ഒരു ചോദ്യം കൊണ്ട് തുടങ്ങട്ടെ.
നിങ്ങൾ ഇന്നലെ രാത്രി എന്ത് കഴിച്ചു? ഉറങ്ങിയ കിടക്ക എത്ര മൃദുവായിരുന്നു? തണുപ്പ് കാലത്ത് നിങ്ങൾ പുതച്ച കമ്പിളിക്ക് എത്ര ഊഷ്മളത ഉണ്ടായിരുന്നു?
ഇതേ രാത്രി, നിങ്ങളുടെ വീടിന്റെ പടിക്കൽ മണ്ണിൽ, ഒരു ജീവൻ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടന്നു. ശരീരം ചൂടാക്കാൻ വഴിയില്ലാതെ. വയർ നിറയ്ക്കാൻ ആഹാരമില്ലാതെ. ഒരൊറ്റ ദിവസം കൂടി അതിജീവിക്കാൻ മാത്രമുള്ള ആഗ്രഹവുമായി.
ആ ജീവൻ നിങ്ങളോട് ഒന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അവകാശങ്ങൾ പറയുന്നില്ല. പ്രകടനം നടത്തുന്നില്ല. ശബ്ദമില്ലാത്ത ആ ജീവൻ, ശബ്ദമുള്ള നമ്മുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഇന്ന് വിചാരണ ചെയ്യുകയാണ്.
ഒരു ഉടമ്പടിയുടെ ചരിത്രം നമ്മൾ ചതിച്ചത്.
പതിനഞ്ചായിരം വർഷം മുമ്പ്, മനുഷ്യൻ ഒരു ചെന്നായ്ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു. ആ ചെന്നായ് അടുത്തു വന്നു. അവിടെ ഒരു ഉടമ്പടി ജനിച്ചു — ഒരു ബന്ധം ജനിച്ചു, ഒരു വിശ്വാസം ജനിച്ചു.
ആ ഉടമ്പടിയുടെ പേരാണ് നായ്.
ആ ഒറ്റ ജീവി — മനുഷ്യന്റെ വേട്ടയ്ക്ക് സഹായിച്ചു, ഭൂമി കാത്തു, കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഉറക്കിക്കിടത്തി, ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ ഏകാന്തം ഏറ്റുവാങ്ങി. ആ വിശ്വസ്തതയ്ക്ക് ഈ ഭൂമിയിൽ ഒരു മൃഗവും സാക്ഷ്യം ബാക്കി വച്ചിട്ടില്ല.
വീടിൻറെ വാതിൽ കൊട്ടിയടച്ചപ്പോൾ
(ലിഫ്റ്റ് ഡോർ അടഞ്ഞ നിമിഷം)
ഒരിക്കൽ അത് നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു.
നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ കളിച്ചു. നിങ്ങൾ കരഞ്ഞ രാത്രിയിൽ അടുത്തിരുന്നു. നിങ്ങൾ വൈകി വരുമ്പോൾ വാതിൽക്കൽ കാത്തുനിന്നു. ഒരു പരാതിയും പറയാതെ, ഒരു പ്രതിഫലവും ചോദിക്കാതെ.
പിന്നെ ഒരു ദിവസം —
പുതിയ വീട് വാങ്ങി നിങ്ങൾ ഫ്ലാറ്റ് വാങ്ങി.
പുതിയ ബിൽഡിംഗ്. പുതിയ ജീവിതം. ഭംഗിയുള്ള ലോബി. മിനുസമുള്ള ലിഫ്റ്റ്.
“സോറി, ഇവിടെ പെറ്റ്സിനെ അനുവദിക്കില്ല”— ആ ഒറ്റ വാചകം.
ആ വാചകം കേട്ടപ്പോൾ, ആ ജീവൻ നിങ്ങളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു — “ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തു?”
നിങ്ങൾ ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല. തിരിഞ്ഞു നടന്നു. ലിഫ്റ്റ് കയറി. ഡോർ അടഞ്ഞു.
താഴെ, ആ ജീവൻ കാത്തു നിന്നു. ഒരു മണിക്കൂർ. രണ്ടു മണിക്കൂർ. ഒരു പക്ഷേ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ — “ഇനിയും വരും, ഇനിയും വിളിക്കും” എന്ന് വിശ്വസിച്ച്.
