ചില വീടുകൾ കാലത്തിനൊപ്പം മാറിപ്പോകുന്നു. ചില മനുഷ്യർ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു. എന്നിട്ടും, ഒരു പഴയ പാട്ടോ പരിചിതമായൊരു ഗന്ധമോ മതി, വർഷങ്ങൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ. കാരണം, വീട് എന്നത് ചുമരുകളും മേൽക്കൂരയും ചേർന്നൊരു കെട്ടിടം മാത്രമല്ല; ഒരിക്കൽ നാം ജീവിച്ചിരുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ഹൃദയസ്പർശിയായ ഓർമപ്പുസ്തകം കൂടിയാണ്.
ചിലപ്പോൾ, യാതൊരു മുന്നറിയിപ്പുമില്ലാതെ, മനസ്സ് ഒരു പഴയ വീടിന്റെ പടിവാതിൽ കടന്നുചെല്ലും. ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേര, അടുക്കളയിൽനിന്നുയരുന്ന പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം, മുറ്റത്തുകൂടി ഓടിക്കളിക്കുന്ന കുട്ടികൾ, സന്ധ്യയാകുമ്പോൾ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തുന്നവരെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു മുഖം… കാലമെത്ര കടന്നുപോയാലും ചില കാഴ്ചകൾക്ക് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോകാനാവില്ല.
ആ വീട് ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് അവിടെയുണ്ടാകില്ല. ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽത്തന്നെ അതിന്റെ രൂപം മാറിയിരിക്കാം. മുറ്റത്തെ മരം വെട്ടിമാറ്റിയിട്ടുണ്ടാകാം. ഉമ്മറത്തെ കസേര മറ്റാർക്കോ സ്വന്തമായിട്ടുണ്ടാകാം. ഒരിക്കൽ ആ വീടിനെ സജീവമാക്കിയിരുന്ന ചിലർ കാലത്തിന്റെ മറവിൽ മറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ടാകാം.
എന്നിട്ടും, ഒരു ചെറിയ ഓർമ മതി; മനസ്സ് വീണ്ടും ആ കാലത്തിലേക്ക് മടങ്ങും.
എന്തുകൊണ്ടാണത്?
നാം ആ വീടിനെ ഓർക്കുന്നതുകൊണ്ടു മാത്രമാണോ? അതോ, ആ വീടിനുള്ളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന നമ്മളെത്തന്നെയാണോ തിരയുന്നത്?
ചില ഓർമകൾ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വലിയ സത്യമുണ്ട്: നമുക്ക് നഷ്ടമായത് പലപ്പോഴും ഒരു വീടല്ല; ആ വീടിനുള്ളിൽ നാം ആയിരുന്ന മനുഷ്യനെയാണ്.
കാലം മാറ്റിയ വീടുകൾ, മായാത്ത ഓർമകൾ
ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ ലോകം മുഴുവൻ ഒതുങ്ങിയിരുന്നത് ഒരു ചെറിയ വീടിനുള്ളിലായിരുന്നിരിക്കാം. അന്നത്തെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് വലിയ കാരണങ്ങളൊന്നും വേണ്ടിയിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചിരുന്ന് കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം, ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തുന്ന അച്ഛന്റെ ശബ്ദം, അടുക്കളയിൽനിന്ന് അമ്മയുടെ വിളി, സഹോദരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള കൊച്ചുപിണക്കങ്ങൾ, ഉത്സവദിവസങ്ങളിലെ തിരക്ക്, രാത്രിയോളം നീളുന്ന കുടുംബസംഭാഷണങ്ങൾ… ഇതൊക്കെയായിരുന്നു നമ്മുടെ സമ്പത്ത്.
അന്ന് അതിന്റെ വില നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കാരണം, ആ ജീവിതം എന്നും ഇങ്ങനെത്തന്നെ തുടരുമെന്ന് നാം കരുതി.
പിന്നീട് കാലം നമ്മെ വളർത്തി. പഠനത്തിനും ജോലിക്കുമായി വീടുവിട്ടു. പുതിയ നാടുകൾ, പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ, പുതിയ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ. ജീവിതം പല വഴികളിലൂടെ നമ്മെ കൊണ്ടുപോയി. പഴയ വീട് വിറ്റുപോയിരിക്കാം. പുതുക്കിപ്പണിതിരിക്കാം. ഒരിക്കൽ നമുക്ക് പരിചിതമായിരുന്ന വഴികളിൽ പുതിയ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയർന്നിരിക്കാം.
എന്നാൽ വീടിന്റെ രൂപം മാറിയിട്ടും അതിന്റെ ഓർമകൾ മാറിയില്ല.
