ചില മനുഷ്യർ നമ്മെ ബഹുമാനിക്കുന്നത് നമ്മൾ ആരാണെന്നതുകൊണ്ടല്ല; നമ്മുടെ കൈയിലുള്ള അധികാരം എന്താണെന്നതുകൊണ്ടാണ്. നമ്മുടെ വാക്കുകൾക്ക് എത്രത്തോളം വിലയുണ്ടെന്നും, തീരുമാനങ്ങളെടുക്കാനുള്ള അധികാരം എത്രമാത്രമുണ്ടെന്നും, നമ്മളിലൂടെ തങ്ങൾക്ക് എന്തൊക്കെ നേടാനാകുമെന്നും കണക്കുകൂട്ടിയശേഷമാണ് അവർ പലപ്പോഴും സ്നേഹത്തിന്റെയും ബഹുമാനത്തിന്റെയും മുഖം ധരിക്കുന്നത്.
അധികാരത്തിന്റെ കസേരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും കൂടുന്നവരുടെ എണ്ണം കണ്ട് ഒരാൾക്ക് താൻ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടവനാണെന്ന് തോന്നിയേക്കാം. ഒരു ഫോൺ വിളിയിൽ പലരും ഓടിയെത്തിയേക്കാം. വാക്കുകൾക്ക് അമിതമായ ആദരവ് ലഭിച്ചേക്കാം. ചെറിയൊരു സാന്നിധ്യത്തിനുപോലും വലിയ പ്രാധാന്യം ലഭിച്ചേക്കാം.
പക്ഷേ, ഒരിക്കൽ ആ കസേര ഒഴിയട്ടെ.
അധികാരത്തിന്റെ വാതിൽ അടയട്ടെ.
പദവിയുടെ താക്കോൽ മറ്റൊരാളുടെ കൈകളിലാകട്ടെ.
അപ്പോൾ ചിലർ പതുക്കെ അകലുന്നത് കാണാം. ഇന്നലെ വരെ അടുത്തുനിന്നവർ ഇന്ന് വഴിയിൽ കണ്ടാലും കാണാത്തതുപോലെ കടന്നുപോകും. ഇന്നലെ വരെ ഓരോ വാക്കിനും വിലകൽപ്പിച്ചവർ ഇന്ന് അതേ വാക്കുകളെ അവഗണിക്കും. ഫോൺ വിളികൾ കുറയും. സന്ദേശങ്ങൾ നിലയ്ക്കും. സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിൽ പണിതിരുന്ന പല ബന്ധങ്ങളുടെയും യഥാർത്ഥ അടിത്തറ അപ്പോൾ വെളിപ്പെടും.
അപ്പോൾ മനസ്സിലാകും—
അവർ ബഹുമാനിച്ചത് നിങ്ങളെയല്ല; നിങ്ങളുടെ അധികാരത്തെയായിരുന്നു.
ഇതാണ് അധികാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മിഥ്യ.
അധികാരം നമ്മെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തെ സൃഷ്ടിക്കും. എന്നാൽ ആ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ എത്രപേർ നമ്മോടൊപ്പമുണ്ടാകുന്നത് നമ്മളെ സ്നേഹിച്ചിട്ടാണെന്നും, എത്രപേർ നമ്മുടെ സ്ഥാനത്തെ ഭയന്നിട്ടാണെന്നും തിരിച്ചറിയുക എളുപ്പമല്ല.
കാരണം അധികാരത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള ബന്ധങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും ഒരു നിഴലുണ്ട്. ആ നിഴലിന്റെ പേര് സ്വാർത്ഥത എന്നാണ്.
നമ്മുടെ ഉയർച്ചയിൽ കൈയടിക്കുന്ന എല്ലാവരും നമ്മുടെ വിജയത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നവരായിരിക്കണമെന്നില്ല. ചിലർ കൈയടിക്കുന്നത് നാളെ ആ കൈകൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും നേടാമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലാണ്. ചിലർ നമ്മളെ പ്രശംസിക്കുന്നത് നമ്മളുടെ കഴിവുകളോടുള്ള ആദരവുകൊണ്ടല്ല; നമ്മുടെ സ്വാധീനത്തിന്റെ പരിധി മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടാണ്.
അധികാരം ഉള്ളപ്പോൾ നമ്മൾ പറയുന്ന സാധാരണ വാക്കുപോലും ചിലർ ഉപദേശമായി കേൾക്കും. അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതേ വാക്ക് അവർക്ക് വിലയില്ലാത്ത ശബ്ദമായി മാറും.
പദവിയുള്ളപ്പോൾ തെറ്റുകൾ പോലും ‘തീരുമാനങ്ങൾ’ ആകുന്നു. പദവി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അതേ തെറ്റുകൾ ‘കുറവുകൾ’ ആയി മാറുന്നു.
