മനസ്സിന്റെ മഞ്ഞുമൂടിയ
ജലാശയത്തിൽ
അദൃശ്യമായ ശ്വാസങ്ങളുടെ
മൃദുസ്പർശനത്തിൽ
സ്വപ്നകുമിളകൾ പിറക്കും—
ആരും വിളിക്കാത്തതായിട്ടും
അവ സ്വയം ഉയരുന്ന
വെളിച്ചക്കുഞ്ഞുകൾ.
ഓരോ കുമിളയും
ഒരു അപ്രകാശിത പ്രാർത്ഥന—
തൊടാതെ സൂക്ഷിച്ച പ്രണയം,
പറയാതെ കരഞ്ഞ വാക്കുകൾ,
കാലത്തിന്റെ കയ്യിൽ വീഴാതെ
തുടിച്ചുനിൽക്കുന്ന നാളെയുടെ
മൃദുവായ സ്വരം.
അവ ഉയരുമ്പോൾ
ലോകം ഒറ്റ നിമിഷം നിശ്ചലമാകും—
ഒരു മിനുക്കിയ പ്രതീക്ഷയുടെ കണ്ണാടി
പോലെ
അവയിൽ നമ്മൾ തന്നെ
പ്രതിഫലിക്കും.
പക്ഷേ—
കാറ്റിന്റെ ഒരു അനാഥ വിരൽ
അവയെ സ്പർശിച്ചാൽ മതി,
യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ചൂട്
അവയെ തൊട്ടാൽ മതി—
സ്വപ്നം പൊട്ടും…
ഒരു ശബ്ദവുമില്ലാതെ.
പൊട്ടിയശേഷം
വെള്ളത്തിന്റെ നെഞ്ചിൽ
ഒരു ചെറു വിറയൽ മാത്രം—
അത് തന്നെ
അവയുടെ ജീവന്റെ അവസാന കവിത.
എങ്കിലും
ആ വിറയലിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന്
വീണ്ടും പിറക്കും
പുതിയ സ്വപ്നകുമിളകൾ—
പൊട്ടിത്തെറിക്കാനറിയാവുന്നവയായി
ട്ടും
പിറക്കാൻ മടിയില്ലാത്ത
മനസ്സിന്റെ
അപരിചിത ധൈര്യം പോലെ…
