കാലത്തിന്റെ ഇരുണ്ട നടപ്പുരയിൽ
വഴിതെറ്റിയ ഓർമ്മകൾ
ഒരു വീടിന്റെ വാതിൽ തട്ടുന്നു—
തുറക്കാൻ ആരുമില്ലെങ്കിലും
അകത്ത് നിന്ന് കേൾക്കാം
നിശ്ശബ്ദമായൊരു വിളി.
ചുവരുകളുടെ പിളർപ്പുകളിൽ
കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് പൊടിയല്ല—
പറയാതെ പോയ വാക്കുകളുടെ
ശവശരീരങ്ങളാണ്.
ഒരു കോണിൽ കിടക്കുന്ന
പഴയ കസേരയുടെ വിറയലിൽ
ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ ഭാരം
അത് ഇരുന്നവന്റെ ചൂട്
ഇന്നും വിടാതെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
അടുക്കളയുടെ ചുവരുകളിൽ
മങ്ങിയ മണം പോലെ
ഒരു അമ്മയുടെ സ്നേഹം
ഇന്നും ഉണങ്ങാതെ—
കാലം പോലും
അത് മായ്ക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടുന്നില്ല.
ജനലഴിയിലൂടെ
കയറുന്ന വെളിച്ചം
അവിടെ മനുഷ്യരെ തിരയുന്നില്ല,
മറിച്ച്—
ഒരിക്കൽ ചിരിച്ചിരുന്ന
ആ നിമിഷങ്ങളെ.
ആളൊഴിഞ്ഞ വീടുകൾ…
ഇവ ശൂന്യതയല്ല—
ഇവിടെ അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നത്
ജീവിച്ചിരിപ്പിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾ.
വീട് ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നത്
മനുഷ്യർ പോയതുകൊണ്ടല്ല—
അവരോടൊപ്പം
ജീവിതം തന്നെ
പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയതുകൊണ്ടാണ്.
മനോഹരം