പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയുള്ള ഛത്തീസ്ഗഢിലെ മറ്റു കലാരൂപങ്ങളെ പോലെ ഗോഡ്ന കലയ്ക്കും പ്രകൃതിയുമായി അടുത്ത ബന്ധമുണ്ട്. ഗ്രാമീണ സ്ത്രീകൾ പരമ്പരാഗത ടാറ്റൂ മോട്ടിഫുകൾ തുണിത്തരങ്ങളിൽ വരച്ച് അവയ്ക്ക് ആകർഷകമായ രൂപം നൽകുന്നു.
കാട്ടിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന പ്രകൃതിദത്ത നിറങ്ങൾ, തുണിയിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിൽ ക്കുന്നതിനായി അക്രിലിക് പെയിന്റുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്നു.ഇതിന്റെ ഫലമായി ഗോഡ്ന കല ഈ പ്രദേശത്തെ പ്രധാന കലാരൂപങ്ങളിൽ ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
“കുത്തുക” എന്ന അർത്ഥമുള്ള ഹിന്ദി പദമായ “ഗോഡ്ന”യിൽ നിന്നാണ് ഈ പേര് ഉത്ഭവിച്ചത്. നിരവധി ഗോത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇത് ഒരു സമ്പൂർണ്ണ കലാരൂപമായി വികസിച്ചു.
ഗോഡ്ന പെയിന്റിംഗിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന രേഖാചിത്രങ്ങൾ വളരെ സൂക്ഷ്മവും ക്രമബദ്ധവുമാണ്. വൃത്തങ്ങൾ, വരകൾ, ത്രികോണങ്ങൾ,ചതുരാകൃതികൾ തുടങ്ങിയ ജ്യാമിതീയ രൂപങ്ങൾ കൂടുതലായി ഉപയോഗി ക്കുന്നു. ഈ രൂപങ്ങൾ പ്രകൃതിയെയും മനുഷ്യജീവിതത്തെയും ആത്മീയ വിശ്വാസങ്ങളെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവയാണ്.
ഇന്ന് ഗോഡ്ന കല ശരീര അലങ്കാരം എന്നതിലുപരി ദിവ്യത്വത്തോടും ആത്മീയത യോടും ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.പരമ്പരാഗത ടാറ്റൂ ചെയ്യുന്നതിനായി മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളോ സൂചിയോ ഉപയോഗിച്ച് ചർമ്മത്തിൽ ചെറുതായി തുളച്ച്, തുടർന്ന് ടാറ്റൂ മഷി പുരട്ടുന്നു.
ഈ കലാരൂപത്തിൽ ഹിന്ദു ദേവതകൾ, ഗോത്രപുരാണങ്ങൾ, സസ്യജന്തുജാലങ്ങൾ എന്നിവ ആകർഷകവും സങ്കീർണ്ണവുമായ രൂപങ്ങളിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. സ്ത്രീകൾ അവരുടെ ശരീരത്തെ ഒരു ക്യാൻവാസായി കണക്കാക്കി, ഗോഡ്ന ടാറ്റൂകളെ അഭിമാന ത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു.
ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടത്തിൽ ഗോഡ്ന പെയിന്റിംഗ് ദേശീയ-അന്തർദേശീയ കലാപ്രദർശനങ്ങളിലും ഇടം നേടിയിട്ടുണ്ട്. ഹസ്തകലാ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ, ഭിത്തി അലങ്കാരങ്ങൾ, വസ്ത്ര ഡിസൈനുകൾ എന്നിവയിലും ഈ കലാരൂപം വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിലൂടെ ഗ്രാമീണ വനിതകൾക്ക് സാമ്പത്തിക മുന്നേറ്റത്തിനുള്ള അവസരങ്ങളും ലഭിക്കുന്നു.
ഇത് തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്ന ഒരു സമ്പന്നമായ പാരമ്പര്യമാണ്. ഛത്തീസ്ഗഢിലെ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ സ്ത്രീകൾ ഈ കലാരൂപം തുടരുകയും വികസിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
