ചിലപ്പോൾ ജീവിതം ഒരു നിശ്ശബ്ദ പരീക്ഷണശാലയാണ്. നാം പ്രയത്നിക്കുന്നു, ഉറക്കം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, കണ്ണീർ ഒളിപ്പിക്കുന്നു എന്നിട്ടും ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നില്ല. ആരും “നന്നായി ചെയ്തു” എന്ന് പറയുന്നില്ല. ആ നിമിഷത്തിൽ മനസ്സ് തളർന്നു പോകും. “എന്തിനു ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു?” എന്ന ചോദ്യം ഉള്ളിൽ ഉയരും.
പക്ഷേ, ഒന്ന് ഓർക്കൂ ..
അംഗീകാരത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന ജീവിതം, മറ്റൊരാളുടെ കൈകളിൽ ബന്ദിയായ ജീവിതമാണ്.
ലോകം നിന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഭൂമി നിന്റെ കഠിനാധ്വാനം കാണുന്നുണ്ട്.
നീ ഓരോ ദിവസവും ഉണർന്ന് ചെയ്യുന്ന ആ ചെറിയ ശ്രമങ്ങൾ — ഒരു വലിയ ജീവിതത്തിന്റെ അടിക്കല്ലുകളാണ്. അത് ആരും കാണുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ, സ്വന്തം ആത്മാവ് കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.
ഓർക്കുക ഒരു കർഷകൻ മഴ പെയ്തില്ലെങ്കിലും അവൻ വിത്തിടുന്നു. ആകാശം ഇരുണ്ടാലും അവൻ ഉഴുതുമറിക്കുന്നു. ആരെങ്കിലും കൈയടിക്കുന്നതു കൊണ്ടല്ല — വിള ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ ഇന്ന് അധ്വാനിക്കണം എന്ന് അവന് അറിയാം. ആ ബോധ്യം തന്നെ അവന്റെ ശക്തി.
നമ്മളും അങ്ങനെ ആകണം.
ആരും പ്രശംസിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, സ്വയം ഒന്ന് നെഞ്ചത്ത് കൈ വെക്കൂ — “ഞാൻ ഇന്നും മികച്ചത് ചെയ്തു” എന്ന് പറയൂ. ആ ഒരു വാക്ക് ആയിരം കൈയടിക്കു തുല്യമാണ്. കാരണം, ലോകത്ത് ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ നിന്നെ അറിയുന്നത് നീ തന്നെയാണ്.
മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം ലഭിക്കുമ്പോൾ ആഹ്ലാദിക്കൂ — ആ നിമിഷങ്ങൾ ഭംഗിയുള്ളവയാണ്. പക്ഷേ, ആ ആഹ്ലാദം നിന്റെ ഇന്ധനം ആകരുത്. അകത്ത് നിന്ന് ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ തീ — സ്വയം അഭിമാനം— അതാണ് ഒരിക്കലും കെടാത്ത ഇന്ധനം.
ഓരോ ദിവസവും ഉണർന്ന് മികച്ചത് ചെയ്യൂ. ആരും കാണുന്നില്ലെങ്കിലും. ആരും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും. നിന്റെ ജീവിതം, നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം, നിന്റെ അഭിമാനം.
ആ ജ്വാല ജ്വലിക്കട്ടെ — ആരും കാണുന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും.
പ്രചോദനം 🙏
നല്ല ചിന്ത