“നമ്മൾ കണ്ണുള്ള അന്ധന്മാരാണ്; കാണാൻ സാധിക്കുമെങ്കിലും കാണാത്ത അന്ധന്മാർ.” — ഹോസെ സരാമാഗോ (Blindness)
“വായനക്കാരാ, നിങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നോ?” — പ്രൊഫ. എം. കൃഷ്ണൻ നായർ
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്ന് വരുന്ന വാർത്തകൾ കാണുമ്പോൾ ഓർത്തുപോകുന്നത് ഫ്രഞ്ച് ചിന്തകനായ ആൽബെർ കാമുവിനെയാണ്. ആധുനിക മനുഷ്യൻ എത്രമാത്രം യാന്ത്രികവും ക്രൂരവുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഇന്നത്തെ ആഗോള രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ഗാസയിലെ കത്തിയെരിയുന്ന ചക്രവാളങ്ങൾ, ഉക്രെയ്നിലെ തകർന്നുതരിപ്പണമായ നഗരങ്ങൾ, സുഡാനിലെയും കോംഗോയിലെയും നിശ്ശബ്ദമായ കൂട്ടക്കൊലകൾ—ഇവയെല്ലാം ഒരേസമയം നമ്മുടെ സ്വീകരണമുറികളിലേക്കും സ്ക്രീനുകളിലേക്കും എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഈ ദൃശ്യങ്ങൾക്കൊക്കെ മുന്നിൽ ലോകം പാലിക്കുന്ന മൗനം എത്രമാത്രം ഭയങ്കരമാണ്!
ഞാൻ എപ്പോഴും പറയാറുള്ളതുപോലെ, വായനയില്ലാത്ത ഒരു സമൂഹത്തിന് രാഷ്ട്രീയമായ ശരിതെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല. ഗബ്രിയേൽ ഗാർസ്യ മാർക്കേസിന്റെ കൃതികളിലോ ദസ്തയേവ്സ്കിയുടെ നോവലുകളിലോ കാണുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതയും നിസ്സംഗതയും തന്നെയാണ് ഇന്നത്തെ ആഗോള ജനതയുടെയും അവസ്ഥ. പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യത്തിലെയും മാധ്യമങ്ങളിലെയും ‘സെലക്ടീവ് അമ്നീഷ്യ’ (Selective Amnesia) അഥവാ തിരഞ്ഞെടുത്തുള്ള മറവി ഇന്ന് അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിലാണ്.
ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക ദേശത്ത് ചോര വീഴുമ്പോൾ അന്താരാഷ്ട്ര കോടതികളും മനുഷ്യാവകാശ സംഘടനകളും ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കുന്നു; എന്നാൽ അതേസമയം ലോകത്തിന്റെ മറ്റൊരു കോണിൽ കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യർ പട്ടിണികിടന്നും ബോംബാക്രമണങ്ങളിൽ ഇല്ലാതായും മരിച്ചുവീഴുമ്പോൾ ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ ശീതികരിച്ച മുറികൾ ശവക്കല്ലറകൾ പോലെ നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുന്നു. അന്റോണിയോ ഗുട്ടറസ് തന്റെ പതിവ് കടലാസ് കഷണങ്ങൾ പോലും നോക്കാൻ മറന്ന് ഒരു പ്രതിമപോലെ നിശ്ചലനായിരിക്കുന്ന കാഴ്ച, സാമ്രാജ്യത്വ ശക്തികളുടെ കളിപ്പാവയായി മാറിയ ഇന്നത്തെ അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയുടെ നേർക്കാഴ്ചയാണ്.
ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് മനുഷ്യന്റെ കണ്ണീരിനും ചോരയ്ക്കും പോലും വിപണിമൂല്യം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു. ഏത് രാജ്യത്താണ്, ഏത് മതത്തിലാണ്, ആരുടെ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കാണ് പ്രധാന്യം എന്നതനുസരിച്ച് ദുരന്തങ്ങൾ പോലും തരംതിരിക്കപ്പെടുന്നു. മരിയ വർഗാസ് യോസയുടെയോ അന്റോണിയോ സമാരമയോ എഴുതിയ രാഷ്ട്രീയ നോവലുകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെപ്പോലെയാണ് ഇന്ന് ലോകനേതാക്കൾ. അധികാരത്തിന്റെയും ആയുദ്ധക്കച്ചവടത്തിന്റെയും ഭ്രാന്തമായ പരക്കംപാച്ചിലിനിടയിൽ സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവന് ഒരു തുമ്പിന്റെ വിലപോലുമില്ലാതായിരിക്കുന്നു.
