സ്വാർത്ഥതയുടെയും മത്സരങ്ങളുടെയും അതിവേഗപ്പാച്ചിലിലാണ് ഇന്നത്തെ മനുഷ്യൻ. ഇതിനിടയിൽ എവിടെയോ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ ആർദ്രതയാണ്. എന്നാൽ, ഓർക്കുക—നാം ചെയ്യുന്ന ഓരോ ചെറിയ സൽപ്രവൃത്തിക്കു പിന്നിലും ഒരു ദൈവികതയുണ്ട്.
സ്വന്തം നേട്ടങ്ങൾക്കപ്പുറം സമൂഹത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി നാം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ, മറ്റൊന്നിനും നൽകാനാകാത്ത വല്ലാത്തൊരു ആത്മീയ ശാന്തിയാണ് നമ്മുടെ മനസ്സിന് സമ്മാനിക്കുന്നത്.
വിലയേറിയ ആ ‘വിലയില്ലാത്ത’ സമ്മാനം.
നാം അപരിചിതനായ ഒരാളെ നോക്കി വെറുതെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോൾ അവിടെ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്? അവിടെ പണച്ചെലവില്ലാത്ത, എന്നാൽ പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പോസിറ്റീവ് ഊർജ്ജമാണ് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. സങ്കടക്കടലിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ആ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി നൽകുന്ന ആശ്വാസം ചെറുതല്ല. നല്ല പെരുമാറ്റങ്ങളുടെയും പരസ്പര ബഹുമാനത്തിന്റെയും ഈ സുദീർഘമായ ശൃംഖല ഒരു കാരണവശാലും മുറിഞ്ഞുപോകാതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയാണ്. ആ ചങ്ങലയുടെ ഒരു കണ്ണിയെങ്കിലും ആകാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.
“ഓരോ വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും ദയ പ്രതിധ്വനിക്കട്ടെ; കാരണം, വാക്കുകൾക്ക് മുറിവേൽപ്പിക്കാനും സൌഖ്യമാക്കാനും ഒരുപോലെ കഴിയും.”
നാളെക്കായി നാം നടുന്ന സ്നേഹവിത്തുകൾ
നമ്മുടെ നാവുകളിൽ നിന്ന് അടർന്നു വീഴുന്ന ഓരോ വാക്കും മറ്റുള്ളവർക്ക് ആശ്വാസമായി മാറണം. നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഓരോ നിസ്വാർത്ഥ പ്രവൃത്തിയും ഭൂമിയിൽ വെറുതെ പോകുന്നില്ല. അവ സ്നേഹത്തിന്റെയും ആത്മാർത്ഥമായ കരുതലിന്റെയും ഉത്തമ വിത്തുകളാണ്. ഇന്ന് നാം വിതയ്ക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞു വിത്തുകളാണ് നാളെ കാരുണ്യം വറ്റാത്ത വലിയൊരു സമൂഹത്തിന്റെ തണൽമരങ്ങളായി വളർന്നു പന്തലിക്കുന്നത്.
കാരുണ്യം ഒരു ചോയ്സ് അല്ല, ജീവിതശൈലിയാണ്.
കാരുണ്യം എന്നത് വല്ലപ്പോഴും ചെയ്യേണ്ട ഒരു ഔദാര്യമല്ല, മറിച്ച് ശ്വാസം പോലെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ജീവിതചര്യയാകണം. സ്വാർത്ഥതയുടെ ഇരുൾ പടരുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, കാരുണ്യത്തിന്റെ കൊച്ചുദീപങ്ങൾ കൊളുത്തി നമുക്ക് ഈ ലോകത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കാം. നന്മയുടെ ഈ കൈവിടാച്ചങ്ങല കൂടുതൽ ശക്തമായി കോർത്തെടുത്തുകൊണ്ട്, സ്നേഹം പ്രതിധ്വനിക്കുന്ന ഒരു നല്ല നാളേയ്ക്കായി നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ചുവടുവെക്കാം.
സിജു ജേക്കബ്, ഓസ്ട്രേലിയ
(എഴുത്തുകാരൻ/സഞ്ചാരി)
👍