പൊൻപുലരിയുടെ പാദസ്പർശമേറ്റു പുളകിതമാം ഭൂമി പൂക്കളമെന്ന കവിതയിൽ പ്രകൃതി ചിരി വിരിയുന്നു.മാവേലിയുടെ മഹത്വസ്മൃതി മനസ്സിൻ മുറ്റം നിറയുമ്പോൾ മാനവഹൃദയങ്ങളിൽ സമത്വദീപം ജ്വലിക്കുന്നു. കണിക്കൊന്നപ്പൂവിൻ കനകാഭ മണ്ണിൽ പെയ്തിറങ്ങും കാറ്റിൻ ചിറകിലേറി ഓണഗന്ധം ഒഴുകിയെത്തും. വിശപ്പറിയാത്തൊരു ലോകം സ്വപ്നം കണ്ട രാജാവിൻ വിശുദ്ധ സന്ദേശം കാലം കടന്നും മുഴങ്ങിടുന്നു. സ്നേഹമെന്ന സദ്യയിൽ സകലരും അതിഥികളാകെ കരുണയാം...

ഓണം അടുത്തുവരുമ്പോൾ എനിക്ക് ആദ്യം ഓർമയിലേക്ക് വരുന്നത് പൂക്കളമല്ല. ഒരു തറവാടാണ്. കാലത്തിന്റെ എത്രയോ ചുവടുകൾ ഏറ്റിട്ടും പ്രൗഢി ഒട്ടും ചോർന്നുപോകാത്ത ഒരു പഴയ നായർ തറവാട്. തേക്കുമരത്തൂണുകൾ നെഞ്ചുയർത്തി നിൽക്കുന്ന നാലുകെട്ട്. നടുമുറ്റത്തേക്ക് ആകാശം...

തെയ്താരോ തെയ്താരോ തിത്തൈ താരോ തെയ്താരോ തകതക താരോ തകതക താരോ തിത്തൈ താരോ തകതക താരോ ഓണപ്പാട്ടൊന്ന് പാടാം കൂട്ടരേ ഓണപ്പാട്ടൊന്ന് പാടാം കൂട്ടരേ ഓണത്തിൻ തുമ്പിതുള്ളും പൂക്കളമൊന്നൊരുങ്ങിനിൽക്കും ഓണപ്പാട്ടൊന്ന് പാടാം കൂട്ടരേ ഓണപ്പാട്ടൊന്ന് പാടാം കൂട്ടരേ വഴിവെട്ടിയ വയലേലകളിൽ വരിപൂക്കണ വയലേലകളിൽ കളിയാടി നടന്നൊരു കാലം അക്കാലം പൂക്കാലം, ശാരികയും...

ആർദ്രമായ ഓർമ്മകൾക്ക് ചിങ്ങമെന്ന വാക്കിനോളം മൃദുത്വമുണ്ട്. കർക്കിടക്കരിമേഘങ്ങൾതല്ലിപ്പെയ്തൊഴിഞ്ഞിട്ടും കലി തീരാതെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി തിരിച്ചു വന്ന് ആർത്തലച്ച് പെയ്തൊഴിയുന്ന നാളുകൾ കഴിഞ്ഞു പോയി. ചിങ്ങപ്പുലരി പ്രതീക്ഷയാണ്. കാർഷിക സംസ്കാര സമൃദ്ധിയുടെ തുടക്കം. പുതുമയുടെ തെളിച്ചമേകുന്ന പൊൻ...

അത്തത്തിൻ പുലരിപിറന്നു ചെത്തിപ്പൂ മിഴികൾതുറന്നു പുത്തൻ പുതുപൂന്തേൻ നുകരാൻ തിത്തൈ പൂമ്പാറ്റകൾവന്നു.. ചിത്തത്തിൽ മോദംവിടരും പത്തായം നിറയുംനാളിൻ പത്താംനാൾ ഓണംവരുവാൻ പത്തനങ്ങളിലാരവമായി.. ഏത്തക്കുല പൊൻനിറമായി തത്തമ്മേ പാട്ടുകൾ പാടൂ പത്താംനാൾ ഓണംവരവായ് തിത്തൈതക താളംകൊട്ടൂ.. അത്തിമരക്കൊമ്പിൽ കയറി തിത്തൈ പൊന്നൂഞ്ഞാൽ കെട്ടി ഒത്തൊരുമിച്ചൂഞ്ഞാലാടാൻ എത്തീടുവിൻ കൂട്ടരുമായി.. പ്രിയൻ പോർക്കുളത്ത് ✍ (പത്തനം= നഗരം)