മനുഷ്യാനുഭവങ്ങളുടെ ആഴവും പരപ്പും ഭാഷയിലൂടെ ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുമ്പോഴാണ് സാഹിത്യം ജനിക്കുന്നത്. സഹസ്രാബ്ദങ്ങളുടെ സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യമുള്ള മലയാള സാഹിത്യം കേവലം വാങ്മയ ചിത്രങ്ങളല്ല; അത് മലയാളി മനസ്സിന്റെ വിചാരവികാരങ്ങളുടെയും സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ മാറ്റങ്ങളുടെയും ജീവസ്സുറ്റ ചരിത്രരേഖയാണ്.
ഭാഷയുടെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങളും ഭക്തിപ്രസ്ഥാനവും.
നാടൻ പാട്ടുകളിലൂടെയും പാട്ടുകൃതികളിലൂടെയും വളർന്ന മലയാള സാഹിത്യത്തിന് തനതായൊരു സൗന്ദര്യം നൽകിയത് ഭക്തിപ്രസ്ഥാനമാണ്.
ചെറുശ്ശേരിയുടെ ‘കൃഷ്ണഗാഥ’യിലൂടെ മാധുര്യമുള്ള നാടൻ ഭാഷ സാഹിത്യത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
തുടർന്ന് തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തച്ഛൻ ‘അധ്യാത്മരാമായണം’ കിളിപ്പാട്ടിലൂടെ ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു ആചാര്യരൂപവും സാംസ്കാരിക അടിത്തറയും പകർന്നുനൽകി ഭാഷാപിതാവായി മാറി. പ്രപഞ്ചസത്യങ്ങളെയും ജീവിത നിസാരതകളെയും ലളിത വരികളിലൂടെ ആവിഷ്കരിച്ച പൂന്താനത്തിന്റെ ‘ജ്ഞാനപ്പാന’ ഭക്തിപ്രസ്ഥാനത്തിലെ മഹത്തായ ഏടാണ്.
ഹാസ്യത്തിന്റെ മൂർച്ചയും നവോത്ഥാന പ്രകാശവും.
സാമൂഹിക അനാചാരങ്ങൾക്കും അനീതികൾക്കുമെതിരെ ചിരിയുടെ ആയുധമേന്തിയ വിപ്ലവകാരിയായിരുന്നു കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ. തുള്ളലിലൂടെ സാധാരണക്കാരന്റെ സംസാരഭാഷയിൽ ഭരണാധികാരികളെ അദ്ദേഹം രൂക്ഷമായി വിമർശിച്ചു.
തുടർന്ന് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ കുമാരനാശാൻ, വള്ളത്തോൾ, ഉള്ളൂർ എന്നീ കവിത്രയങ്ങൾ മലയാള കവിതയ്ക്ക് പുതിയ ഭാവവും നവോത്ഥാന ദിശാബോധവും നൽകി.
രമണീയ കാവ്യവസന്തവും പാട്ടുഴികളും.
കവിത്രയങ്ങൾക്ക് ശേഷം മലയാളിയെ പ്രണയത്തിന്റെയും വിരഹത്തിന്റെയും ലഹരിയിലാഴ്ത്തിയ ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ കാൽപ്പനിക വസന്തം (റോമാന്റിസിസം) മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കാവ്യകാലഘട്ടമായി മാറി.
ഇടശ്ശേരിയും പി. കുഞ്ഞിരാമൻ നായരും ജീവിതഗന്ധിയായ കവിതകൾ രചിച്ചപ്പോൾ, അയ്യപ്പപ്പണിക്കർ, ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്, കടമ്മനിട്ട രാമകൃഷ്ണൻ, സച്ചിദാനന്ദൻ തുടങ്ങിയവർ കവിതയെ കൂടുതൽ തീക്ഷ്ണവും ജനകീയവുമാക്കി.
ഇതോടൊപ്പം സാഹിത്യത്തെ മലയാളിയുടെ നിത്യജീവിതത്തിലേക്കും സംഗീതത്തിലേക്കും ആവാഹിച്ച ചലച്ചിത്ര ഗാനശാഖയും മലയാളത്തിന് സമ്പന്നമാണ്.
