‘കൂട്ടുകുടുംബം’ എന്ന വാക്ക് ഒരു വികാരമായിരുന്ന കാലമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴെ മൂന്ന് തലമുറ സ്നേഹം പങ്കിട്ടു. മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിൽ കഥകൾ ഉറങ്ങി. അമ്മയുടെ കയ്യിലെ ചോറിന് സ്നേഹത്തിന്റെ രുചിയുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ നിഴൽ വീടിന് കാവലായിരുന്നു. സന്ധ്യയ്ക്ക് വിളക്ക് കൊളുത്തി എല്ലാവരും ഒന്നിച്ച് നാമം ചൊല്ലും. സങ്കടം വന്നാൽ മറയ്ക്കാൻ നാല് ചുമലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘എന്റെ’ എന്നതിലുപരി ‘നമ്മുടെ’ എന്ന വാക്കാണ് വീടുകളിൽ മുഴങ്ങിയത്.
ഇന്ന് കാലം ഫ്ലാറ്റുകളിലേക്ക് ചുരുങ്ങി. മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ പോലും മനസ്സുകൾ അകന്നു. ഒരേ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ ഇരുന്നിട്ടും അച്ഛൻ ഓഫീസ് മെയിലിലും മക്കൾ റീൽസിലും മുഴുകുന്നു. സംസാരം വാട്ട്സാപ്പ് സ്റ്റാറ്റസിലേക്കും സ്നേഹം ‘ഹാർട്ട് ഇമോജി’യിലേക്കും ഒതുങ്ങി. ‘തിരക്കാണ്’ എന്ന ഒറ്റ വാക്കിൽ ബന്ധങ്ങൾക്ക് വിലങ്ങിടുന്നു. പ്രവാസിയായ മകന് സ്വന്തം അമ്മയുടെ ചിരി ഒരു ‘സ്ക്രീനിലെ പിക്സൽ’ മാത്രമായി. അടുപ്പിക്കാൻ വന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ നമ്മെ അറിയാതെ അകറ്റുകയാണോ എന്ന് തോന്നും.
പക്ഷേ ബന്ധങ്ങളുടെ വേര് ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല. എന്റെ സഹോദരൻ എനിക്ക് നൽകിയ ആ നിഷ്കളങ്ക സ്നേഹത്തിന്റെ ഊഷ്മളത, എന്നെ വിട്ട് കാണാമറയത്തേക്ക് പോയെങ്കിലും, ഈ ജീവിതസായാഹ്നത്തിലും കെടാവിളക്ക് പോലെ എന്നുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. അത് തെളിയിക്കുന്നത് ഒന്നാണ്: സ്നേഹം മരിക്കുന്നില്ല. അത് രൂപം മാറി ഒഴുകും. ആധുനിക കാലം നമ്മോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് വലിയ വീടല്ല, വിശാലമായ മനസ്സാണ്. ദിവസവും പത്ത് മിനിറ്റ് ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് കണ്ണിൽ നോക്കി ‘സുഖമാണോ’ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ മതി. ഓർക്കുക, ചേർത്തുപിടിക്കാൻ, അല്ലെങ്കിൽ ഓർത്തുവെക്കാൻ ഒരാൾ ഉള്ളതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം. ആ ഓർമ്മയാണ് നമ്മുടെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്.
