മാവിലശ്ശേരി ഗ്രാമത്തിൽ ‘പച്ചത്തുരുത്ത്’ എന്നൊരു വലിയ കാടുണ്ടായിരുന്നു. ഈ കാടിന് തുല്യ വലിപ്പമുള്ള നാല് ഭാഗങ്ങളാണുള്ളത്: കിഴക്കേക്കാട്, പടിഞ്ഞാറേക്കാട്, തെക്കേക്കാട്, വടക്കേക്കാട്. ഈ നാല് ഭാഗങ്ങളിലും ജീവിച്ചിരുന്നത് ഒരേയൊരു തരം ജീവികൾ മാത്രമായിരുന്നു—കുരങ്ങന്മാർ! പക്ഷേ, ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ഭാഗത്തെയും കുരങ്ങന്മാർക്ക് ഓരോ തരം പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
കിഴക്കന്മാർ എപ്പോഴും വാല് ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു നടക്കുന്നവരാണ്. അതാണ് വലിയ അന്തസ്സ് എന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു. പടിഞ്ഞാറന്മാർ വാല് നീട്ടിയിട്ടു നടക്കും; വാല് ചുരുട്ടുന്നവരൊക്കെ വിവരമില്ലാത്തവരാണെന്നായിരുന്നു ഇവരുടെ പക്ഷം. തെക്കന്മാർ വലതുകൈ കൊണ്ട് മാത്രമേ പഴം തിന്നൂ. വടക്കന്മാർ ഇടതുകൈ കൊണ്ട് മാത്രമേ പഴം തൊലിക്കൂ.
ഒരു ദിവസം, കാടിന്റെ കൃത്യം നടുവിലുള്ള അതിർത്തിയിലെ മരത്തിൽ ഒരു ഭീമൻ ‘തേൻവരിക്ക ചക്ക’ വിളഞ്ഞു പഴുത്തു. നാല് ഭാഗത്തെയും കുരങ്ങന്മാർ ഒരേ സമയം ഈ ചക്ക കണ്ടു. ഈ സമയത്താണ് കാട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ കൗശലക്കാരനായ ഭദ്രൻ കരടി അവിടെയെത്തുന്നത്. വെള്ള വസ്ത്രമൊക്കെ ധരിച്ച്, കയ്യിലൊരു സമാധാന പതാകയുമായിട്ടായിരുന്നു കരടിയുടെ വരവ്!
“ഞാൻ ഈ കാട്ടിലെ സമാധാനത്തിന്റെ ദൂതനാണ്! നിങ്ങൾ ആരും തമ്മിലടിക്കരുത്. നമുക്ക് ചർച്ച ചെയ്ത് പരിഹരിക്കാം,” ഭദ്രൻ കരടി ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ കരടി ഓരോ കൂട്ടരെയും രഹസ്യമായി ചെന്ന് കണ്ട് എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിൽ യുദ്ധത്തിന്റെ തീ കോരിയിട്ടു.
കിഴക്കന്മാരോട് കരടി പറഞ്ഞു: “ആ പടിഞ്ഞാറന്മാർ നിങ്ങളെപ്പറ്റി മോശമാണ് പറയുന്നത്. നിങ്ങളുടെ വാല് ചുരുട്ടൽ അവർക്ക് ഇഷ്ടമല്ലത്രേ! ആ ചക്ക വിട്ടുകൊടുക്കരുത്. യുദ്ധം ചെയ്യാൻ നല്ല കല്ലുകൾ വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ തരാം!”
പടിഞ്ഞാറന്മാരോട് ചെന്ന് പറഞ്ഞു: “കിഴക്കന്മാർ നിങ്ങളെ ആക്രമിക്കാൻ വരുന്നുണ്ട്. ഇതാ, പ്രതിരോധിക്കാൻ കുറേ ഉണങ്ങിയ മരക്കൊമ്പുകൾ ഞാൻ തരാം!”
തെക്കന്മാരോടും വടക്കന്മാരോടും മറ്റുള്ളവർ അവരെക്കാൾ മുന്നിലെത്തുമെന്നും വേഗം ആയുധങ്ങൾ എടുത്തോാനും അവൻ ഉപദേശിച്ചു.
അങ്ങനെ സമാധാന ദൂതനായ കരടി തന്നെ നാല് കൂട്ടർക്കും യുദ്ധം ചെയ്യാനുള്ള കല്ലും വടിയും ചീഞ്ഞ പഴങ്ങളും സഹായമായി എത്തിച്ചുകൊടുത്തു. കരടിയുടെ പ്രകോപനം കേട്ട് നാല് കൂട്ടരും വലിയൊരു യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിച്ചു!
