അഷ്ടമുടിക്കായലിന്റെ ഓളങ്ങൾ തഴുകിവരുന്ന കൊല്ലത്തിന്റെ മണ്ണിൽ, പ്രഭാതം വിരിയുന്നത് ഒരു ഹോൺ മുഴക്കത്തോടു കൂടിയാണ്. അത് ‘സ്നേഹക്കാറ്റ്’ എന്ന സ്വകാര്യ ബസ്സിന്റെ സംഗീതമായിരുന്നു. ആ ബസ്സിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിൽ കിഷോറിന്റെ വിരലുകൾ അമരുമ്പോൾ, അത് വെറുമൊരു യാത്രയല്ല; ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഴുവൻ സ്വപ്നങ്ങളുമായുള്ള കുതിപ്പായിരുന്നു. കാറ്റിൽ പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകളും, ആത്മവിശ്വാസം തുടിക്കുന്ന കണ്ണുകളുമുള്ള കിഷോർ ആ നാടിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായിരുന്നു.
അവൻ ജനിച്ചത് കൊട്ടാരങ്ങളിലല്ല, ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ ചൂടുള്ള തെരുവുകളിലായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ കൊടുംവെയിലിൽ ലോട്ടറി ടിക്കറ്റുകൾക്കിടയിൽ ഭാഗ്യം തിരയുന്ന മഹേഷ് മോഹനായിരുന്നു അവന്റെ അച്ഛൻ. മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകളിൽ അധ്വാനിച്ച് സ്വന്തം വീട് പുലർത്തുന്ന മിനി ദേവി അവന്റെ അമ്മയും.
വിയർപ്പും കഷ്ടപ്പാടും കണ്ട് വളർന്ന കിഷോറിന് ആ ബസ് വെറുമൊരു തൊഴിലിടമായിരുന്നില്ല, അവന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും തിരഞ്ഞത് റിയർവ്യൂ മിററിലെ ഒരു പ്രത്യേക മുഖമായിരുന്നു. അർച്ചന—അധികാരത്തിന്റെ ഗർവ്വ് സിരകളിൽ പടർന്ന തഹസിൽദാർ ഹരിഗോവിന്ദിന്റെ ഏക പുത്രി. ബാങ്ക് മാനേജരായ സാവിത്രിയുടെ മകൾ. പദവിയും പണവും കൊണ്ട് കോട്ട കെട്ടിയ ആ കുടുംബത്തിൽ അഹങ്കാരം ഒരു അലങ്കാരമായിരുന്നു.
ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, കായൽക്കാറ്റ് ജനാലയിലൂടെ അർച്ചനയുടെ മുഖത്തെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ബസ്സിൽ തിരക്കൊഴിഞ്ഞു തുടങ്ങിയ നേരം. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന് കിഷോറിന്റെ കണ്ണുകൾ റിയർവ്യൂ മിററിലൂടെ അർച്ചനയെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു. മിററിലൂടെ പരസ്പരം നോക്കിയ ആ കണ്ണുകൾ ഇടഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ മൃദുവായി ചോദിച്ചു:
”കിഷോറേ… ഈ വണ്ടി ഓടിക്കുന്ന അതേ വേഗതയിൽ, ലോകത്തിന്റെ കണ്ണെത്താത്ത മറ്റേതെങ്കിലും ദൂരേക്ക് എന്നെയും കൊണ്ട് നിനക്ക് പോകാമോ?”
കിഷോറിന്റെ വിരലുകൾ സ്റ്റിയറിംഗിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുകി. ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ താളം തെറ്റിയെങ്കിലും അവൻ പക്വതയോടെ മറുപടി നൽകി:
”അർച്ചനേ, നീ രാജകീയതയുടെ തണലിൽ വളർന്നവളാണ്. വിയർപ്പും ദാരിദ്ര്യവുമാണ് എന്റെ സമ്പാദ്യം. ലോട്ടറി വിൽക്കുന്ന ഒരച്ഛന്റെ മകനായ എന്റെ കൂടെ വന്നാൽ, നിന്റെ സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം തകരുമോ എന്ന് ഞാൻ പേടിക്കുന്നു.”
