എയർപോർട്ട് ടെർമിനലിലെ വലിയ കണ്ണാടിച്ചില്ലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിൽ ആകെപ്പുകയുന്ന ചൂടായിരുന്നു. കാൽ നൂറ്റാണ്ടുകാലം ഗൾഫിലെ മണലാരണ്യത്തിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കിയ ജീവിതം. പെട്ടി മുറുക്കിക്കെട്ടി എന്നെന്നേക്കുമായി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ വരിനിൽക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചു.
നാട്ടിൽ നിന്ന് ഭാര്യ ശ്യാമയാണ്.
”എത്തിയില്ലേ ഏട്ടാ? ഇവിടെ പന്തലിടാൻ ആളുകൾ എത്തി. പിള്ളേരും കുട്ടികളും ഒക്കെ വന്നു കഴിഞ്ഞു. അമ്മ രാവിലെ തൊട്ടേ വഴിയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടിരിപ്പാണ്…”
മറുപടി ഒരു മൂളലിൽ ഒതുക്കി ഉണ്ണി ഫോൺ വെച്ചു. ഇന്ന് ഉത്രാടനാളാണ്. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ഓണത്തിന് നാട്ടിലെത്തുന്നത്. കഴിഞ്ഞ വർഷം അച്ഛൻ മരിക്കുമ്പോൾ പോലും വിസ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം ഓടിയെത്താൻ സാധിച്ചിരുന്നില്ല. ആ സങ്കടം ഒരു വലിയ മുള്ളായി ഇപ്പോഴും നെഞ്ചിൽ തറഞ്ഞുനിൽപ്പുണ്ട്. അച്ഛനില്ലാത്ത ആദ്യത്തെ ഓണം.
ടാക്സി വീടിന്റെ പടിപ്പുരയിൽ വന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് തുമ്പപ്പൂവും തെച്ചിയും കൊണ്ടു തീർത്ത വലിയൊരു പൂക്കളമുണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ഉണ്ണിയെ ആദ്യം ഓടിവന്നു കെട്ടിപ്പിടിച്ചത് ഇളയ മകൾ നിത്യയുടെ രണ്ടു വയസ്സുകാരൻ മകനാണ്.
തുളസിത്തറയുടെ അരികിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്ന അമ്മ, ഉണ്ണിയെ കണ്ടതും പതുക്കെ നടന്നു അരികിലേക്ക് വന്നു. വാർദ്ധക്യം തളർത്തിയ ആ കൈകൾ മകന്റെ തലയിൽ തലോടിയപ്പോൾ, ഉണ്ണി അറിയാതെ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
”അച്ഛൻ പോയതിൽ പിന്നെ ഈ വീടൊന്നു ഉണരുന്നത് ഇപ്പോഴാ ഉണ്ണ്യേ…” അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
വരാന്തയിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ അനിയൻ ഹരിയും അനിയത്തി പ്രിയയും കുടുംബസമേതം ഓടിവന്നു. മുതിർന്ന മകൻ മാധവനും മകൾ നിത്യയും അവരവരുടെ പങ്കാളികളോടൊപ്പം നിലവിളക്കിന് ഇരുവശവും നിൽക്കുന്നു.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി മക്കളുടെ വിവാഹവും, അനിയന്റെ പഠിപ്പും, അനിയത്തിയുടെ മാംഗല്യവുമെല്ലാം പ്രവാസത്തിലിരുന്ന് ഫോൺ കോളുകളിലൂടെ മാത്രം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ കാര്യങ്ങളാണ്. അപ്പോഴൊക്കെ താൻ അയച്ച പണത്തേക്കാൾ, തന്റെ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു അവർ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതെന്ന് ഉണ്ണിക്ക് ആ നിമിഷം മനസ്സിലായി.
ഉച്ചയ്ക്ക് എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഇലയിട്ട് ഓണസദ്യക്ക് ഇരുന്നു. അച്ഛന്റെ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു നിലവിളക്ക് തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇലയിലേക്ക് വിളമ്പിയ പായസത്തിന് എന്നും അമ്മൂമ്മ ഉണ്ടാക്കാറുള്ള അതേ പായസത്തിന്റെ ഓർമ്മച്ചുവയല്ല, പകരം ഒരുമിച്ചിരിക്കലിന്റെ മധുരമായിരുന്നു.
സദ്യ കഴിഞ്ഞ് ഉമ്മറത്ത് വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ ഹരി ചോദിച്ചു,
“ഏട്ടാ, ഇനി എന്നാണ് തിരിച്ചു പോകുന്നത്?”
ഉണ്ണി അമ്മയുടെയും ശ്യാമയുടെയും മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇനിയൊരു മടങ്ങിപ്പോക്ക് താങ്ങാനാവില്ലെന്ന ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
ഉണ്ണി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
”ഇനി എങ്ങോട്ടുമില്ല ഹരീ… മണ്ണിലെ വേരുകൾ ഉണങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് തിരിച്ചെത്താൻ പറ്റി. ബാക്കിയുള്ള കാലം എന്റെ കുടുംബത്തോടും അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകളോടും ഒപ്പം ഈ നാട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടാവും.”
അതുവരെ അടക്കിപ്പിടിച്ച ഏങ്ങലോടെ അമ്മ ഉണ്ണിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഉമ്മറത്തെ മാവിൻകൊമ്പിൽ നിന്ന് ഒരു കൂട്ടം കിളികൾ ഒന്നിച്ചു ചിറകടിച്ചുയർന്നു. പ്രവാസത്തിന്റെ ചൂടിൽ നിന്ന് മാതൃത്വത്തിന്റെ കുളിർമയിലേക്ക്, തറവാടിന്റെ തണലിലേക്ക് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ തിരികെയെത്തിയിരിക്കുന്നു.
