- പുരാണത്തിൽനിന്ന് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയിലേക്കുള്ള യാത്ര
********************************************************************************
മലയാള കവിതയിൽ മാതൃത്വത്തിന്റെ കവയിത്രി എന്ന വിശേഷണംകൊണ്ട് മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്താനാവാത്ത വിശാലമായ കാവ്യലോകത്തിനുടമയാണ് ബാലാമണിയമ്മ. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങളെയും ആത്മീയാന്വേഷണങ്ങളെയും പുരാണകഥാപാത്രങ്ങളുടെ പുനർവായനയിലൂടെ ആവിഷ്കരിച്ച കവയത്രിയുടെ ശ്രദ്ധേയമായ കൃതികളിലൊന്നാണ് ‘മഴുവിന്റെ കഥ’. പരശുരാമൻ, വിഭീഷണൻ, വിശ്വാമിത്രൻ എന്നീ ഇതിഹാസപുരുഷന്മാരുടെ ആത്മപരിശോധനയിലൂടെയും പശ്ചാത്താപത്തിലൂടെയും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയിലേക്കാണ് ഈ കൃതി സഞ്ചരിക്കുന്നത്.
ഇതിഹാസപുരാണങ്ങളിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഓർമയിൽ അസാധാരണ ശക്തിയുടെ പ്രതീകങ്ങളായോ ദൈവികപരിവേഷമുള്ളവരായോ നിലകൊള്ളുന്നു. എന്നാൽ ബാലാമണിയമ്മ അവരെ ആ അകലങ്ങളിൽ നിന്ന് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു. അവരുടെ വിജയങ്ങൾക്കും മഹത്വങ്ങൾക്കും പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ആത്മസംഘർഷങ്ങളെയും ചെയ്തുപോയ പ്രവൃത്തികളെക്കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവുകളെയും കവയിത്രി അന്വേഷിക്കുന്നു.
കൃതിയുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിൽക്കുന്ന പരശുരാമന്റെ മഴു ഒരു ആയുധം മാത്രമായി അവശേഷിക്കുന്നില്ല. ഹിംസയുടെയും പ്രതികാരത്തിന്റെയും മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നശീകരണവാസനയുടെയും പ്രതീകമായി അത് വളരുന്നു.
ഹിംസയെ ഹിംസകൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലെ വൈരുദ്ധ്യമാണ് പരശുരാമകഥയിലൂടെ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞുവരുന്നത്. പുറത്തുള്ള ശത്രുവിനെ കീഴടക്കാൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യന് സ്വന്തം ഉള്ളിലെ ക്രോധത്തെയും ഹിംസയെയും കീഴടക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന ചോദ്യം കൃതി ഉയർത്തുന്നു. യുദ്ധം അവസാനിച്ചാലും മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ യുദ്ധം അവസാനിക്കണമെന്നില്ല. കൈയിൽനിന്ന് ആയുധം താഴെവയ്ക്കാം.എന്നാൽ അത് സൃഷ്ടിച്ച മുറിവുകളുടെ ഓർമയും ചെയ്തുപോയ പ്രവൃത്തികളുടെ ഭാരവും മനസ്സിൽനിന്ന് അത്ര എളുപ്പത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കാനാവില്ല. പരശുരാമന്റെ മഴു അങ്ങനെ ഒരു പുരാണായുധത്തിൽനിന്ന് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ അലട്ടുന്ന പ്രതീകമായി മാറുന്നു.
പരശുരാമനോടൊപ്പം വിഭീഷണന്റെയും വിശ്വാമിത്രന്റെയും ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ കൃതിയുടെ ചിന്താലോകത്തെ കൂടുതൽ വിശാലമാക്കുന്നു. പുരാണങ്ങളിൽ നാം പരിചയപ്പെട്ട ഈ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവരുടെ പുറംപ്രവൃത്തികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം വിലയിരുത്താതെ, അവരുടെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യനെ കണ്ടെത്താനാണ് കവയിത്രി ശ്രമിക്കുന്നത്. ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതത്തിൽ വിജയത്തിനും ധാർമ്മികതയ്ക്കും മഹത്വത്തിനുമപ്പുറം ആത്മാവിനെ അലട്ടുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. ആ ചോദ്യങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദമായ മുഴക്കമാണ് കൃതിയിൽ കേൾക്കുന്നത്.
വിഭീഷണൻ ധർമ്മത്തിന്റെ പക്ഷത്തു നിന്നവനായി പുരാണത്തിൽ അറിയപ്പെടുമ്പോഴും സ്വന്തം സഹോദരനെയും ജന്മഭൂമിയെയും വിട്ട് എതിർപക്ഷത്തേക്കു പോയതിന്റെ സങ്കീർണമായ മാനസികത മറ്റൊരു ചിന്താതലം തുറക്കുന്നു. ശരിയെന്ന് വിശ്വസിച്ച തീരുമാനങ്ങൾപോലും മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങളുടെയും ആത്മവിചാരണയുടെയും നിഴലുകൾ അവശേഷിപ്പിച്ചേക്കാം. ധർമ്മവും ബന്ധവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയിലേക്ക് ഈ കഥാപാത്രം വായനക്കാരന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നു.
വിശ്വാമിത്രനാകട്ടെ മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും അഹങ്കാരത്തിന്റെയും ആത്മോന്നതിക്കായുള്ള അന്വേഷണത്തിന്റെയും സങ്കീർണതകളെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. അധികാരത്തിൽനിന്നും ആത്മീയമായ ഉയർച്ചയിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കിടയിലും മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല. പുറമേ നേടിയ ഉയരങ്ങളേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ഉള്ളിൽ നടക്കുന്ന പരിവർത്തനം എന്ന തിരിച്ചറിവിലേക്കാണ് ഈ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ആത്മപരിശോധന നമ്മെ നയിക്കുന്നത്.