ഇതിൽ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായത് അധികാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നതല്ല.
അധികാരം പോയപ്പോൾ ആരൊക്കെയാണ് നമ്മളെ വിട്ടുപോയതെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ്.
എന്നാൽ അതൊരു നഷ്ടമല്ല. പലപ്പോഴും അതൊരു തിരിച്ചറിവാണ്.
ജീവിതത്തിൽ ചില ബന്ധങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നത് നമ്മൾ പരാജയപ്പെട്ടതുകൊണ്ടല്ല; ആ ബന്ധങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം നമ്മൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ്.
യഥാർത്ഥ ബഹുമാനം ഒരാളുടെ പദവിയോട് ആയിരിക്കില്ല.
അയാൾക്ക് അധികാരമുണ്ടോ ഇല്ലയോ എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചായിരിക്കില്ല.
അയാൾ ഒരു വലിയ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടോ, സാധാരണ മനുഷ്യനായി നടക്കുകയാണോ എന്നതും അതിന് മാനദണ്ഡമല്ല.
അധികാരമില്ലാത്തപ്പോഴും ഒരാളെ ബഹുമാനിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ബഹുമാനം.
കൈയിൽ ഒന്നുമില്ലാത്ത സമയത്തും കൈപിടിക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സൗഹൃദം.
നമുക്ക് നൽകാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോഴും നമ്മളോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സ്നേഹം.
നമ്മുടെ പേരിന് പിന്നിൽ ഒരു പദവിയും ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടും നമ്മളെ അതേ മനുഷ്യനായി കാണുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മനുഷ്യബന്ധം.
അതിനാൽ അധികാരത്തിന്റെ ഉയരങ്ങളിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള ജനക്കൂട്ടത്തെ കണ്ട് സ്വയം അളക്കരുത്. ഒരുപക്ഷേ ആ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നിങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തെയാണ് പലരും അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നത്; നിങ്ങളെയല്ല.
പകരം, അധികാരം കൈവിട്ടുപോയ ഒരു ദിവസം നിങ്ങളെ തേടി വരുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കുക.
നിങ്ങളുടെ ഫോൺ വിളിക്കായി കാത്തിരിക്കുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കുക.
നിങ്ങളുടെ പദവിയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറയാതെ നിങ്ങളുടെ സുഖദുഃഖങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കുക.
നിങ്ങൾക്ക് നൽകാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തപ്പോഴും നിങ്ങളെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നവരെ ശ്രദ്ധിക്കുക.
അവരാണ് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യർ.
കാരണം അധികാരം മനുഷ്യരെ നമ്മളിലേക്ക് അടുപ്പിക്കും; അധികാരം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യർ നമ്മളോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നതോ അല്ലയോ എന്ന് തെളിയുന്നത്.
കസേര മാറുമ്പോൾ മാറിപ്പോകുന്ന ബഹുമാനം യഥാർത്ഥ ബഹുമാനമല്ല.
പദവി അവസാനിക്കുമ്പോൾ അവസാനിക്കുന്ന ബന്ധം യഥാർത്ഥ ബന്ധമല്ല.
അധികാരം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്ന സ്നേഹം സ്നേഹവുമല്ല.
ഒടുവിൽ മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം അവൻ ഇരിക്കുന്ന കസേര തീരുമാനിക്കുന്നില്ല.
കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ ശേഷവും അവനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ കഴിയുന്നവരാണ് അവന്റെ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യർ.
അതിനാൽ അധികാരം കൈവശമുള്ളപ്പോൾ അഹങ്കരിക്കരുത്. നിങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തെ കണ്ട് നിങ്ങളുടെ മഹത്വം അളക്കരുത്.
ഒരു ദിവസം അധികാരം മാറും.
കസേര മാറും.
പദവി മാറും.
കാലം മാറും.
അപ്പോൾ നിങ്ങളുടെ കൂടെ ശേഷിക്കുന്നത് ആരാണോ—
അവിടെയാണ് നിങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ വില.
അധികാരം പോയപ്പോൾ ബഹുമാനം പോയെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടത് ബഹുമാനമല്ല.
നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഉടമയെ മാത്രമാണ്.ഇത് പത്രത്തിന്റെ ഞായറാഴ്ച പതിപ്പിലെ ചിന്താലേഖനം പോലെ കൂടുതൽ മിനുക്കാനും, തുടക്കവും അവസാനവും കുറച്ചുകൂടി ശക്തമാക്കി പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന് അയയ്ക്കാവുന്ന നിലവാരത്തിലാക്കാനും കഴിയും.
സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ..
സിജു ജേക്കബ്, ഓസ്ട്രേലിയ
(എഴുത്തുകാരൻ/സഞ്ചാരി)
