“Some hands don’t nourish—they control, silence, and keep you dependent.” ചിന്തകളിൽ കനൽ കോരിയിടുന്ന ഈ വരികൾ ഇന്ന് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഏറിയും കുറഞ്ഞും കണ്ടുവരുന്ന ഒരു കയ്പുള്ള യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് നേരെ പിടിച്ച കണ്ണാടിയാണ്. ചില കൈകൾ നമ്മെ പോറ്റാനല്ല, മറിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാനും നിശബ്ദരാക്കാനും, നമ്മെ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിച്ചു മാത്രം ജീവിക്കുന്നവരാക്കി മാറ്റാനുമാണ് ശ്രമിക്കുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഒരേസമയം നമ്മെ ഭയപ്പെടുത്തുകയും ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ട ഒന്നാണ്.
സ്നേഹത്തിന്റെയും സംരക്ഷണത്തിന്റെയും ഹൃദ്യമായ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ് എത്തുന്ന പല ബന്ധങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും മനുഷ്യന്റെ ആത്മവീര്യത്തെയും പടിപടിയായി ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത് എന്ന് നമ്മൾ പലപ്പോഴും തിരിച്ചറിയാറില്ല. ഒരു ചെടിക്ക് വളരാൻ മണ്ണും വെള്ളവും വെളിച്ചവും നൽകി പരിചരിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹമെങ്കിൽ, ആ ചെടിയുടെ ഇലകൾ എങ്ങോട്ട് വളരണം, അതിന്റെ പൂക്കൾക്ക് എന്ത് നിറമുണ്ടാകണം എന്ന് നമ്മൾ ശാഠ്യം പിടിക്കുന്നത് സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് ക്രൂരമായ അധീശത്വമാണ്. നിർഭാഗ്യവശാൽ, നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലും സൗഹൃദങ്ങളിലും പ്രണയബന്ധങ്ങളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിൽ പോലും ഈ പ്രവണത വ്യാപകമാണ്.
“നിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഇത് പറയുന്നത്,” എന്ന ഒരൊറ്റ വാചകത്തിന്റെ മറവിലാണ് പലപ്പോഴും മറ്റൊരാളുടെ ചിറകരിയാനുള്ള തന്ത്രങ്ങൾ ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്. ആദ്യം സഹായഹസ്തവുമായി എത്തുന്ന ഇത്തരം വ്യാജ സ്നേഹക്കൈകൾ, പിന്നീട് നമ്മുടെ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും കൈയടക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു. ഒടുവിൽ, അവരില്ലാതെ നമുക്ക് ഒരു അടിപോലും മുന്നോട്ട് വെക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന വരിഞ്ഞുമുറുക്കപ്പെട്ട അവസ്ഥയിലേക്ക് നമ്മൾ മാറ്റിമറിക്കപ്പെടുന്നു; ഇതാണ് പരാശ്രയത്വത്തിന്റെ അദൃശ്യമായ തടവറ.
തങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കുന്നവർ എപ്പോഴും തങ്ങൾക്ക് വിധേയരായിരിക്കണം എന്ന് ഇത്തരം ‘നിയന്ത്രണ സ്വഭാവമുള്ള കൈകൾ’ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവിടെ സ്വന്തമായി ഒരു അഭിപ്രായം പറയാനോ, തെറ്റുകളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനോ ഉള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് മാത്രമല്ല, വിയോജിപ്പുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നവരെ വൈകാരികമായി ബ്ലാക്ക്മെയിൽ ചെയ്തും കുറ്റബോധം അടിച്ചേൽപ്പിച്ചും നിശബ്ദരാക്കുകയാണ് ഇവരുടെ രീതി. ഇത്തരത്തിലുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ പെട്ടുപോകുന്ന വ്യക്തികളുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകരുകയും, അവർ സ്വന്തം കഴിവുകളിൽ പോലും സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
നമ്മെ താങ്ങിനിർത്തുന്ന കൈകൾക്ക് നമ്മെ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറത്തിവിടാനുള്ള വിശാലമായ മനസ്സ് കൂടി ഉണ്ടാകണം. ചിറകുകൾ ഒതുക്കി കൂട്ടിനുള്ളിൽ അടച്ചിടുന്നതല്ല സംരക്ഷണം, അത് വെറുമൊരു തടവറയാണ്. ഒരു കൈ നമ്മെ വളർത്തുകയാണോ അതോ തളർത്തുകയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകം നമ്മൾ ആർജ്ജിച്ചെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്.
സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും ആത്മാഭിമാനവും പണയപ്പെടുത്തി മറ്റൊരാളുടെ നിഴലായി ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ നല്ലതാണ് ആ നിയന്ത്രണക്കൈകളിൽ നിന്ന് ധീരമായി മാറിനടക്കുന്നത്. സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ വരുന്ന ഇത്തരം അദൃശ്യ വിലങ്ങുകളെ തിരിച്ചറിയാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം. നമ്മെ പോഷിപ്പിക്കുന്ന, നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചിറകു നൽകുന്ന കൈകളെ മാത്രം ചേർത്തുപിടിക്കുക; നമ്മെ നിശബ്ദരാക്കാനും അടിമപ്പെടുത്താനും നീളുന്ന കൈകളെ ആത്മബലത്തോടെ ധീരമായി തട്ടിമാറ്റുക.
