കണ്ണി നിറഞ്ഞ കണിക്കൊന്നയും, തിളങ്ങുന്ന നിലവിളക്കും, കൈനിറയെ കൈനീട്ടവും — ഒരു മലയാളിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ വിഷു തൊടുന്നത് വെറുമൊരു ഉത്സവമായിട്ടല്ല, ഒരു ജീവിതാനുഭവമായിട്ടാണ്. പ്രകൃതി പുതുമഴ കാത്തിരിക്കുന്ന ഏപ്രിൽ മാസത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളിൽ, മേടം ഒന്നാം തീയ്യതി, കേരളം ഒന്നാകെ ഒരു പൊൻപ്രഭാതത്തെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു — അതാണ് വിഷു.
കണിയുടെ കഥ
“ആദ്യം കാണുന്നത് ശുഭമായിരിക്കണം” — ഈ വിശ്വാസത്തിൽ നിന്നാണ് വിഷുകണി ജനിച്ചത്. ഉറക്കമുണരുന്നതിന് മുൻപ്, കണ്ണുതുറക്കുന്നതിന് മുൻപ്, കൈകൊണ്ട് വഴി തപ്പി, ഇരുളിൽ നടന്ന്, ഒരുക്കി വെച്ച കണിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നു ഓരോ മലയാളിയും. കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ —
കണിക്കൊന്നയുടെ തങ്കനിറമുള്ള പൂക്കൾ, കൃഷ്ണ വിഗ്രഹം, കണ്ണാടി, നിലവിളക്ക്, ഫലങ്ങൾ, ധാന്യങ്ങൾ, പൊന്ന്, ഗ്രന്ഥം — ഇവ ഒന്നിച്ചൊരുക്കിയ ഉരുളിയിലേക്ക് — ഐശ്വര്യത്തിന്റെ, സമൃദ്ധിയുടെ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഒരു ലോകം ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ.
ഇത് കേവലം ഒരു ആചാരമല്ല. “നല്ലത് ദൃഷ്ടിയിലൂടെ മനസ്സിലേക്ക്, മനസ്സിൽ നിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്ക്” — എന്ന ഒരു ദർശനമാണ്. കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ആദ്യം ദൈവത്തെ കാണൂ, ദൈവം കാണുന്ന ലോകത്തെ കാണു
കൈനീട്ടം — സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷ
ലോകത്ത് എത്ര ഉത്സവങ്ങൾ ഉണ്ട്! പക്ഷേ മറ്റൊരിടത്തും ഇല്ലാത്ത ഒരു സൗഭാഗ്യം മലയാളികൾക്കുണ്ട് — കൈനീട്ടം.
വലിയവർ ചെറിയവർക്ക് കൈ നിറയെ പണം കൊടുക്കുന്നു. കൊടുക്കുന്നവൻ ചിരിക്കുന്നു, വാങ്ങുന്നവൻ ചിരിക്കുന്നു. ആ ചിരിയിൽ പണത്തിന്റെ വിലയില്ല; സ്നേഹത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയുണ്ട്. അമ്മ കൊടുക്കുന്ന കൈനീട്ടം ഒരു കോടി രൂപ ബോണസിനേക്കാൾ മധുരം — ഓർക്കുക, ആ കൈകൾ എത്ര ഉണർന്ന്, ഉറക്കൊഴിഞ്ഞ്, കണ്ണൻദൈവത്തോട് മനസ്സിൽ പ്രാർഥിച്ചാണ് ആ ഉരുളി ഒരുക്കിയത്.
ഇന്ന് ഡോളറിൽ ജീവിക്കുന്ന പ്രവാസിക്കും, ഓഫീസ് ഓടുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനും, ഗ്രാമത്തിൽ വയൽ ഉഴുതുന്ന കർഷകനും — ഒരുപോലെ കൈനീട്ടം ആഗ്രഹമാകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. ആ ഒറ്റ നിമിഷം, ഒരു കുട്ടിയാകാൻ ആർക്കും ആഗ്രഹമുണ്ടാകും.