പി. ഭാസ്കരൻ, വയലാർ രാമവർമ്മ, ഒ.എൻ.വി. കുറുപ്പ്, ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി, എം.ഡി. രാജേന്ദ്രൻ തുടങ്ങിയവരുടെ പാട്ടുവരികൾ മലയാള സാഹിത്യത്തിന്റെ കാവ്യഭംഗി സാധാരണക്കാരിലെത്തിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്കുവഹിച്ചു.
സ്ത്രീ എഴുത്തിന്റെ ശക്തമായ മുന്നേറ്റം.
മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ അധ്യായമാണ് സ്ത്രീ എഴുത്തുകാരുടെ സർഗ്ഗാത്മക സാന്നിധ്യം. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അരങ്ങത്തേക്ക് അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ട് വഴിതുറന്ന ലളിതാംബിക അന്തർജനവും, പുരുഷാധിപത്യ ചിന്തകളെ ചോദ്യം ചെയ്ത കെ. സരസ്വതിയമ്മയും മലയാള സാഹിത്യത്തിന് പുതിയൊരു ദിശ നൽകി.
തുടർന്ന് രാജലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞ രചനകൾ, പി. വത്സലയുടെ പ്രാദേശിക-ആദിവാസി ജീവിതചിത്രീകരണങ്ങൾ, മാധവിക്കുട്ടിയുടെ തുറന്നെഴുത്തുകൾ, സാറാ ജോസഫിന്റെ ശക്തമായ പെൺസ്വത്വ രാഷ്ട്രീയം, റോസ്മേരിയുടെ കവിതകൾ, കെ.പി. സുധീരയുടെ സൂക്ഷ്മമായ അനുഭവാവിഷ്കാരങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ വളർന്ന് ഇന്ന് കെ.ആർ. മീര, ഇന്ദുമേനോൻ തുടങ്ങിയ പുതിയ തലമുറയിൽ എത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീ എഴുത്ത് മലയാളത്തിന്റെ അതിശക്തമായ ശബ്ദമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
കഥയും നോവലും: പ്രാരംഭ ഘട്ടം മുതൽ യഥാതഥ്യം വരെ.
ഒ. ചന്തുമേനോന്റെ ‘ഇന്ദുലേഖ’യിലൂടെ പ്രകാശപൂരിതമായ മലയാള നോവൽ സാഹിത്യം പിന്നീട് യാഥാതഥ്യ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ ജനകീയമായി.
തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ള. ‘ചെമ്മീൻ’, ‘കയർ’ എന്നിവയിലൂടെ തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിത പോരാട്ടങ്ങളെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാക്കി.
കേശവദേവ് & പൊൻകുന്നം വർക്കി.
തൊഴിലാളി വർഗ്ഗ പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും അനാചാരങ്ങളെയും ശക്തമായി ആവിഷ്കരിച്ചു.
എം.ടി. വാസുദേവൻ നായർ. ‘രണ്ടാമൂഴം’, ‘നാലുകെട്ട്’ എന്നിവയിലൂടെ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണതകളും ഗ്രാമീണ മനസ്സിന്റെ നൊമ്പരങ്ങളും ചിത്രീകരിച്ചു.
ഉറൂബ് & കോവിലൻ.
ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിന്റെയും പട്ടാള ജീവിതത്തിന്റെയും സവിശേഷ തലങ്ങൾ തുറന്നുകാട്ടി.
ആധുനികതയും ദൃശ്യസാഹിത്യവും
1960-70കളിൽ സാഹിത്യത്തിൽ വലിയൊരു ഭാവുകത്വ മാറ്റമുണ്ടായി.
ഒ.വി. വിജയൻ: ‘ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം’ മലയാള നോവൽ സങ്കൽപ്പങ്ങളെത്തന്നെ തിരുത്തിയെഴുതി.
പി. പത്മരാജൻ.
മലയാള സാഹിത്യത്തിനും സിനിമയ്ക്കും ഒരേപോലെ മാന്ത്രികത നൽകിയ പ്രതിഭയായിരുന്നു പത്മരാജൻ. മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ സൂക്ഷ്മ ഭാവങ്ങളെയും പ്രണയത്തെയും ഇത്രമേൽ സൗന്ദര്യത്തോടെയും തീക്ഷ്ണതയോടെയും ആവിഷ്കരിച്ച മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരനില്ല.
