പ്രകൃതിയിലേക്ക് ഒരു മടക്കം .
നഗ്നത എന്നത് ലൈംഗികതയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായ അവസ്ഥയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ഒരു ‘നഗ്ന ബീച്ചിൽ’ (Nude Beach) വെച്ചാണ്. വസ്ത്രം എന്നത് കേവലം ഒരു ആവരണം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ സ്വയം നിർമ്മിച്ചെടുത്ത സദാചാരത്തിന്റെയും ലജ്ജയുടെയും ഒരു കവചം കൂടിയാണെന്ന് അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു. ആദ്യമായി അവിടെ എത്തുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞത് വലിയ പരിഭ്രമമായിരുന്നു. “ആരെങ്കിലും നോക്കുമോ?”, “ശരീരം പ്രകോപനമുണ്ടാക്കുമോ?” എന്നൊക്കെയുള്ള ആശങ്കകൾ. എന്നാൽ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പ്രകൃതിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ചകൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അവിടെ ആളുകൾ വോളിബോൾ കളിക്കുന്നു, കുശലം പറയുന്നു, കുടുംബമായി വന്ന് വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നു. അവിടെ നഗ്നതയ്ക്ക് ലൈംഗികമായ അർത്ഥതലങ്ങളില്ല, മറിച്ച് അത് പ്രകൃതിയോടുള്ള ഒരു ലയിക്കൽ മാത്രമാണ്.
യഥാർത്ഥ ശരീരങ്ങളും വികലമായ ബോധവും
നമ്മുടെ സിനിമകളും പരസ്യങ്ങളും നഗ്നതയെ എപ്പോഴും സുന്ദരവും വടിവൊത്തതുമായ ശരീരങ്ങളുമായി മാത്രമേ ബന്ധിപ്പിക്കാറുള്ളൂ. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ ലോകത്ത് നഗ്നത എന്നത് ഇങ്ങനെയല്ല. അവിടെ ഞാൻ കണ്ടത് യഥാർത്ഥ മനുഷ്യരെയാണ്; ചുളിവ് വീണ ചർമ്മങ്ങൾ , കുടവയറുകൾ, വടുക്കളുള്ള ദേഹങ്ങൾ, തൂങ്ങിയ മാറിടങ്ങൾ. നഗ്നത എന്നത് ചെറുപ്പക്കാർക്കും സുന്ദരികൾക്കും മാത്രമുള്ളതല്ലെന്നും, ഓരോ ശരീരവും മനോഹരമാണെന്നും തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ നഗ്നതയെക്കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ലൈംഗിക അതിപ്രസരം ഇല്ലാതാകുന്നു.
കേരളത്തിലെ ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യം (Sexual Poverty)
എന്തുകൊണ്ടാണ് മലയാളിക്ക് നഗ്നതയെ ഇത്ര ഭയത്തോടെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒളിഞ്ഞുനോട്ട താൽപ്പര്യത്തോടെയോ മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്നത്? ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണം നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ലൈംഗിക ദാരിദ്ര്യമാണ്. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ ആൺകുട്ടികളെയും പെൺകുട്ടികളെയും വേർതിരിച്ചു നിർത്തുന്നതിലൂടെ നാം അവരിൽ വികലമായ ഒരു ജിജ്ഞാസ വളർത്തുന്നു. സ്വാഭാവികമായ ഇടപഴകലുകൾ തടയപ്പെടുമ്പോൾ, എതിർലിംഗത്തിലുള്ളവരോടുള്ള സമീപനം ബഹുമാനത്തിന് പകരം ഉപഭോഗവസ്തുവായി മാറുന്നു. “തുറന്നുവെച്ച പഴത്തിൽ ഈച്ച വരും” എന്നതുപോലുള്ള സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ ഉപമകൾ ഉപയോഗിച്ച് സ്ത്രീ ശരീരത്തെ ഒരു ചരക്കായി (Commodity) മാറ്റാനാണ് നമ്മുടെ ‘സദാചാര’ സമൂഹം ശ്രമിക്കുന്നത്.
സമ്മതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം:
വസ്ത്രമല്ല ഘടകം
ലൈംഗിക അതിക്രമങ്ങൾ വസ്ത്രധാരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒന്നാണെന്നത് വലിയൊരു മിഥ്യാധാരണയാണ്. പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങൾ മുതൽ മുത്തശ്ശിമാർ വരെ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്നത് വസ്ത്രത്തിന്റെ കുറവുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് പുരുഷന്റെ മനോഭാവത്തിന്റെ തകരാറുകൊണ്ടാണ്. ഒരു പെൺകുട്ടി ഒരാളുടെ കൂടെ യാത്ര ചെയ്യുന്നതോ മദ്യപിക്കുന്നതോ അവൾ ലൈംഗികതയ്ക്ക് സമ്മതം നൽകുന്നു എന്നല്ല അർത്ഥം. “പറ്റില്ല” (No) എന്ന വാക്കിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മുടെ ആൺകുട്ടികളെ നാം പഠിപ്പിക്കണം. ‘നോ’ കേൾക്കുമ്പോൾ അത് ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള പക്വതയാണ് ഒരു പുരുഷന് വേണ്ടത്, അല്ലാതെ അവളുടെ വസ്ത്രത്തിന്റെ നീളം അളക്കലല്ല.
മാറ്റത്തിനുള്ള ആഹ്വാനം
വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് വിവേകവും ബഹുമാനവുമുള്ള മനസ്സുകൾ കൊണ്ടാണ് നാം ശരീരം മൂടേണ്ടത്. സ്ത്രീ ശരീരം ഒരാളുടെയും സ്വത്തല്ല, അത് ബഹുമാനിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു വ്യക്തിത്വമാണ്. നഗ്നതയെ ലൈംഗികതയിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്താൻ നമുക്ക് കഴിയണം. വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതും ധരിക്കാത്തതും ഒരാളെ ഉപദ്രവിക്കാനുള്ള ലൈസൻസ് അല്ല. നമുക്ക് വേണ്ടത് വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടിയ ശരീരങ്ങളല്ല, മറിച്ച് കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ ശുദ്ധിയുള്ള ഒരു പുതിയ കേരളത്തെയാണ്.
വേറിട്ട വിഷയം വേറിട്ട ചിന്തയിലൂയിടെ അവതരിപ്പിച്ചു.
Well Said ✍️🤝 Congrats Sir💐🙏❤️