ആ നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയധമനിയായിരുന്നു ആ തെരുവ്. ആഡംബരത്തിന്റെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചവും ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കനത്ത ഇരുളും ഒരേ ക്യാൻവാസിൽ പകർത്തിയ വിചിത്രമായ ഒരിടം. അത്യന്തം ആധുനികമായ വാഹനങ്ങളുടെ അട്ടഹാസങ്ങൾ, വൻകിട ബ്രാൻഡുകളുടെ വിപണിശാലകളിൽ നിന്ന് ഒഴുകിവന്ന കൃത്രിമ സംഗീതം, വിലകൂടിയ പെർഫ്യൂമുകളുടെ ലഹരി… ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് അവിടെയൊരു കാതടപ്പിക്കുന്ന കോലാഹലം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു. മനുഷ്യരവിടെ സ്വന്തം തിരക്കുകളുടെ തടവുകാരായിരുന്നു; പരസ്പരം നോക്കാൻ മറന്ന്, സമയത്തിന്റെ ചക്രങ്ങൾക്കൊപ്പം പായുന്ന വെറും യന്ത്രപ്പാവകൾ. ആ ജനാരണ്യത്തിലേക്ക് നോക്കി, ഒരു വശത്ത് ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്.
അല്ല, അതൊരു കാഴ്ചയായിരുന്നില്ല… എന്റെ തന്നെ ആത്മാവിന്റെ പൊള്ളുന്ന, മുറിവേറ്റ മറ്റൊരു പതിപ്പായിരുന്നു അത്..
തെരുവിന്റെ ഒഴിഞ്ഞ ഒരു കോണിൽ, നഗരത്തിന്റെ കറുത്ത പുകച്ചുരുളുകൾക്കും പൊടിപടലങ്ങൾക്കും മധ്യേ അവൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കടുത്ത വെയിലും അതിലും കടുത്ത വിശപ്പും കുടിച്ചു വറ്റിച്ച, ഉണങ്ങിപ്പൊരിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീരൂപം. വിയർപ്പും അഴുക്കും പുരണ്ട്, കാലപ്പഴക്കത്താൽ നിറംമങ്ങിയ വസ്ത്രങ്ങളാണ് അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. ആ കണ്ണുകളിൽ ജീവന്റെ വെട്ടമില്ലായിരുന്നു, പകരം ശൂന്യതയുടെ കനൽ മാത്രമാണ് അവശേഷിച്ചത്.
അവളുടെ ചുറ്റും പറക്കമുറ്റാത്ത മൂന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. വിശപ്പിന്റെ കാഠിന്യത്താൽ കരയാൻ പോലുമുള്ള ഉമിനീരില്ലാതെ, അമ്മയുടെ കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രത്തുമ്പിൽ തൂങ്ങി അവർ അന്തിച്ചുനിന്നു. ആ അമ്മയാകട്ടെ, തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വയറു നിറയ്ക്കാൻ നെട്ടോട്ടമോടുകയായിരുന്നു. മുന്നിലിരിക്കുന്ന ചെറിയൊരു പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രത്തിലേക്ക് ഏതെങ്കിലും ഒരു കാരുണ്യമുള്ള കൈ അല്പം ആഹാരമോ നാണയത്തുട്ടുകളോ ഇട്ടുതരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ, നീറുന്ന മനസ്സോടെ അവൾ കാത്തിരുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങൾ വിശപ്പ് സഹിക്കാനാവാതെ അമ്മയുടെ ഉണങ്ങിയ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ, സ്വന്തം വിശപ്പിനെ വിഴുങ്ങി അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ മാത്രമേ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. ആ വലിയ ജനസമുദ്രത്തിൽ അവർ തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ട ദ്വീപുകളായിരുന്നു.
### മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ മുഖംമൂടികൾ
മനുഷ്യരിലെ ക്രൂരതയുടെയും അറപ്പിന്റെയും ആഴം ഞാൻ ദയനീയമായി നോക്കിനിന്നു. ആ തെരുവ് മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം തുറന്നുകാട്ടുന്ന വിചാരണക്കോടതിയായിരുന്നു. വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളും ഷൂസുകളും ധരിച്ച്, അഹങ്കാരത്തിന്റെ ഉച്ചിയിൽ നിൽക്കുന്നവർ ആ വഴി കടന്നുപോയി. കുഞ്ഞുങ്ങൾ അറിയാതെ അവരുടെ കാൽച്ചുവട്ടിലേക്ക് അടുത്തുപോയപ്പോൾ, പുച്ഛത്തോടെയും അറപ്പോടെയുമാണ് അവർ നോക്കിയത്. തങ്ങളുടെ വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളിൽ ആ അഴുക്കുപുരണ്ട കൈകൾ തട്ടുമോ എന്ന ഭയത്താൽ അവരെ ആട്ടിയകറ്റി.
“എവിടുന്ന് വരുന്നോ ആവോ… വഴിയേ നടക്കാൻ സമ്മതിക്കില്ല നാശങ്ങൾ!”