ആ വിശ്വാസമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഹൃദയഭേദം.
കാരണം, നിങ്ങൾ ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വന്നില്ല.
നഗരം വളർന്നു. റോഡുകൾ വീതി കൂടി. മാളുകൾ ഉയർന്നു. ആ ജീവന്റെ ഓടിക്കളിച്ചിരുന്ന ഒഴിഞ്ഞ മൈതാനം കോൺക്രീറ്റ് ആയി. തണൽ തന്ന മരം മുറിഞ്ഞു. കുടിച്ചിരുന്ന തോട് അഴുക്കു ചാലായി.
ഒടുവിൽ ആ ജീവൻ ഭക്ഷണം തേടി നിങ്ങളുടെ അടുക്കളയ്ക്കു സമീപം വന്നു. അന്ന് നിങ്ങൾ ഓടിച്ചു. ഒരു കല്ലെറിഞ്ഞു. “ശല്യമാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞു.
ആ ശല്യത്തിന്റെ ഉത്ഭവം ഒരു ദിവസം നിങ്ങളുടെ വീടിൻറെ വാതിൽ അടഞ്ഞ നിമിഷത്തിലാണ്.
ആ വാതിൽ അടച്ചത് ആരായിരുന്നു?
“ശല്യം” — ആ വാക്കിന്റെ ഭ്രഷ്ടത
ഒരു തെരുവ് നായ്ക്കുട്ടി ജനിക്കുന്നത് ആരുടെ തീരുമാനത്തിലാണ്? ആ ജനനം ആഘോഷിക്കാൻ ആരുണ്ടായിരുന്നു? ഏത് ആഗ്രഹവുമായി ആ ജീവൻ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് വന്നു?
ഒന്നും അതിന്റെ തിരഞ്ഞെടുക്കലല്ല.
ജനനം — ആ ജനനത്തിന്റെ കാരണക്കാർ നമ്മൾ. ഉപേക്ഷ — ആ ഉപേക്ഷ ചെയ്തത് നമ്മൾ. ഭക്ഷ്യമാലിന്യം തെരുവിൽ — ആ ശീലം നമ്മുടേത്. ഭൂമി ചുരുക്കിയത് — ആ തീരുമാനം നമ്മുടേത്.
അതിജീവനത്തിന് ഓടി വരുന്ന ആ ജീവനെ “ശല്യം” എന്ന് ആക്ഷേപിക്കുന്ന നമ്മൾ — കുറ്റം ചെയ്ത് ശിക്ഷ ഏൽക്കാൻ മടിക്കുന്ന, കണ്ണാടി നോക്കാൻ ഭയക്കുന്ന ഒരു ജനതയാണ്.
ക്രൂരതയുടെ നിർദ്ദോഷ മുഖം
ഏറ്റവും അപകടകരമായ ക്രൂരത ആർത്തലച്ചു വരുന്നതല്ല.
ഒരു വാഹനം ഇടിച്ച്, ഞരങ്ങി കിടക്കുന്ന ഒരു ജീവനരികിൽ — ഒരു നിമിഷം നിൽക്കാൻ, ഒരു ഫോൺ കോൾ ചെയ്യാൻ, ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കൊടുക്കാൻ കഴിയാതെ — ഓഫീസ് ടൈം ഓർത്ത് നടന്നു പോകുന്ന ആ ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിലാണ് ഏറ്റവും ഭീകരമായ ക്രൂരത ജീവിക്കുന്നത്.
അത് കത്തിക്കൊണ്ടല്ല, നടന്നു പോകുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഒരു ജീവനെ കൊല്ലുന്നത്.
ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവ് — ഒരു മൃഗത്തിന്റെ കണ്ണിൽ
ഒരു സമൂഹം ആരോഗ്യകരമാണോ അല്ലയോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ ഒന്നേ നോക്കിയാൽ മതി — ശക്തിയും ശബ്ദവും ഇല്ലാത്ത ഒരു ജീവനോട് ആ സമൂഹം എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു?