നമ്മുടെ സ്വന്തം രാജ്യത്തെയും നാട്ടിലെയും സ്ഥിതിയും ഇതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമല്ല. വിഭജനത്തിന്റെയും വെറുപ്പിന്റെയും രാഷ്ട്രീയവും വടംവലികളും തെരുവുകളെ അശാന്തമാക്കുമ്പോൾ, സാർവത്രികമായ മാനവികതയുടെ വലിയ സത്യത്തെയാണ് ഇവർ കാൽക്കീഴിലിട്ട് ചവിട്ടി അരയ്ക്കുന്നത്. ലോകത്തിന്റെ ഏത് കോണിലുണ്ടായാലും മനുഷ്യൻ മനുഷ്യൻ തന്നെയാണെന്ന തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത ഏത് രാഷ്ട്രീയവും വെറുമൊരു കാപട്യം മാത്രമാണ്.
ലിയോ ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ ‘യുദ്ധവും സമാധാനവും’ എന്ന ബൃഹത്തായ നോവലിൽ മനുഷ്യന്റെ ദുരന്തങ്ങളും അതിജീവനവും നമ്മൾ കാണുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ആ കൃതികളിലെ ആശയങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളാൻ ഇന്നത്തെ ഭരണാധികാരികൾക്കോ മാധ്യമങ്ങൾക്കോ സമയമില്ല. യുദ്ധങ്ങൾ തുടരട്ടെ, ദരിദ്രർ ഇനിയും നശിച്ചുപോട്ടെ എന്ന ആർത്തിയാണ് ഇന്ന് ആഗോള ശക്തികളെ നയിക്കുന്നത്. ഈ കപടതകൾക്കും വ്യാജസത്യങ്ങൾക്കുമെതിരെ പ്രതികരിക്കാൻ, ചരിത്രത്തിന്റെ അരികിലേക്ക് വഴുതിവീണ കറുത്ത സ്ക്രീനുകൾക്ക് പിന്നിലെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഓരോ വായനക്കാരനും കഴിയേണ്ടതുണ്ട്. ഇല്ലെങ്കിൽ, ഒരു ജൈവമനുഷ്യന്റെ ജീവന്റെ തുടിപ്പുകൾ പോലും ഈ യാന്ത്രിക ലോകത്ത് എന്നെന്നേക്കുമായി മാഞ്ഞുപോകും.
വാർത്താതാളുകൾ മറിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഓർമ്മവരുന്നത് പോർച്ചുഗീസ് നോവലിസ്റ്റായ ഹോസെ സരാമാഗോയുടെ ‘അന്ധത’ (Blindness) എന്ന വിഖ്യാത കൃതിയാണ്. ലോകമൊട്ടാകെ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശ്വേതാന്ധത (White Blindness) പടർന്നുപിടിക്കുന്നതാണ് ആ നോവലിന്റെ പ്രമേയം. എന്നാൽ ഇന്ന് നമ്മുടെ ആഗോള സമൂഹത്തെ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ണുകൾക്ക് കാഴ്ചയില്ലാത്ത അന്ധതയല്ല; മറിച്ച് ‘മനസ്സാക്ഷിയുടെ അന്ധത’ ആണ്.
ഇന്ന് വാർത്തകൾ തുറന്നാൽ കാണുന്നത് മനുഷ്യശരീരങ്ങളെ തകർത്തെറിയുന്ന ഡ്രോൺ ആക്രമണങ്ങളും, അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തിപ്രകടനങ്ങളുമാണ്. ഉക്രെയ്നിലും പശ്ചിമേഷ്യയിലും കിഴക്കൻ ആഫ്രിക്കൻ മണ്ണിലും കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മൃതദേഹങ്ങൾ ചിതറിവീഴുമ്പോൾ, ലോകത്തെ വൻശക്തികൾ ആയുധക്കച്ചവടത്തിന്റെ ലാഭക്കണക്കുകൾ തിട്ടപ്പെടുത്തുകയാണ്.
