പ്രഭാതത്തിന്റെ മൗനനൊമ്പരങ്ങൾ.
സ്നേഹകുടീരം എട്ടുകെട്ടിലെ ആ പ്രഭാതം പതിവിലും കൂടുതൽ നിശബ്ദമായിരുന്നു. മഞ്ഞുതുള്ളികൾ ഇനിയും മണ്ണിൽ നിന്നു വിടവാങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത ആ പുലർവേളയിൽ കിഴക്കൻ ആകാശം പതിയെ ചുവന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എങ്കിലും അന്തരീക്ഷത്തിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത ഏതോ ഒരു ഗൗരവം തങ്ങിനിന്നിരുന്നു.
രാത്രിയുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ നിശബ്ദതയിൽ പുറത്തെ പ്രകൃതിയാകെ നിശ്ചലമായി കാണപ്പെട്ടു. കാറ്റുപോലും മരച്ചില്ലകളിൽ പതിവ് മർമ്മരഗീതം പാടാൻ മറന്നതുപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു.
തറവാട്ടിലെ മുതിർന്ന കാരണവരായ മാധവമേനോൻ പതിവുപോലെ ഇന്നും നേരത്തെ ഉണർന്നു. കുളക്കടവിലേക്കുള്ള ആ നടത്തത്തിനിടയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ അസ്വസ്ഥമായ ചിന്തകൾ ഒരു കടൽ പോലെ തിരതല്ലുകയായിരു
ന്നു.
എന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞാൽ ഈ വലിയ തറവാടിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ഇനി ആരുണ്ട്? ഞാൻ എന്റെ ഹൃദയരക്തം നൽകി വരച്ച ഈ ചുവർച്ചിത്രങ്ങളും ഈ പാരമ്പര്യവും കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ നാമാവശേഷമായിപ്പോകുമോ?.
ആ ആകുലത അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൃദ്ധമായ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു വേദന പടർത്തി.
കുളത്തിലെ തണുത്ത വെള്ളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്പർശിച്ചത് ആ മനസ്സിനെയായിരുന്നു.
കുളി കഴിഞ്ഞ് ഈറനോടെ കരയ്ക്കുകയറി നെറ്റിയിൽ ഭസ്മക്കുറി ചാർത്തുമ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു. ആ നിമിഷം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ സ്നേഹപുരം തറവാടിന്റെ ചുവരുകളിൽ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന ദൈവികചിത്രങ്ങൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു വന്നു. എന്നാൽ, കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഉച്ചയൂണിന് ശേഷം ഒന്ന് മയങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട സ്വപ്നം തികച്ചും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ബന്ധങ്ങൾ അറ്റു വീഴുന്നതായും തനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതെല്ലാം തകർന്നു തരിപ്പണമാകുന്നതായും ആണ് അദ്ദേഹം കണ്ടത്. ഞെട്ടി ഉണർന്ന മേനോൻ അപ്പോഴും സ്വയം ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരു
ന്നു.
ഇത് എന്തിനുള്ള സൂചനയാണ്?….. ഏതോ വലിയൊരു ദുരന്തം ഈ കുടുംബത്തെ കാത്തിരിക്കുന്നു
ണ്ടോ?…
അതേസമയം പഴയ കേരളീയ ശൈലിയിലുള്ള ആ എട്ടുകെട്ട് തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് മറ്റൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നു. പുലർച്ചെയുടെ മങ്ങിയ പ്രകാശത്തിൽ തടികൊണ്ടുള്ള ചാരുപടിയിൽ ഇരുന്ന് പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു കരുണാകരമേനോൻ. പൊടിപിടിച്ച പഴയ അക്കൗണ്ട് പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ എന്തോ അതീവ പ്രധാനപ്പെട്ട രേഖ തിരയുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അദ്ദേഹം.
ഓർമ്മകൾക്ക് ചിലപ്പോൾ പഴയ ജനൽച്ചില്ലുകളുടെ സ്വഭാവമാണ്. അവ പതിയെ തുറക്കുമ്പോൾ പൊടിപിടിച്ചുകിടന്ന പഴയ കാലങ്ങൾ വീണ്ടും വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വരും. അങ്ങനെയൊരു ജനൽ തുറക്കുമ്പോൾ കാണുന്നത് സ്നേഹപുരം കുടുംബത്തിന്റെ പ്രൗഢമായ ചരിത്രമാണ്.