അവൾ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു:
”പദവിയല്ല കിഷോറേ, നിന്റെ ഹൃദയമാണ് എനിക്ക് വലുത്. ലോകത്തെവിടെയൊക്കെ വണ്ടി ഓടിയാലും എന്റെ യാത്രയുടെ അവസാന സ്റ്റോപ്പ് നിന്റെ ഹൃദയമായിരിക്കും.”
തന്റെ മകൾ ഒരു ബസ് ഡ്രൈവറെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്ന വാർത്ത ഹരിഗോവിന്ദിന്റെ അധികാരഗർവ്വിനേറ്റ പ്രഹരമായിരുന്നു. ഒരു രാത്രിയിൽ, കിഷോറിന്റെ ദരിദ്രമായ വീട്ടുപടിക്കൽ പോലീസ് സൈറണുകൾ മുഴങ്ങി. മഹേഷ് മോഹന്റെയും മിനി ദേവിയുടെയും നിലവിളികൾ ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചു. കിഷോർ ക്രൂരമായി വലിച്ചിഴയ്ക്കപ്പെട്ടു.
കൊല്ലം സ്റ്റേഷനിലെ ഇരുട്ടുമുറിയിൽ ലാത്തികൾ നൃത്തം ചെയ്തു. കസേരയിൽ കാലിന്മേൽ കാലും കയറ്റിയിരുന്ന് ഹരിഗോവിന്ദ് ആ കാഴ്ച പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി കണ്ടു.
”ഹരിഗോവിന്ദ് സാറിന്റെ മോളെ സ്വപ്നം കാണാൻ നിനക്ക് ധൈര്യം തന്നത് ഏത് ചെകുത്താനാണ്ടാ?” പോലീസിന്റെ ഗർജ്ജനത്തിനൊപ്പം ലാത്തി അവന്റെ പുറത്ത് ആഞ്ഞു പതിച്ചു. ചോരയൊലിക്കുന്ന മുഖം ഉയർത്തി പോലീസ് വീണ്ടും ആക്രോശിച്ചു: “അവളെ മറന്നേക്കാം എന്ന് എഴുതിത്തന്നാൽ നിനക്ക് ഇവിടുന്ന് ജീവനോടെ പോകാം.”
കിഷോർ ആ വേദനയിലും ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു പ്രകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പറഞ്ഞു:
”സാർ… പല വളവുകളിലും എന്റെ വണ്ടിയുടെ ബ്രേക്ക് പോയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അപ്പോഴൊന്നും ഞാൻ വണ്ടി ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. ഈ പ്രണയവും അങ്ങനെയാണ്. ഇതിപ്പോൾ ബ്രേക്ക് പോയ അവസ്ഥയിലാണ്. ഇനി അർച്ചനയുടെ ഹൃദയത്തിലെത്തിയിട്ടേ ഇത് നിൽക്കൂ. നിങ്ങൾക്ക് ഈ ശരീരത്തെ തകർക്കാം, പക്ഷേ
എന്റെയുള്ളിലെ പ്രണയത്തെ തൊടാൻ കഴിയില്ല.”
പതിനെട്ട് തികഞ്ഞ ദിവസം, താൻ വളർന്ന ആഡംബരങ്ങൾ ഒരു കഷ്ണം കടലാസ്സിലെന്നപോലെ ഉപേക്ഷിച്ച് അർച്ചന പടിയിറങ്ങി. കിഷോറിന്റെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നി, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുരക്ഷിതമായ ഇടം ഇതാണെന്ന്. അവരുടെ ജീവിതം സിനിമയെ വെല്ലുന്ന ഒന്നായി മാറി. ആ കഥയറിഞ്ഞ പ്രശസ്ത സംവിധായകൻ സുനിൽ ശർമ്മ അവരെ തേടിയെത്തി.