ക്രൂരത ഒരിടത്ത് ആരംഭിച്ചാൽ അത് എല്ലായിടത്തും പടരും. ഒരു നായ്ക്കുട്ടിയെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ആർക്ക് കഴിയുന്നുവോ, അവർക്ക് ഒടുവിൽ മനുഷ്യനെയും വേദനിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. ആ ക്രൂരതയ്ക്ക് അതിർത്തി ഇല്ല. അത് ചോർന്നൊലിക്കും — കുടുംബത്തിലേക്ക്, ബന്ധങ്ങളിലേക്ക്, ഒടുവിൽ ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവിലേക്ക്.
ഇത് ഊഹമല്ല. മനഃശാസ്ത്രം ആവർത്തിച്ച് തെളിയിച്ച സത്യമാണ്.
“എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല” — ആ കള്ളം
“ഇതൊക്കെ ഗവൺമെന്റ് ചെയ്യേണ്ടതല്ലേ?”
ഈ ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്ന നമ്മൾ — ഇന്നലെ ഒരു
ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ, കണ്ണുകൾ നോക്കി ഇരക്കുന്ന ആ ജീവനിലേക്ക്
ആഹാരത്തിന്റെ ഒരു കഷണം കഷണം വലിച്ചെറിഞ്ഞോ? ഒരു ചെറിയ ബൗൾ വെള്ളം വാതിൽക്കൽ വച്ചോ?
പരിഹാരം ദൂരെ ആരോ ചെയ്യേണ്ടതല്ല. പരിഹാരം ഈ നിമിഷം — നിങ്ങളുടെ കൈകളിൽ ഉണ്ട്.
ഒരു ദത്തെടുക്കൽ. ഒരു ഭക്ഷണം. ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം. ഒരു ഫോൺ കോൾ. ഒരു നോട്ടം — ആ ജീവൻ ഉണ്ടെന്ന് അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ നോട്ടം.
അത്രമാത്രം.
ഒടുവിൽ — ഒരു കണ്ണാടി
ഒരു തെരുവ് നായ്, ഒരു ദിവസം ഒരു കൈ നീട്ടൽ ലഭിച്ചാൽ, ആ കൈ ഇനി ഒരിക്കലും ഉപദ്രവിക്കില്ല. ക്ഷമിക്കും. സ്നേഹിക്കും. ജീവൻ കൊടുക്കും.
ഇത്രയും ക്രൂരത സഹിച്ചിട്ടും ഇത്രയും ക്ഷമ. ഇത്രയും വേദനിച്ചിട്ടും ഇത്രയും സ്നേഹം.
ആ ജീവൻ നമ്മളേക്കാൾ ഉന്നതമായ ഒന്ന് ഉള്ളിൽ വഹിക്കുന്നുണ്ട്.
ഒരിക്കൽ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കൂ. ശരിക്കും നോക്കൂ. അവിടെ നിങ്ങൾ കാണുക ഭയമല്ല, ദേഷ്യമല്ല — ഒരു അദ്ഭുതകരമായ ക്ഷമ. “നീ ഇനിയും നന്നാകും” എന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ വിശ്വാസം. ആ വിശ്വാസം തെറ്റിക്കരുത്.
ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം ഒരു സമൂഹം എത്ര വലിയതാണ് എന്ന്
അവരുടെ കെട്ടിടങ്ങൾ കൊണ്ട് അല്ല അറിയാൻ കഴിയുക.
പക്ഷേ —
അവരുടെ കരുണ കൊണ്ട് അറിയാം.
Mahatma Gandhi പറഞ്ഞത്:
“ഒരു ജനതയുടെ മഹത്ത്വം അളക്കപ്പെടുന്നത്
അവരുടെ മൃഗങ്ങളോടുള്ള പെരുമാറ്റം കൊണ്ടാണ്.”
Dalai Lama പറഞ്ഞത്:
“നമ്മുടെ കരുണ മറ്റുള്ള ജീവികളിലേക്കെത്തുമ്പോഴാണ്
നമ്മൾ ശരിക്കും മനുഷ്യരാകുന്നത്.”
ഇന്ന് ഒരു ജീവനിലേക്ക് ഒരു കൈ നീട്ടൂ.
ഈ ഭൂമി ആ നിമിഷം ഓർക്കും. 🐾
ഏവർക്കും സന്തോഷകരമായ ലോക തെരുവ് മൃഗ ദിനം — Happy World Stray Animals Day
ചിന്തനീയം 🙏