അവിടെ അടുക്കളപ്പുകയിൽ കലർന്ന അമ്മമാരുടെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹമുണ്ട്. വെയിലേറ്റ കൈകളിൽ മണ്ണിന്റെ മണവുമായി സായംസന്ധ്യകളിൽ മടങ്ങി വന്നിരുന്ന പഴയ അമ്മാവന്മാരുടെ കഠിനാദ്ധ്വാനമുണ്ട്.
കാലം അതിന്റെ പ്രവാഹത്തിൽ പലരേയും എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി. ചില പേരുകൾ ഇന്ന് പഴയ ചിത്രച്ചുവരുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന വെറും ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങളായി ബാക്കിയായി.
എന്നാൽ അവർ ജീവിച്ച സ്നേഹവും, അവർ പറഞ്ഞുപോയ വാക്കുകളും ഇന്നും ഈ വലിയ വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും കാറ്റായി അലഞ്ഞുനടക്കുന്നുണ്ട്. തലമുറകൾ എത്ര മാറിയെങ്കിലും ചില കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെ ഒരിക്കലും മാറിയില്ല.
കുടുംബമെന്ന ആഴത്തിലുള്ള വേരിൽ നിന്നുള്ള സ്നേഹം എല്ലാവരേയും വീണ്ടും ചേർത്തു നിർത്തി. ഇത് വെറും കഴിഞ്ഞകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പ് മാത്രമല്ല, രക്തബന്ധങ്ങളെക്കാൾ ആഴമുള്ള ആത്മബന്ധങ്ങളുടെ അനശ്വരമായ സാക്ഷ്യമാണ്.
പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്ത് മാധവമേനോന്റെ നെറ്റിയിലെ ചുളിവുകൾ വീണ്ടും വർദ്ധിച്ചു വന്നു. ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് സ്നേഹിക്കാനല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതാല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്.
ഇത് ഇങ്ങനെയാണ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നതെങ്കിൽ…
അദ്ദേഹം തന്റെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല. ആശങ്കയോടെ അദ്ദേഹം ഉമ്മറത്തേക്ക് നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് ഉമ്മറത്തെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഒരു നീണ്ട നിഴൽ വന്നു വീണത്.
കരുണാകരേട്ടാ… എന്താ ഈ നേരംവെളുക്കും മുൻപേ ഇവിടെ തിരയുന്നത്?…
ആ ചോദ്യം മാധവമേനോന്റെയും കരുണാകരമേനോന്റെയും അനുജനായ ഗോപാലമേനോന്റേതായിരുന്നു. തറവാട്ടിലെ മറ്റെല്ലാവരിൽ നിന്നും തികച്ചും വിപരീതമായൊരു സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു ഗോപാലമേനോൻ.
സ്വാർത്ഥതയും ക്രൂരതയും നിറഞ്ഞ അയാൾക്ക് മാന്യത എന്നത് ഒട്ടും തൊട്ടുതീണ്ടിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. തന്റെ താല്പര്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഏതു ചതിക്കും മടിക്കാത്ത ഒരു ദുഷ്ടനായിരുന്നു അയാൾ.
അയാളുടെ ആ പരുക്കൻ ശബ്ദം കേട്ട് ചേട്ടനായ കരുണാകരമേനോൻ പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നും പതുക്കെ തലയുയർത്തി നോക്കി. ഇരുളും വെളിച്ചവും കലർന്ന ആ പ്രഭാതത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർത്ത ആ നിമിഷം, സ്നേഹപുരം തറവാടിന്റെ ഭാവി തികച്ചും നിഗൂഢവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ഒരു പുതിയ വഴിത്തിരിവിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു.
പുറത്ത് തറവാടിന്റെ വിശാലമായ മുറ്റത്ത് പ്രഭാത മഞ്ഞിന്റെ നേർത്ത ആവരണം അപ്പോഴും പടർന്നു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ ഒരു നിഗൂഢതയും ഗൗരവവും അപ്പോൾ നിഴലിച്ചു നിന്നു.
👍