സെർവാന്റീസിന്റെ ദോൺ കിഹോത്തെ (Don Quixote) കാറ്റാടിയന്ത്രങ്ങളോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടത് നമ്മൾ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ നമ്മുടെ തൃശൂരിലെ ജനപ്രതിനിധിയും കേന്ദ്രമന്ത്രിയുമായ സുരേഷ് ഗോപിയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ പ്രകടനങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ കിഹോത്തെയുടെ ആ പഴയ സാഹസികതകളാണ് ഓർമ്മവരുന്നത്. ‘കലുങ്ക് സംവാദം’ എന്ന പേരിൽ കുറച്ചുകാലം മുൻപ് ഒരു നാടകം നമ്മൾ കണ്ടു. ഇപ്പോഴിതാ അതിന്റെ രണ്ടാം ഭാഗം ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു: ‘എസ്.ജി. കോഫി ടൈംസ്’!
ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ കഥകളിലെ പ്രഭുക്കന്മാരെപ്പോലെ, ജനങ്ങളെ തൊടാതെ, അകലം പാലിച്ച്, ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയുടെ അകമ്പടിയോടെ വിളംബരങ്ങൾ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന വിചിത്രമായൊരു ശൈലിയാണിത്. ജനാധിപത്യം എന്നാൽ ജനങ്ങളോട് സംവദിക്കലാണ്, അല്ലാതെ റേഡിയോ പോലെ ഏകപക്ഷീയമായി അലറലല്ല എന്ന് ഈ സിനിമാ സുഹൃത്തിനെ ആരെങ്കിലും ഒന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ!
ഏറ്റവും രസകരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുതിയ പ്രസ്താവനയാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് തൃശൂരിൽ എയിംസ് (AIIMS) കൊണ്ടുവരുമെന്ന് തൊണ്ടകീറി പ്രസംഗിച്ച അതേ നാക്കുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ പറയുന്നു: “ഞാൻ തൃശൂരിലേക്ക് എയിംസ് കൊണ്ടുവരുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല!” എന്ന്. ഭാരതീയ തത്ത്വചിന്തയിലെ ‘അനിർവചനീയത’ എന്ന അവസ്ഥയെ ഇത്രയും തരംതാണ രീതിയിൽ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രയോഗിച്ച മറ്റൊരു ജനപ്രതിനിധി ഉണ്ടാവില്ല. തൃശൂർകാർ വോട്ട് ചെയ്ത് ജയിപ്പിച്ചത് അദ്ദേഹത്തിന് ആലപ്പുഴയിൽ വികസനം എത്തിക്കാനാണത്രെ! കമ്മ്യൂണിസം നശിപ്പിച്ച നാടായതുകൊണ്ട് ആലപ്പുഴയിലാണ് എയിംസ് വരേണ്ടതെന്ന വിചിത്രമായൊരു കണ്ടെത്തലും അദ്ദേഹം ഇതിനൊപ്പം നടത്തുന്നു. കാഫ്കയുടെ (Franz Kafka) നോവലുകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെപ്പോലെ യുക്തിരഹിതമാണ് ഈ വാദങ്ങൾ.
യഥാർത്ഥത്തിൽ ബിജെപിയുടെ സംസ്ഥാന നേതൃത്വവും ഈ കേന്ദ്രമന്ത്രിയും തമ്മിൽ യാതൊരു ആശയവിനിമയവുമില്ലെന്ന് വ്യക്തം. സ്റ്റേറ്റ് കമ്മിറ്റി ഒന്നു പറയുമ്പോൾ മന്ത്രി മറ്റൊന്ന് പറയുന്നു. ഫ്രഞ്ച് ചിന്തകനായ വോൾട്ടയർ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, “നിങ്ങൾക്ക് ആളുകളെ വിഡ്ഢികളാക്കാം, പക്ഷേ എക്കാലവും അത് സാധ്യമല്ല.” വയനാട് ദുരന്തമുണ്ടായപ്പോൾ കേരളത്തിന് അർഹമായ സഹായം എത്തിക്കുന്നതിലോ, കേന്ദ്ര ബജറ്റിൽ ഒരു പൈസ വകയിരുത്തുന്നതിലോ ഈ ‘ശക്തനായ’ കേന്ദ്രമന്ത്രിക്ക് ഒരു പങ്കും വഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
സിനിമയിലെ ആക്ഷൻ രംഗങ്ങൾ കണ്ട് കൈയടിക്കുന്ന ഭാവനാലോകത്തുനിന്നും സുരേഷ് ഗോപി ഇനിയെങ്കിലും യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിവരേണ്ടതുണ്ട്. തൃശൂരിലെ വോട്ടർമാർക്ക് വേണ്ടത് വെറും സിനിമാ ഡയലോഗുകളോ പ്രഹസനങ്ങളോ അല്ല, മറിച്ച് നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പാലനമാണ്. ഈ കോഫി ടൈം നാടകങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഡയലോഗുകളെല്ലാം നിഷ്പ്രഭമാകും എന്ന കാര്യത്തിൽ സംശയമില്ല.
ലൂയി ബൊണപ്പാർട്ടിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അഭ്യാസങ്ങളെക്കുറിച്ച് കാൾ മാർക്സ് എഴുതിയത് ഓർക്കുന്നു: “ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു, ആദ്യം അതൊരു ദുരന്തമായും രണ്ടാമത് അതൊരു പ്രഹസനമായും.” കലുങ്ക് സംവാദം ഒരു ദുരന്തമായിരുന്നെങ്കിൽ, ഈ കോഫി ടൈം വെറുമൊരു പ്രഹസനം മാത്രമാണ്.
