾ മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരുന്ന കാലം.
മണ്ണുകൊണ്ട് കേക്കുകൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന കുട്ടികൾ.
റബർ പെറുക്കി വിറ്റ് കിട്ടിയ ചെറിയ പൈസ കൊണ്ട് ഐസ്ക്രീമും ബോണ്ടയും വാങ്ങി ലോകം മുഴുവൻ സ്വന്തമാക്കിയ പോലെ സന്തോഷിച്ചിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ.
പ്ലാസ്റ്റിക് കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത കാലത്ത് പേപ്പർ കൊണ്ട് കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന സൃഷ്ടിപരമായ ബാല്യം.
സ്പോർട്സ് കാർഡുകളും തീപ്പെട്ടി പടങ്ങളും സിഗരറ്റ് പായ്ക്കുകളും ഒരു നിധിപോലെ ശേഖരിച്ചിരുന്ന കൗതുകം.
70 പൈസ കൊടുത്ത് സൈക്കിൾ വാടകയ്ക്ക് എടുത്ത് ഗ്രാമത്തിന്റെ ഓരോ വഴിയും ചുറ്റിയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചെറിയ രാജാക്കന്മാർ.
സിനിമ പോസ്റ്ററുകളും നോട്ടീസുകളും സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിരുന്ന ആരാധകർ.
സിനിമാ തിയേറ്ററിലെ ഏറ്റവും വിലകുറഞ്ഞ ടിക്കറ്റിൽ മുന്നിലിരുന്ന്
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങളോടെ സിനിമ കണ്ടിരുന്ന പ്രേക്ഷകർ.
മഴക്കാലത്ത് വീട്ടിനകത്ത് ബോർഡ് ഗെയിമുകളും കാർഡുകളും കളിച്ചിരുന്ന കുടുംബസന്ധ്യകൾ.
അന്ന് മൊബൈൽ ഫോണുകളില്ലായിരുന്നു…
പക്ഷേ ഓർമ്മകളെ ബന്ധിപ്പിച്ച ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അന്ന് സോഷ്യൽ മീഡിയയില്ലായിരുന്നു…
പക്ഷേ സത്യമായ സൗഹൃദങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അന്ന് വലിയ ആഡംബരങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു…
പക്ഷേ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ പോലും വലിയ ഉത്സവങ്ങളായിരുന്നു.
രാവിലെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന മലയാള മനോരമ എടുത്ത്
സ്പോർട്സ് പേജും സിനിമാ പേജും തിരഞ്ഞ് വായിച്ചിരുന്ന ആ ചെറുപ്പം ഇന്നും മനസ്സിൽ തഴുകി നിൽക്കുന്നു.
ആ കാലത്ത് എടുത്ത ഫോട്ടോകളും പഴയ ആൽബങ്ങളും ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട നിധികളായി ഇന്നും അലമാരയുടെ ഒരു മൂലയിലുണ്ട്.
രാത്രിയിൽ കിടക്കയിൽ മൂടിപ്പുതച്ച് ചിരി അടക്കി പിടിച്ച് കിടന്നപ്പോൾ
മാതാപിതാക്കൾക്ക് നമ്മൾ ഇപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നുവെന്ന്
അറിയാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്ന ആ ചെറിയ രഹസ്യങ്ങളാണ് ഇന്നത്തെ വലിയ ഓർമ്മകൾ.
ഇന്ന് സമയം മുന്നോട്ട് പോയി.
ലോകം മാറി.
കുട്ടിക്കാലം പോലും മാറി.
പക്ഷേ സത്യം ഇതാണ് —
80-90കളിലെ ആ ബാല്യം ഒരു ജീവിതമല്ലായിരുന്നു…
അത് ഒരു സ്വർണ്ണകാലമായിരുന്നു.
ഇന്ന് അത് കടന്നുപോയി.
നമ്മൾ എത്ര ആഗ്രഹിച്ചാലും ആ കാലം ഒരിക്കലും തിരികെ വരില്ല.
പക്ഷേ ഒരു അഭിമാനം മാത്രം നമ്മുക്കുണ്ട് —
ഇന്നത്തെ ലോകം കാണാതെ പോയ അത്യന്തം മനോഹരമായ ഒരു ബാല്യം
നമ്മൾ ജീവിച്ചവരാണ്.
തിരിച്ചുവരാത്ത ബാല്യം
നല്ല ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