പുതിയ വീട്ടിൽ എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളോടെയും കഴിയുമ്പോഴും പഴയ വീടിന്റെ ഒരു ജനാല മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുവരാം. സുഖകരമായ കിടക്കയിൽ വിശ്രമിക്കുമ്പോഴും പഴയ വീടിന്റെ തണുത്ത തറയിൽ കിടന്നുറങ്ങിയ രാത്രികൾ ഓർമയിലേക്കെത്താം. ജീവിതത്തിൽ പല നേട്ടങ്ങളും കൈവരിച്ചിട്ടും, ഒരിക്കൽ മുറ്റത്തിരുന്ന് സന്ധ്യയെ നോക്കിയിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ നാം ഉള്ളിൽ തിരഞ്ഞേക്കാം.
ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ നാം വളർന്നിരിക്കാം. ജീവിതം നമ്മെ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള മനുഷ്യരാക്കിയിരിക്കാം. എന്നാൽ ആ വീടിന്റെ ഓർമയിൽ നാം ഇന്നും കുട്ടികളാണ്.
കാരണം, പഴയ വീടിന്റെ ഓരോ കോണിലും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു കാലം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ട്.
ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ഒരു കസേരയുടെ വേദന
ഓർമകളുടെ ഏറ്റവും ആഴമുള്ള മുറിവുകൾ പലപ്പോഴും വലിയ സംഭവങ്ങളിൽനിന്നല്ല ഉണ്ടാകുന്നത്. ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കാഴ്ച ഇനി ആവർത്തിക്കില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിൽനിന്നാണ്.
എല്ലാ വൈകുന്നേരവും ഉമ്മറത്തെ കസേരയിലിരുന്നിരുന്ന അച്ഛൻ ഇന്ന് അവിടെയില്ല. എല്ലാവരെയും ഭക്ഷണത്തിന് വിളിച്ചിരുന്ന അമ്മയുടെ ശബ്ദം നിലച്ചിരിക്കുന്നു. മക്കളുടെ വരവും കാത്തിരുന്ന മുറ്റം നിശ്ശബ്ദമാണ്. കുടുംബം ഒന്നിച്ചിരുന്ന തീൻമേശയ്ക്കു ചുറ്റും ഇപ്പോൾ ഒഴിഞ്ഞ കസേരകൾ മാത്രം.
ഒരിക്കൽ നമുക്ക് ഏറ്റവും സാധാരണമായി തോന്നിയിരുന്ന കാഴ്ചകളാണ്, കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ഓർമകളായി മാറുന്നത്.
അച്ഛന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കാൻ അന്ന് നമുക്ക് ധൃതിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്മയുടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള വിളികൾ ചിലപ്പോൾ നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കിയിരുന്നു. സ്വന്തം ലോകം പടുത്തുയർത്താനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നാം വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി. സ്വാതന്ത്ര്യം തേടി അകന്നുപോയ നാളുകളിൽ, നമ്മെ കാത്തിരുന്ന ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം പൂർണമായി തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പിന്നീട് തിരികെയെത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോഴേക്കും ചില വാതിലുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അടഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
നമുക്ക് ഏറ്റവും പരിചിതമായിരുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ വില തിരിച്ചറിയുമ്പോഴേക്കും അവയിൽ ചിലത് തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവാത്ത ദൂരത്തേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാകും. അതാണ് കാലം മനുഷ്യനെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദമായ പാഠങ്ങളിലൊന്ന്.
ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നാം നിസ്സാരമെന്നു കരുതിയ ചില നിമിഷങ്ങളാണ്, ഒരിക്കൽ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്തായി മാറുന്നത്.
പഴയ വീട്ടിൽ ശേഷിച്ച നമ്മുടെ പഴയ രൂപം
വാർധക്യം നമ്മെ പലതും പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്ന്, കാലം നമ്മിൽ വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്.
ഒരിക്കൽ നമുക്ക് മുന്നിൽ അനന്തമായ വഴികളുണ്ടായിരുന്നു. സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാനും അവയ്ക്കു പിന്നാലെ സഞ്ചരിക്കാനും സമയം ധാരാളമുണ്ടെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന ഒരു കാലം. ആരെങ്കിലും വീട്ടിലുണ്ടെന്ന ഉറപ്പിൽ ലോകത്തെ നേരിട്ടിരുന്ന ഒരു കാലം.
