“നമ്മൾ എന്തു നേടുന്നു എന്നതിലൂടെയാണ് ഉപജീവനം കണ്ടെത്തുന്നത്, എന്നാൽ എന്തു നൽകുന്നു എന്നതിലൂടെയാണ് നാം ജീവിതം കണ്ടെത്തുന്നത്” — Winston Churchill
ജീവിതം എന്നത് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നതിന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ മാത്രമല്ല. അത് നാം മറ്റുള്ളവർക്കായി വിടുന്ന അടയാളങ്ങളുടെയും, നാം പങ്കിടുന്ന സ്നേഹത്തിന്റെയും, നാം നൽകുന്ന കരുണയുടെയും സമാഹാരമാണ്.
നാം നേടിയെടുക്കുന്നവ — പണം, സ്ഥാനം, വിജയങ്ങൾ — ഇവയെല്ലാം നമ്മെ “ജീവിക്കാൻ” സഹായിക്കുന്നു. അവ നമ്മുടെയൊരു സുരക്ഷയും സൗകര്യവും ഉറപ്പാക്കുന്നു. പക്ഷേ, ഈ എല്ലാം ഉണ്ടായിട്ടും ചിലപ്പോൾ ഹൃദയം ശൂന്യമായിരിക്കും. കാരണം, ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം അവയിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല.
ജീവിതം മനോഹരമാകുന്നത് നാം “നൽകുമ്പോൾ” ആണ്.
ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി നൽകുമ്പോൾ, ആരുടെയെങ്കിലും ദുഖത്തിൽ താങ്ങായി നിൽക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെയൊരു ചെറിയ സമയം പോലും മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷത്തിനായി മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ — അപ്പോൾ നമ്മൾ ഒരു ജീവിതം നിർമ്മിക്കുന്നു. അത് നമ്മുടേതല്ലാത്ത ഒരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വിരിയുന്ന ഒരു പൂവാണ്.
നൽകുന്നത് വലിയ കാര്യങ്ങളായിരിക്കണമെന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ ഒരു നല്ല വാക്ക്, ഒരു ആശ്വാസം, ഒരു മനസ്സിലാക്കൽ — അത്ര മാത്രം മതി. കാരണം, നാം നൽകുന്ന ഓരോ സ്നേഹവും മറ്റൊരാളുടെ ഇരുണ്ട ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു പ്രകാശമായി മാറും.
നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നത് നമ്മെ നിലനിർത്തും.
പക്ഷേ, നാം നൽകുന്നത് നമ്മെ “അർത്ഥവത്താക്കും”.
ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം, നാം എന്തൊക്കെ നേടി എന്നതല്ല ആളുകൾ ഓർക്കുക.
നാം ആരുടെ കണ്ണീരൊപ്പിച്ചു, ആരെ ചിരിപ്പിച്ചു, ആരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഇടം നേടി — അതാണ് നമ്മെ ശാശ്വതമാക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ട്, സമ്പാദിക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ… പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ നൽകാൻ പഠിക്കൂ.
കാരണം, നൽകുന്ന കൈകളിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
yes exactly👍🏻good post 🥳🎉
ഹൃദ്യം 🙏