മണ്ണേ, നിന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു —
പൂക്കൾ നടേണ്ട കൈകൾ കൊണ്ട്
വെടിയുണ്ടകൾ വിതച്ചവർ,
നിന്നെ ചോരയിൽ കുളിപ്പിച്ചവർ.
ഒരമ്മ നിലാവത്ത് കാത്തിരിക്കുന്നു,
വഴിയരികിൽ, ഒറ്റയ്ക്ക്…
ആ വഴിയിലൂടെ ഇനിയൊരിക്കലും
മകന്റെ കാലൊച്ച കേൾക്കില്ലെന്ന്
അവൾക്കറിയാം —
എങ്കിലും കാത്തിരിക്കുന്നു,
സ്നേഹം മരിക്കാൻ മടിക്കുന്നതു
കൊണ്ട്.
ഒരു കൊച്ചു പെൺകുട്ടി
തകർന്ന ചുവരിൽ
അച്ഛന്റെ പേര് എഴുതുന്നു —
അക്ഷരങ്ങൾ മാഞ്ഞാലും
ആ സ്നേഹം
മാഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ.
ജേതാവ് കൊടി നാട്ടുന്നു,
ആർപ്പുവിളികൾ ആകാശം മുട്ടുന്നു —
പക്ഷേ ആ ആർപ്പുവിളികൾക്കിടയിൽ
ആരും കേൾക്കുന്നില്ല,
ഒരു ശവപ്പെട്ടി അടയുന്ന ശബ്ദം,
ഒരു അമ്മ വിതുമ്പുന്ന ശബ്ദം.
തോക്ക് ഉണ്ടാക്കുന്നവൻ
ആഘോഷിക്കുന്നു, ജീവിക്കുന്നു —
തോക്ക് ചുമക്കുന്നവൻ
മണ്ണടിയുന്നു, മറക്കപ്പെടുന്നു.
ഇതാണ് യുദ്ധത്തിന്റെ
മറക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സത്യം.
അതിർത്തി വരയ്ക്കുന്നവർ
ഒരിക്കലും അതിർത്തിയിൽ
നിൽക്കാറില്ല —
മരിക്കുന്നത് എന്നും
വരകൾക്കിടയിൽ അകപ്പെടുന്ന
സാധാരണ മനുഷ്യർ മാത്രം.
യുദ്ധഭൂമിയിൽ രണ്ടു ഭാഗത്തും
ഒരേ കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നു,
ഒരേ ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു —
എന്നിട്ടും തിരിച്ചറിയുന്നില്ല,
ശത്രു എന്ന് വിളിക്കുന്നവനും
ഒരമ്മയുടെ മകനാണെന്ന്.
യുദ്ധം ജയിച്ചവർ ചരിത്രം എഴുതുന്നു,
തോറ്റവർ മണ്ണിൽ മറഞ്ഞ് പോകുന്നു —
പക്ഷേ ആ മണ്ണിൽ നിന്ന്
ഒരു പൂ മൊട്ടിടുമ്പോൾ
അതിന് ജേതാവിന്റെ
നിറമില്ല, ഭാഷയില്ല —
അത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ
നിറം മാത്രം ആണ്.
ഒടുവിൽ ഒരു ചോദ്യം —
ഈ ഭൂമി ആർക്കു വേണ്ടി?
പോരടിക്കുന്നവർക്കോ,
അതോ അതിൽ ജീവിക്കുന്നവർക്കോ?
ഉത്തരം നമുക്കറിയാം —
എന്നിട്ടും നാം മൗനം പൂകുന്നു.
ആ മൗനം തകർക്കുന്ന ദിവസം
യുദ്ധം അവസാനിക്കും,
മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനാകും
👌
ഹൃദ്യമായ വരികൾ✍️ യുദ്ധം പെട്ടെന്ന് തീരട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞാനും🙏🙏🙏
ഹൃദ്യമായ വരികൾ✍️ യുദ്ധം പെട്ടെന്ന് തീരട്ടെ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെ ഞാനും🙏🙏🙏
🙏