എന്റെ മനസ്സിൽ എന്നും പ്രത്യേക സ്ഥാനമുള്ള, ഞാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന സാഹിത്യകാരനാണ് അദ്ദേഹം.
എം. മുകുന്ദൻ & ആനന്ദ്. മയ്യഴിയുടെ കഥാകാരനായ മുകുന്ദനും ആനന്ദും ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ ഏകാന്തതയും രാഷ്ട്രീയ ഉത്കണ്ഠകളും വരച്ചുകാട്ടി.
ബഷീറിയൻ ഗദ്യവും നാടക വേദിയിലെ വിപ്ലവവും.
വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീർ സുൽത്താൻ ഭാഷയുടെ സകല വ്യാകരണ നിയമങ്ങളെയും അട്ടിമറിച്ച് സാധാരണക്കാരുടെ സംസാരഭാഷയെ സാഹിത്യത്തിന്റെ അമൃതമാക്കി.
തോപ്പിൽ ഭാസിയും കെ.പി.എ.സിയും നാടകത്തെ സാമൂഹിക മാറ്റത്തിന്റെ മാധ്യമാക്കിയപ്പോൾ, ജി. ശങ്കരപ്പിള്ള, കാവാലം നാരായണപണിക്കർ തുടങ്ങിയവർ നാടകത്തിന് തനതായ നാടോടിത്തവും ദൃശ്യഭാഷയും നൽകി.
ഉത്തരആധുനികതയും സമകാലീന ശബ്ദങ്ങളും
ഇന്ന് സുഭാഷ് ചന്ദ്രൻ, എസ്. ഹരീഷ്, ബെന്യാമിൻ, സന്തോഷ് ഏച്ചിക്കാനം ,
ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ കെ തൃശൂർ തുടങ്ങിയ എഴുത്തുകാരിലൂടെ മലയാള സാഹിത്യം പുതിയ ആഖ്യാനരീതികൾ പരീക്ഷിക്കുന്നു.
ആഗോളവൽക്കരണ കാലത്തെ പ്രവാസി അനുഭവങ്ങളും പുതിയ കാലത്തിന്റെ സാഹിത്യത്തിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
എഴുത്തിന്റെ തുടർച്ചയും അക്ഷരവഴികളും
മഹത്തായ ഈ സാഹിത്യപാരമ്പര്യമാണ് എന്നെപ്പോലെയുള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരന് എന്നും പ്രചോദനവും വഴികാട്ടിയുമാകുന്നത്.
മുൻഗാമികളായ ഈ മഹാപ്രതിഭകളുടെ വരികളിൽ നിന്ന് ഉൾക്കൊണ്ട ഊർജ്ജമാണ് മനസ്സിലെ വിചാരങ്ങളെയും അനുഭവങ്ങളെയും താളുകളിലേക്ക് പകർത്തി അക്ഷരങ്ങളെ പുസ്തകങ്ങളാക്കി മാറ്റാൻ എനിക്ക് കരുത്തു നൽകിയത്.
മലയാള സാഹിത്യം കേവലം ഒരു ഭൂപ്രദേശത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല; ലോക സാഹിത്യത്തിന് മുന്നിൽ മാസ്മരികതയുടെ പുതിയ വാതിലുകൾ തുറന്നിടുന്ന അനന്തമായ ഒരു അക്ഷരപ്രപഞ്ചമാണത്.
ചെറുശ്ശേരിയുടെ ഗാഥകളിൽ തുടങ്ങി ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ സമകാലീന അക്ഷരവഴികളിൽ എത്തിനിൽക്കുമ്പോഴും മലയാള സാഹിത്യം അതിന്റെ തനിമ ചോർന്നുപോകാതെ നിലനിൽക്കുന്നു. ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും മനുഷ്യത്വത്തെ ചേർത്തുപിടിക്കാനും പുതിയ ചിന്തകൾക്ക് വിത്തുപാകാനും നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നു എന്നതാണ് നമ്മുടെ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത്.
സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ..
സിജു ജേക്കബ്, ഓസ്ട്രേലിയ
(എഴുത്തുകാരൻ/സഞ്ചാരി)