കണിക്കൊന്ന — കേരളത്തിന്റെ ആത്മാവ്
ഒരൊറ്റ മരം ഒരു ജനതയുടെ ഉൽസവപ്പൂക്കളം ആകുന്നു — ആ മരം കണിക്കൊന്നയാണ്. ഏപ്രിൽ ആകുമ്പോൾ കേരളത്തിലെ ഓരോ നിരത്തിലും, ഓരോ വഴിയോരത്തും, ഓരോ കൊടുങ്കാടിനും ചേർന്ന് — ഈ മഞ്ഞ കൂടുതൽ ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ, ഒരു ഫ്ളക്സ് ബോർഡ് ആവശ്യമില്ലാതെ — “വിഷുവായി!” എന്ന് ഘോഷിക്കുന്നു.
ഇതൊരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്: ആഘോഷം ആഡംബരത്തിലല്ല, ആത്മാർഥതയിലാണ്. കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കൂ — കൊന്ന മൊട്ടിട്ടു, ഭൂമി നടുനിവർത്തി, ജീവൻ ഒരിക്കൽ കൂടി ആരംഭിക്കുകയാണ്.
വിഷു — ഒരു പുതുവർഷം
വിഷു മലയാളികളുടെ പുതുവർഷദിനം കൂടിയാണ്. കർക്കടകത്തിലെ ദുഃഖത്തെ, ഓണത്തിലെ ഐതിഹ്യത്തെ, ക്രിസ്മസ്സിലെ ആഹ്ലാദത്തെ — ഇവ ഒക്കെ ഒരു ജനതയ്ക്ക് ആഘോഷങ്ങളാണ്. പക്ഷേ വിഷു ഒരു ഓർമ്മ കൂടിയാണ്: “ഒരു വർഷം കൂടി കഴിഞ്ഞു. ഒരു വർഷം കൂടി ജീവിക്കാൻ ദൈവം കൃപ ചെയ്തു. നന്ദി.”
ആ നന്ദിബോധം — ഒരു ദൈവത്തോടോ, പ്രകൃതിയോടോ, ജീവിതത്തോടോ — അതാണ് വിഷുവിന്റെ ആത്മാവ്.
ഇന്നത്തെ വിഷു
ഫ്ലാറ്റിൽ ഒതുക്കി കഴിയുന്ന നഗരക്കാരനും, ഓസ്ട്രേലിയയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന പ്രവാസിക്കും, അമേരിക്കയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന നേഴ്സിനും, ദുബായ് ഷോപ്പിങ് മോളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന പ്രവാസിക്കും വിഷു ഒരു ഗൃഹാതുരതയാണ്. ഏത് ദേശത്ത് ഉണ്ടെങ്കിലും, ആ ദിവസം രാവിലെ ഒരു കൊന്നപ്പൂ ഫോണിൽ കണ്ടാൽ — ഉള്ളിലൊരു തരിച്ചിലുണ്ടാകും, ഒരു ഈർപ്പം കണ്ണിൽ തടഞ്ഞു നിൽക്കും.
“ആ വീട്, ആ അമ്മ, ആ കണി, ആ കൈനീട്ടം…” — ഈ ഓർമ്മകൾ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം, വിഷു തീരില്ല. ദേശങ്ങൾ ദൂരം കൂട്ടാം, ഭാഷ മറക്കാം — പക്ഷേ ഉൽസവം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞു പോകില്ല.
വിഷു ഒരു ദിവസമല്ല — ഒരു നിലപാടാണ്. “ജീവിതം ഐശ്വര്യപൂർണ്ണമാകട്ടെ, ദൃഷ്ടി നല്ലതിലേക്ക് തിരിയട്ടെ, സ്നേഹം കൊടുക്കുകയും വാങ്ങുകയും ചെയ്യട്ടെ” — ഈ ആഗ്രഹം ഒരൊറ്റ ദിവസം ആഘോഷിക്കുന്നതല്ല, ഒരു ജീവിതം ജീവിക്കുന്നതാണ്.
കണ്ണ് തുറക്കൂ — കണ്ണൻദൈവം ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. കൊന്ന പൂത്തു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു പുതുനാൾ ആരംഭിക്കുന്നുണ്ട്.
കൊന്നയും കൈനീട്ടവും…
പിന്നെ ഇന്നത്തെ വിഷുവും…
ഹൃദയസ്പർശിയായ ലേഖനം