യുദ്ധം തുടങ്ങി. കിഴക്കന്മാർ വടക്കന്മാരുടെ മേലേക്ക് ചീഞ്ഞ തക്കാളി എറിഞ്ഞു. വടക്കന്മാർ തെക്കന്മാരുടെ വാലിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച് മരത്തിൽ നിന്ന് താഴെയിട്ടു. പടിഞ്ഞാറന്മാർ എല്ലാവരെയും നോക്കി പല്ലിളിച്ചുകാട്ടി ആക്രോശിച്ചു. ദിവസങ്ങളോളം യുദ്ധം നീണ്ടുനിന്നു. പരസ്പരം കടിച്ചും മാന്തിയും എല്ലാവരുടെയും ദേഹത്ത് മുറിവുകളായി. ഈ സമയത്തൊക്കെ ഭദ്രൻ കരടി ഒരു മരത്തണലിൽ ഇരുന്ന്, “അയ്യോ തമ്മിലടിക്കരുതേ… സമാധാനം പാലിക്കണേ…” എന്ന് മൈക്കിലൂടെ വിളിച്ച് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഉള്ളിൽ അവൻ ഒളിഞ്ഞു ചിരിക്കുകയായിരുന്നു!
തളർന്നുപോയ നാല് കൂട്ടരുടെയും തലവന്മാർ ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം യുദ്ധം താൽക്കാലികമായി നിർത്തിവെച്ച്, ചർച്ചയ്ക്കായി ആ നടുവിലത്തെ ചക്കമരച്ചുവട്ടിൽ ഒത്തുകൂടി. എല്ലാവരുടെയും ദേഹത്ത് ബാൻഡേജും പ്ലാസ്റ്ററുമൊക്കെയുണ്ട്!
അപ്പോഴാണ് അവർ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്!
മരത്തിന് മുകളിൽ സുഖമായി ഇരുന്നുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ‘സമാധാന ദൂതൻ’ കരടി ആ വലിയ ചക്ക മുഴുവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്ന് തിന്നുന്നു! ചക്കച്ചുളകൾ ഓരോന്നായി എടുത്ത് വായിലിട്ട് അവൻ ആസ്വദിക്കുകയാണ്.
“ഡാ കള്ളക്കരടീ! നീ ഞങ്ങളെ സമാധാനം പഠിപ്പിക്കാൻ വന്നതല്ലേ? എന്നിട്ട് നീ ഞങ്ങളെ തമ്മിലടിപ്പിച്ച് ചക്ക മുഴുവൻ അടിച്ചുമാറ്റിയല്ലേ?” കുരങ്ങന്മാർ കോപത്തോടെ ചോദിച്ചു.
കരടി ചക്കക്കുരുക്കൾ അവരുടെ നേരെ തുപ്പിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചു: “നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വാലിന്റെ നീളവും കൈയ്യുടെ വശവും പറഞ്ഞ് യുദ്ധം ചെയ്തപ്പോൾ, ഞാൻ എന്റെ ബുദ്ധിയുപയോഗിച്ചു. നിങ്ങൾ പരസ്പരം തല്ലി ചാവുമ്പോൾ എനിക്ക് കാട്ടിലെ രാജാവാകാമല്ലോ!”
കുരങ്ങന്മാർ നാലുകൂട്ടരും പരസ്പരം നോക്കി. അവർക്ക് തങ്ങളുടെ വിഡ്ഢിത്തം മനസ്സിലായി. അവരെ തമ്മിലടിപ്പിച്ചത് ഈ കരടിയാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വാലിന്റെ വ്യത്യാസമൊക്കെ മറന്ന് നാല് ഭാഗത്തെയും നൂറുകണക്കിന് കുരങ്ങന്മാർ ഒന്നിച്ച് കരടിയുടെ മരത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി!
അടിയോടടി! കുരങ്ങന്മാരുടെ കൂട്ടത്തോടെയുള്ള ആക്രമണം താങ്ങാനാവാതെ കരടി ജീവനും കൊണ്ട് കാടുവിട്ട് ഓടിപ്പോയി!
ഗുണപാഠം
നമ്മളെ സഹായിക്കാനെന്ന വ്യാജേന വരുന്ന ‘മൂന്നാമതൊരു ശക്തി’ നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഭിന്നിപ്പുണ്ടാക്കി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും. അവരുടെ ലക്ഷ്യം സമാധാനമല്ല, സ്വന്തം ലാഭം മാത്രമാണ്. നമ്മൾ ഒത്തൊരുമയോടെ നിന്നാൽ അത്തരം കൗശലക്കാരെ തുരത്താൻ കഴിയും! അന്ന് മുതൽ കുരങ്ങന്മാർ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിച്ചു. വാല് ചുരുട്ടിയാലും നീട്ടിയാലും നമ്മൾ ഒരേ വർഗ്ഗമാണെന്ന വലിയ പാഠം അവർ പഠിച്ചു!
നന്നായിട്ടുണ്ട്
മനോഹരം