എന്ന് മൂക്ക് പൊത്തി പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവർ കടന്നുപോയി. മനുഷ്യത്വം എന്നത് വെറും വാക്കുകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നാണെന്ന് ആ തെരുവ് എന്നെ വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
ചിലർ ആ വഴി പോകുമ്പോൾ തങ്ങളുടെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒന്നോ രണ്ടോ നാണയത്തുട്ടുകൾ അവൾക്ക് നേരെ വലിച്ചെറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കാരുണ്യത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ അഹങ്കാരത്തിന്റെ നിഴലുണ്ടായിരുന്നു. ആ നാണയങ്ങൾ എറിഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ഭാവം വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു—”ഈ നാണയം കൊണ്ട് ആ ജന്മങ്ങൾ ജീവിച്ചു പൊയ്ക്കോട്ടെ” എന്ന തരംതാണ ദാക്ഷിണ്യം. അതൊരു സഹായമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ മേൽക്കോയ്മ പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു നാട്യം മാത്രമായിരുന്നു. ആ നാണയങ്ങൾ അവളുടെ പാത്രത്തിൽ വന്നു വീഴുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം, അവളുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്മേൽ ഏൽക്കുന്ന ചാട്ടവാറടികളായിരുന്നു. എങ്കിലും, മക്കളുടെ വിശക്കുന്ന വയറുകൾ ഓർക്കുമ്പോൾ ആ അപമാനത്തിന്റെ കയ്പ്പുനീർ വിഴുങ്ങാൻ അവൾ നിർബന്ധിതയായി.
സന്ധ്യ മയങ്ങിയതോടെ തെരുവിന്റെ ഭാവം വീണ്ടും മാറി. ഇരുട്ടിന്റെ മറവിൽ മനുഷ്യരിലെ വന്യമൃഗങ്ങൾ ഉണർന്നു. നിസ്സഹായയായ ആ സ്ത്രീയുടെയും മക്കളുടെയും അരികിലേക്ക് ചിലർ സാവധാനം അടുത്തു വന്നു. സഹായത്തിന്റെ കൈകളല്ല, മറിച്ച് ചൂഷണത്തിന്റെ ഇരപിടിയൻ നോട്ടങ്ങളായിരുന്നു അവരുടേത്. അവളുടെ തളർന്ന ശരീരത്തിന് അവർ ഇരുട്ടിൽ വിലപറയാൻ തുടങ്ങി.
“നീ എന്റെ കൂടെ വന്നാൽ നിന്നെയും നിന്റെ മക്കളെയും ഞാൻ നോക്കാം. പണം തരാം…”
രഹസ്യമായി, എന്നാൽ ക്രൂരമായി അവൾക്ക് നേരെ നീണ്ട ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയം തകർക്കുന്നതായിരുന്നു. വിശപ്പടക്കാൻ മറ്റൊരു വഴിയില്ലാതെ നിൽക്കുമ്പോഴും, തന്റെ മാന്യതയെയും മാതൃത്വത്തെയും വിൽക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. കടുത്ത നിസ്സഹായതയോടെ, ആ ശപിക്കപ്പെട്ട തെരുവിന്റെ മധ്യത്തിൽ, തന്റെ മൂന്ന് മക്കളെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച്, ഒരു രക്ഷകനെ തേടി ഭയത്തോടെ അവൾ വിറച്ചുനിന്നു.
ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്ന എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആ സത്യം വന്നിടിച്ചു. ആ തെരുവിൽ, ആ ക്രൂരമായ ലോകത്തിന് മുൻപിൽ, മക്കളെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ആ സ്ത്രീയിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെയാണ് കണ്ടത്.
ജീവിതത്തിന്റെ ഏതോ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ, സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ട്, ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ പുച്ഛവും അവഗണനയും സഹിക്കേണ്ടി വന്നവളാണ് ഞാൻ. ലോകം കാരുണ്യമില്ലാതെ നാണയത്തുട്ടുകൾ എറിഞ്ഞു തന്നപ്പോഴും, സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്ക് വേണ്ടി ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും വിലപറഞ്ഞപ്പോഴും, തളരാതെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ചവൾ….
നാം എത്രയൊക്കെ മാന്യമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ചാലും, എത്ര വലിയ പദവികളിൽ എത്തിയാലും, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ആ നിസ്സഹായയായ സ്ത്രീയുടെ ഒരു പതിപ്പുണ്ട്. ലോകത്തിന്റെ ക്രൂരതകൾക്ക് മുൻപിൽ പതറാതെ, മക്കളുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന, ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പോരാടുന്ന ഓരോ സ്ത്രീയും ആ തെരുവിൽ നിൽക്കുന്നവൾ തന്നെയാണ്.
ആ തെരുവ് എനിക്ക് വെറുമൊരു വഴിയല്ലായിരുന്നു; അത് ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു പാഠപുസ്തകമായിരുന്നു. അവിടുത്തെ അവഗണനകളെയും അപമാനങ്ങളെയും അതിജീവിച്ച്, മക്കളെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ തന്നെയാണ് അവളുടെയും എന്റെയും തീരുമാനം. കാരണം, തെരുവുകൾ നമ്മളെ തോൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ്, നാം അതിജീവനത്തിന്റെ പുതിയ ചരിത്രങ്ങൾ എഴുതുന്നത്.
ഹൃദയസ്പർശിയായ എഴുത്ത്
ഒരു കഥ പോലെ