എറിക് മരിയ റിമാർക്കിന്റെ ‘ഓൾ ക്വയറ്റ് ഓൺ ദി വെസ്റ്റേൺ ഫ്രണ്ട്’ (All Quiet on the Western Front) എന്ന നോവലിൽ യുദ്ധരംഗത്തെ യുവയോദ്ധാക്കളുടെ മാനസിക തകർച്ചയെപ്പറ്റി പറയുന്നുണ്ട്. യുദ്ധം ജയിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയക്കാരാണ്, എന്നാൽ ചോര ചിന്തുന്നത് തെരുവിൽ ജീവിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരനാണ്. ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രത്തലവന്മാർ ആഗോള സമാധാന സമ്മേളനങ്ങളിൽ ഇരുന്ന് സമാധാന പ്രമേയങ്ങൾ പാസാക്കുമ്പോൾ, അപ്പുറത്ത് യുദ്ധവിമാനങ്ങൾ പറന്നുയരുകയാണ്. ഇതിലും വലിയൊരു നാടകം വേറെ എവിടെയാണുള്ളത്?
ജോർജ്ജ് ഓർവെൽ തന്റെ ‘1984’ എന്ന നോവലിൽ പ്രവചിച്ച * Big Brother* ഇന്നിതാ നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും കൈകളിലെ സ്മാർട്ട്ഫോണുകളിൽ വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു.
സത്യത്തിന്റെ അട്ടിമറി: വ്യാജവാർത്തകളും കൃത്രിമ വിവരങ്ങളും (Disinformation) ഉപയോഗിച്ച് ജനങ്ങളുടെ ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ ലോകത്തെ പ്രൊപ്പഗാൻഡ മെഷീനുകൾ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ചിന്താക്കുറ്റം (Thoughtcrime): അനീതിക്കെതിരെ സംസാരിക്കുന്നവരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിൽ നിശ്ശബ്ദമാക്കപ്പെടുന്നു.
കാപട്യത്തിന്റെ വിപണി: വംശഹത്യകൾ തത്സമയം സംപ്രേക്ഷണം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴും, മനുഷ്യൻ സ്ക്രീനിൽ നോക്കി അടുത്ത ‘റീൽസിലേക്ക്’ വിരലോടിക്കുന്ന നിസ്സംഗതയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഈ വലിയ ഇരുട്ടിനിടയിലും ഒരു പ്രതീക്ഷ ബാക്കിയാകുന്നത് ചില അക്ഷരങ്ങളിലാണ്. ഏത് അടിച്ചമർത്തലിനും അധീശത്വത്തിനും മീതെ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു പ്രതിരോധത്തിന്റെ പാട്ട് ഉയർന്നു കേൾക്കുകതന്നെ ചെയ്യും. തടവറകളിൽ കിടന്നും പോരാടിയ നാസിം ഹിക്മറ്റിന്റെയും മഹ്മൂദ് ദാർവിഷിന്റെയും കവിതകൾ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നത് ഇതാണ്: “ഏത് സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തിനും മീതെ മനുഷ്യന്റെ അതിജീവന തൃഷ്ണ വിജയം നേടും.”
വായനക്കാരാ, ചുറ്റും യുദ്ധക്കൊതി പൂണ്ട അഹങ്കാരികൾ അലറുമ്പോൾ, അന്ധത ബാധിച്ച ഈ ലോകത്ത് നമുക്ക് കാഴ്ചയുള്ളവരായിരിക്കാം. അനീതി കണ്ടാൽ “ഇത് തെറ്റാണ്” എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയാനുള്ള ധൈര്യമാണ് ഇന്നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആയുധമാക്കേണ്ടത്.
തീർച്ചയായും, ഈ ചിന്തകൾ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അടുത്ത ആഴ്ച മറ്റൊരു കൃതിയും അതിന്റെ ആഗോള രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലവും ചർച്ച ചെയ്യാം. അതുവരേയ്ക്കും…
വിശദമായ വായനയിലൂടെ കുറിക്കപ്പെട്ട ലേഖനം ലോകത്തിൻ്റെ ഇന്നത്തെ കാ്ഴ്ചപ്പാട് തന്നെയാണ് വിവരിക്കു9ന്നത്✍️👌 അഭിനന്ദനങ്ങൾ സാർ 💐🙏😊
നല്ലെഴുത്ത് 👏