വളരെ പാവപ്പെട്ട ഒരു കുടുംബത്തിലായിരുന്നു അനിതയുടെ ജനനം. ദിവസവും കൂലിപ്പണിക്ക് പോകുന്ന അച്ഛനും വീടുകളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന അമ്മയും. പലപ്പോഴും വീട്ടിൽ ഒരു നേരം ഭക്ഷണം പോലും ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ ദാരിദ്ര്യം അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ ഒരിക്കലും തളർത്തിയില്ല.
“ഞാൻ ഒരുദിവസം വലിയൊരു ജോലി നേടും,” എന്ന് അവൾ അമ്മയോട് പറയുമായിരുന്നു.
പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിയും രാത്രികളിൽ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ പഠിച്ചും അനിത തന്റെ പഠനം തുടർന്നു. ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കും കണ്ണുനീരുകൾക്കും ശേഷം അവൾ ഒരു പ്രമുഖ വിമാനക്കമ്പനിയിൽ എയർഹോസ്റ്റസായി ജോലി നേടി..
ആദ്യ ശമ്പളം കിട്ടിയ ദിവസം അവൾ അമ്മയുടെയും അച്ഛന്റയും കയ്യിൽ പണം കൊടുത്തപ്പോൾ ആ മാതാപിതാക്കളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“മോളേ, ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം നീ മാറ്റി,” അമ്മ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി പറഞ്ഞു.
അനിതയുടെ ജീവിതം പുതിയ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പറക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം അവൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന വിമാനം യാത്രയ്ക്കായി തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. യാത്രക്കാർ എല്ലാവരും സീറ്റുകളിൽ ഇരുന്നു. പതിവുപോലെ വിമാനം പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പുള്ള സുരക്ഷാ നിർദ്ദേശങ്ങൾ കാണിക്കാനുള്ള സമയം വന്നു.
മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയുമായി അനിത മൈക്കിലൂടെ വരുന്ന അനൗൺസ്മെന്റിനനുസരിച്ച് സേഫ്റ്റി ബെൽറ്റ് ധരിക്കുന്നതും, ഓക്സിജൻ മാസ്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നതും, അടിയന്തര സാഹചര്യങ്ങളിൽ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളും ആംഗ്യങ്ങളിലൂടെ കാണിച്ചു തുടങ്ങി.
അപ്പോൾ വിമാനത്തിന്റെ പിന്നിലിരുന്ന കുറച്ച് ചെറുപ്പക്കാർ തമ്മിൽ നോക്കി ചിരിക്കാനും കൂവാനും തുടങ്ങി.
“ഇവൾ എന്താ നൃത്തം കളിക്കുകയാണോ?” ഒരാൾ പരിഹസിച്ചു.
“അത് നോക്കടാ, കൈയും കാലും കാണിക്കുന്നത്!” മറ്റൊരാൾ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
അവരുടെ കൂട്ടുകാർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
വിമാനത്തിലെ പലരും അസ്വസ്ഥരായി അവരെ നോക്കിയെങ്കിലും അവർ നിർത്തിയില്ല.
അനിതയുടെ ചെവിയിൽ ഓരോ വാക്കും കുത്തിയിറങ്ങുകയായിരുന്നു. എങ്കിലും മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മായിച്ചില്ല. കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ തന്റെ ജോലി പൂർത്തിയാക്കി.
നിർദ്ദേശങ്ങൾ കഴിഞ്ഞതോടെ അവൾ പതുക്കെ യാത്രക്കാരുടെ കണ്ണിൽപ്പെടാത്ത കർട്ടൻ ഇട്ടു മറച്ച ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ എത്തിയതും അവളുടെ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഒഴുകി.
“എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെ എത്തിയത്… എന്റെ ജോലി ചെയ്യുന്നതിന് പോലും ആളുകൾ കളിയാക്കുന്നുവോ?” അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
അപ്പോൾ അവളുടെ സഹപ്രവർത്തക അടുത്തെത്തി.
“അനിത, എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ നടന്നതെല്ലാം പറഞ്ഞു.
സഹപ്രവർത്തക അവളുടെ കൈയിൽ സ്നേഹത്തോടെ പിടിച്ചു.
“നിന്നെ കളിയാക്കിയത് നിന്റെ ജോലിയെയല്ല, അവരുടെ അറിവില്ലായ്മയെയാണ്. നിന്റെ ജോലി നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ സുരക്ഷയ്ക്കാണ്. അതിന്റെ വില അവർക്ക് ഇപ്പോൾ അറിയില്ല. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് നിന്റെ വില കുറയുന്നില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ അനിതയ്ക്ക് പുതിയ ശക്തി നൽകി.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവൾ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു വീണ്ടും യാത്രക്കാരുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.
അപ്പോൾ വിമാനത്തിലെ ഒരു വയോധികൻ അവളെ വിളിച്ചു.
“മോളേ…”
അവൾ അടുത്തെത്തി.
“നീ കാണിച്ച സുരക്ഷാ നിർദ്ദേശങ്ങൾ വളരെ നന്നായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും അത്ര ക്ഷമയോടെ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല. നിന്നെക്കുറിച്ച് അഭിമാനിക്കൂ.”
അവൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ തലകുനിച്ചു.
വിമാനം ആകാശത്തേക്ക് ഉയർന്നു.
ജനാലയിലൂടെ മേഘങ്ങളെ നോക്കിനിന്ന അനിതയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു:
“ദാരിദ്ര്യം എന്നെ കരയിച്ചിട്ടുണ്ട്. പരിഹാസം എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഇവയൊന്നും എന്റെ ചിറകുകൾ തകർക്കാൻ പോകുന്നില്ല. കാരണം ഞാൻ താഴെ വീഴാൻ അല്ല ജനിച്ചതും വളർന്നതും പഠിച്ചതും ജോലി നേടിയതും.., ഉയർന്ന് പറക്കാനാണ് ജനിച്ചത്.. ഉയർന്ന് ഉയർന്ന്.. പറക്കാൻ..” ✈️❤️
മനോഹരം 👏👍
Thanks ❤️❤️🥰🥰🙏
നല്ല സന്ദേശം പകർന്ന കഥ
നന്ദി.. 🙏❤️🥰
മനോഹരമായ കഥ. 🥳😍💐🎉
Thanks 🙏❤️🥰