തങ്ങളുടെ ജീവിതം തന്നെ പ്രമേയമായ ‘ഹൃദയങ്ങളുടെ യാത്ര’ എന്ന സിനിമയിലൂടെ കിഷോർ മലയാളത്തിന്റെ വെള്ളിത്തിരയിലെ സൂപ്പർസ്റ്റാറായി മാറി. പട്ടിണിയും പരിഹാസവും പ്രശസ്തിക്കും ആരാധനയ്ക്കും വഴിമാറി. അവർക്കൊരു മാലാഖക്കുഞ്ഞു പിറന്നു—അനു. ഒടുവിൽ, ആ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഹരിഗോവിന്ദിന്റെ അഹങ്കാരം അലിഞ്ഞുതീർന്നു. ലോട്ടറി വിൽക്കുന്ന മഹേഷ് മോഹനും മിനി ദേവിയും അഭിമാനത്തോടെ തലയുയർത്തി നിന്നു.
എന്നാൽ കാലം കരുതിവെച്ചത് മറ്റൊരു തിരക്കഥയായിരുന്നു. പ്രശസ്തിയുടെയും തിരക്കിന്റെയും ലോകത്ത് അവർക്കിടയിൽ മൗനത്തിന്റെ വന്മതിലുകൾ ഉയർന്നു. പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചിട്ടും, ഒരുമിച്ചു യാത്ര ചെയ്യാൻ വയ്യാത്തവിധം അവർ അപരിചിതരായി മാറി. ഒടുവിൽ, ഹൃദയം നൊന്ത് അവർ ആ തീരുമാനമെടുത്തു—പിരിയുക.
അർച്ചന ലോകത്തോട് പറഞ്ഞു:
”മനോഹരമായ അദ്ധ്യായങ്ങളുള്ള ആ പുസ്തകം വൈകാരികമായ ഒരന്ത്യത്തിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സ്നേഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് മുറിവേൽക്കാതിരിക്കാനാണ് ഞങ്ങൾ പിരിയുന്നത്.”
കിഷോർ തന്റെ മറുപടിയിൽ പഴയ ബസ് ഡ്രൈവറായി മാറി:
”അർച്ചനേ, അന്ന് ബസ്സിൽ വെച്ച് നീ ചോദിച്ചില്ലേ എവിടേക്കെങ്കിലും ദൂരേക്ക് കൊണ്ടുപോകാമോ എന്ന്… ഞാൻ നിന്നെ സുരക്ഷിതമായ ഒരു തീരത്ത് എത്തിച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഡ്രൈവർ സീറ്റിൽ നിന്ന് ഞാൻ ഇന്ന് ഇറങ്ങുകയാണ്. സ്റ്റോപ്പുകൾ കഴിഞ്ഞു, ഈ യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു.”
വാർത്തകൾ കണ്ട് വിങ്ങുന്ന ആരാധകർക്കിടയിലൂടെ, തന്റെ പഴയ കാറിൽ കിഷോർ ആ പഴയ ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി. ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, മാഞ്ഞുപോകുന്ന മഴമേഘങ്ങളെപ്പോലെ അർച്ചനയുമായുള്ള ഓർമ്മകൾ അവനിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്നു.
അവർ രണ്ടു വഴിക്കായി പിരിഞ്ഞു നടന്നു തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ‘ഹൃദയങ്ങളുടെ യാത്ര’ എന്ന സിനിമയിലെപ്പോലെ അവർ ഇന്നും ആരുടെയൊക്കെയോ മനസ്സിലെ നിത്യഹരിത നായകനും നായികയുമായി ബാക്കിയുണ്ടാകും. കഥ അവസാനിച്ചിരിക്കാം, പക്ഷേ പ്രണയത്തിന്റെ ആ ‘സ്നേഹക്കാറ്റ്’ ഇന്നും ആ കായലോരങ്ങളിൽ ഒരു വിങ്ങലായി വീശിയടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
👍