ഈ കൃതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷതകളിലൊന്ന് പുരാണത്തെ വർത്തമാനകാല മനുഷ്യജീവിതവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനുള്ള ശേഷിയാണ്. കാലം മാറിയെങ്കിലും മനുഷ്യന്റെ ക്രോധത്തിനും പ്രതികാരത്തിനും അധികാരമോഹത്തിനും അഹങ്കാരത്തിനും വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ല. ആയുധങ്ങളുടെ രൂപം മാത്രമാണ് മാറിയത്. വാക്കുകൾകൊണ്ടും മൗനംകൊണ്ടും അധികാരംകൊണ്ടും മനുഷ്യൻ ഇന്നും മറ്റൊരാളെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ‘മഴുവിന്റെ കഥ’ ഭൂതകാലത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഓരോ കാലത്തെയും മനുഷ്യനോടു സംസാരിക്കുന്ന കൃതിയായി മാറുന്നു.
ബാലാമണിയമ്മയുടെ കാവ്യലോകത്തിൽ ആത്മപരിശോധനയ്ക്ക് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. മനുഷ്യനെ വിധിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും തിരിച്ചറിയാനാണ് കവയിത്രി ശ്രമിക്കുന്നത്. തെറ്റുകളും വിജയങ്ങളും പരാജയങ്ങളും കടന്നുപോയ മനുഷ്യൻ ഒരിക്കൽ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയുടെ മുന്നിൽ ഒറ്റയ്ക്കു നിൽക്കേണ്ടിവരുന്നു. അവിടെ പുറംലോകത്തിന്റെ വിധികളേക്കാൾ ശക്തമായി സംസാരിക്കുന്നത് സ്വന്തം ഉള്ളിലെ ശബ്ദമാണ്.
പരശുരാമൻ, വിഭീഷണൻ, വിശ്വാമിത്രൻ—മൂവരും വ്യത്യസ്തമായ ജീവിതപാതകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചവരാണ്. എന്നാൽ അവരുടെ ആത്മവിചാരണയിൽ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പൊതുവായൊരു സത്യം തെളിയുന്നു. മനുഷ്യന് സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ ഓർമയിൽനിന്ന് പൂർണമായി ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. വിജയങ്ങൾക്കുശേഷവും ചില ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിക്കും. മഹത്വത്തിനിടയിലും ചില മുറിവുകൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.
ഭാഷയുടെ ഗൗരവവും ആശയങ്ങളുടെ ദാർശനികമായ ആഴവും ‘മഴുവിന്റെ കഥ’യെ വ്യത്യസ്തമായ വായനാനുഭവമാക്കുന്നു. പുരാണം ഇവിടെ പഴയൊരു കഥയല്ല. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ഇന്നും തുടരുന്ന സംഘർഷങ്ങളുടെ കണ്ണാടിയാണ്.
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ആത്മപരിശോധനയിലൂടെ വായനക്കാരനും സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്കു നോക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്നു. ‘മഴുവിന്റെ കഥ’ വായിച്ചു തീർക്കുമ്പോൾ ചില ചോദ്യങ്ങൾ നമ്മോടൊപ്പം അവശേഷിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ തന്റെ ആയുധങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് എപ്പോഴാണ്? കൈയിൽനിന്ന് അവ താഴെവയ്ക്കുമ്പോഴോ, അതോ മനസ്സിൽനിന്ന് പ്രതികാരവും വിദ്വേഷവും ഇല്ലാതാകുമ്പോഴോ? ധർമ്മമെന്നു കരുതി ചെയ്ത പ്രവൃത്തികളുടെ നിഴലുകളിൽനിന്ന് മനുഷ്യന് പൂർണമായൊരു മോചനം സാധ്യമാണോ? അധികാരവും വിജയവും ആത്മാവിന് സമാധാനം നൽകുമോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയാണ് ബാലാമണിയമ്മയുടെ കൃതി കാലാതീതമാകുന്നത്. പുരാണത്തിന്റെ മണ്ണിൽ വേരുകളാഴ്ത്തി നിൽക്കുമ്പോഴും അതിന്റെ ചിന്തകൾ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യജീവിതത്തിലേക്കാണ് നീളുന്നത്. ‘മഴുവിന്റെ കഥ’ ഒരു മഴുവിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല; സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ മുന്നിൽ ഒരിക്കൽ തിരിഞ്ഞുനിൽക്കേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യന്റെ കഥയാണ്. ഹിംസയിൽനിന്ന് ആത്മബോധത്തിലേക്കും അഹങ്കാരത്തിൽനിന്ന് ആത്മവിചാരണയിലേക്കും പുറത്തെ വിജയങ്ങളിൽനിന്ന് ഉള്ളിലെ സത്യത്തിലേക്കുമുള്ള ഗൗരവമേറിയ ഒരു കാവ്യയാത്ര.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ‘മഴുവിന്റെ കഥ’ വായിച്ചു തീരുന്ന ഒരു കൃതിയല്ല; വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കപ്പെടുന്ന അനുഭവമാണ്. പുരാണകഥാപാത്രങ്ങളുടെ ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ ഒടുവിൽ നമ്മുടെ തന്നെ മനസ്സാക്ഷിക്കു മുന്നിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു—നാം ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന് കരുതുന്ന മഴുക്കൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മുടെ മനസ്സിൽനിന്നും താഴെ വീണിട്ടുണ്ടോ?
👍