ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും ക്രൂരമായ പാഠം ഇതാണ്
സ്നേഹം ഒരു വരം അല്ല. വെറുപ്പ് ഒരു ശാപം അല്ല. രണ്ടും ഒരേ അഗ്നിയുടെ രണ്ട് മുഖങ്ങളാണ്. ഒന്ന് നിങ്ങളെ തലോടി കത്തിക്കുന്നു. മറ്റൊന്ന് നിങ്ങളെ കരിച്ചു കളയുന്നു. ഒടുവിൽ ചാരം ഒന്നുതന്നെ.
ഒരാളെ ആഴത്തിൽ സ്നേഹിക്കുക എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ താക്കോൽ മറ്റൊരാളുടെ കൈയിൽ കൊടുക്കുക എന്നാണ്. അവർ ആ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ പ്രകാശമാകും. അടയ്ക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഇരുട്ടാകും. ഒരു വാക്കു മതി — ദിവസം ഒന്നുകിൽ പൂക്കാൻ, അല്ലെങ്കിൽ കരിയാൻ.
ഇതൊരു ദൗർബല്യമല്ല. ഇത് ഒരു ആത്മഹത്യയാണ് — പതുക്കെ, ദിവസേന, ഓരോ നിമിഷവും.
വെറുപ്പ് പക്ഷേ അതിലും ഭയാനകമാണ്.
ഒരാളെ വെറുക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ആ മനുഷ്യന് നിങ്ങളുടെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒരു മുറി കൊടുക്കുന്നു. അവർ അവിടെ താമസമാക്കുന്നു — വാടക ഇല്ലാതെ, ക്ഷണം ഇല്ലാതെ, മടങ്ങാൻ ഭാവം ഇല്ലാതെ. ഉറക്കം കെടുത്തും. ഭക്ഷണം കയ്ക്കടിക്കും. നിങ്ങൾ ചിരിക്കുന്ന നിമിഷത്തിൽ പോലും ആ മുഖം ഒരു നിഴലായി കൂടെ വരും.
ഏറ്റവും ഭീകരമായ സത്യം ഇതാണ് — നിങ്ങളുടെ വെറുപ്പ് ആ മനുഷ്യനെ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. അവർ സുഖമായി ഉറങ്ങുന്നു. നിങ്ങളാണ് കത്തുന്നത്. നിങ്ങളാണ് ഉരുകുന്നത്. നിങ്ങളാണ് തീർന്നുപോകുന്നത്.
എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു അപകടകരമായ തെറ്റിദ്ധാരണ ഉണ്ട്.
സ്നേഹിക്കരുത്, വെറുക്കരുത് എന്നാൽ — കല്ലാകണം എന്നല്ല. നിർവ്വികാരനാകണം എന്നല്ല. ആളുകളിൽ നിന്ന് ഓടി മറയണം എന്നല്ല.
ഇത് ശൂന്യതയല്ല. ഇത് ഉള്ളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഉറപ്പാണ്. ആളുകളോട് നന്മ കാണിക്കുക, അതേ സമയം അവർക്ക് നിങ്ങളുടെ സ്വസ്ഥത ഇല്ലാതാക്കാൻ അനുവദിക്കാതിരിക്കുക. ആർക്കും വേണ്ടി മനസ്സ് പൂർണ്ണമായി അടിയറ വെക്കാതിരിക്കുക — ഒരു ദൈവത്തിനുവേണ്ടി പോലും.
ഒരു ദൂരം. ഒരു ആന്തരിക ദൂരം. ആരെ കണ്ടാലും ചിരിക്കാൻ കഴിയും, ആരെ കൂടെ ഇരുന്നാലും സ്നേഹം തോന്നും — പക്ഷേ ആ ആൾ പോകുമ്പോൾ, നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ദ്വാരം ഉണ്ടാകില്ല.
ഇതാണ് ആ ദൂരം.
ഇതിന്റെ അർത്ഥം ഒന്നേ ഒന്നാണ് — ആരും നിങ്ങളുടെ
സമാധാനത്തിന്റെ ഉടമയാകരുത്.
ഒരാൾ വരുമ്പോൾ സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയണം. അവർ പോകുമ്പോൾ യാത്രയയ്ക്കാൻ കഴിയണം.
ഇരുസന്ദർഭങ്ങളിലും നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരേ നിലവിളക്ക് കത്തണം — ആരു വന്നാലും കെടാതെ, ആരു പോയാലും അണയാതെ.
ആ നിലവിളക്കാണ് നിങ്ങൾ.
ബുദ്ധൻ ഇതിന് “ഉപേക്ഷ” എന്ന് പറഞ്ഞു. വേദാന്തം “സാക്ഷിഭാവം” എന്ന് പറഞ്ഞു. ആധുനിക മനഃശാസ്ത്രം “detachment” എന്ന് പറഞ്ഞു.
പേര് എന്തായാലും ഉള്ളടക്കം ഒന്നാണ്
ഇടപഴകുക, എന്നാൽ ആഴ്ന്നുപോകരുത്.
നന്മ ചെയ്യുക, എന്നാൽ പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.
സ്നേഹിക്കുക, എന്നാൽ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടരുത്.
ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും അപൂർവ്വമായ മനുഷ്യൻ ആര്?
ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ഏകനായിരിക്കുന്നവൻ.
ആരെ കണ്ടാലും ചിരിക്കുന്നവൻ, ആരെ കൂടെ ഇരുന്നാലും സ്നേഹം തോന്നുന്നവൻ — എന്നാൽ ആ ആൾ പോകുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു ദ്വാരവും ഉണ്ടാകാത്തവൻ.
അതാണ് ജീവിതം.
അതാണ് സ്വാതന്ത്ര്യം.
അതാണ് — നന്നായി ജീവിക്കുക എന്നതിന്റെ ഏക അർത്ഥം.
സ്നേഹാദരങ്ങളോട്..
ആ നിലവിളക്കായി മാറാൻ ശ്രമിക്കാം നമുക്കെല്ലാം👍
നല്ല ചിന്തകൾ
സത് ചിന്ത 🙏