പിന്നീട് നാം മാതാപിതാക്കളായി. കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു. ജീവിതത്തിന്റെ കണക്കുകൾ കൂട്ടിയും കുറച്ചും മുന്നോട്ടുപോയി. സ്വപ്നങ്ങൾക്കൊപ്പം ആശങ്കകളും വന്നു. ആഗ്രഹങ്ങൾക്കൊപ്പം ബാധ്യതകളും വന്നു. അറിയാതെതന്നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം മാറി.
അങ്ങനെയാണ് നാം നമ്മളിൽനിന്നുതന്നെ പതുക്കെ അകന്നുപോകുന്നത്.
പഴയ വീട്ടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ മനസ്സിൽ തെളിയുമ്പോൾ നാം തിരയുന്നത് ചുമരുകളെയോ മേൽക്കൂരയെയോ മാത്രമല്ല. അന്നത്തെ നമ്മുടെ മനസ്സിനെയാണ്. ഭാവിയെക്കുറിച്ച് വലിയ ആശങ്കകളില്ലാതിരുന്ന നമ്മളെ. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയിരുന്ന നമ്മളെ. സ്നേഹം ചോദിച്ചുവാങ്ങേണ്ടതില്ലാതെ, അതിന്റെ തണലിൽ സ്വാഭാവികമായി ജീവിച്ചിരുന്ന നമ്മളെ.
പഴയ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങണമെന്ന ആഗ്രഹം പലപ്പോഴും ഒരു സ്ഥലത്തേക്കുള്ള മടക്കമല്ല; കടന്നുപോയ കാലത്തിലേക്കുള്ള മടക്കമാണ്.
എന്നാൽ കാലത്തിന് പിന്നോട്ടു നടക്കാനാവില്ല. പഴയ വീടിന്റെ രൂപം പുനർനിർമിക്കാനായേക്കും. അതിന്റെ ചുമരുകൾ വീണ്ടും പഴയ നിറത്തിൽ ചായം പൂശാനായേക്കും. പക്ഷേ, അതിനുള്ളിൽ ഒരിക്കൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ജീവിതത്തെ അതേപടി തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനാവില്ല.
വീടിനെ വീടാക്കുന്നത് എന്താണ്?
നാം ജീവിക്കുന്ന കാലം വീടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കൽപ്പങ്ങളെയും മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ, മനോഹരമായ മുറികൾ, ആധുനിക സൗകര്യങ്ങൾ, സുഖകരമായ ജീവിതം… ഇവയെല്ലാം മനുഷ്യന് ആവശ്യമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഇവയൊന്നും മാത്രം ഒരു വീടിനെ വീടാക്കുന്നില്ല.
നമ്മുടെ വരവിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന ഒരു മുഖം, നമ്മുടെ അസാന്നിധ്യം തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു മനസ്സ്, ഒന്നും പറയാതെ അരികിലിരിക്കാനാകുന്ന ഒരു ബന്ധം, ജീവിതത്തിന്റെ ക്ഷീണവുമായി തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ നമ്മളായിത്തന്നെ ഇരിക്കാനാകുന്ന ഒരിടം… അതാണ് വീട്.
അതുകൊണ്ടാണ് ചിലർക്ക് സ്വന്തം ജന്മനാട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും അന്യരായി തോന്നുന്നത്. പരിചിതമായ വഴികളുണ്ട്. പഴയ വീടിന്റെ സ്ഥാനമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ തങ്ങൾ ഓടിക്കളിച്ച മുറ്റംപോലുമുണ്ടാകാം. എന്നാൽ ആ ഇടങ്ങൾക്കു ജീവനേകിയിരുന്ന മനുഷ്യർ അവിടെയില്ല.
ഒരിക്കൽ തങ്ങളുടെ പേരുവിളിച്ചിരുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ നിലച്ചിരിക്കുന്നു. കാത്തിരിപ്പിന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പങ്കിട്ട ഭക്ഷണവും കൊച്ചുവർത്തമാനങ്ങളും പഴങ്കഥകളായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
അപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്: ഒരു സ്ഥലത്തോടുള്ള നമ്മുടെ അടുപ്പം അതിന്റെ ഭൂപടത്തിൽനിന്നല്ല ജനിക്കുന്നത്; അവിടെ നാം പങ്കിട്ട ജീവിതത്തിൽനിന്നാണ്.
വീടിന്റെ മഹത്വം അതിന്റെ വലുപ്പത്തിലല്ല. അവിടെ നമുക്ക് എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാനും കഴിഞ്ഞു എന്നതിലാണ്.
ഒരു പഴയ ചിത്രം പറയുന്നത്
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് എടുത്ത ഒരു കുടുംബചിത്രം കൈയിലെടുക്കുക. എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചുണ്ട്. ചിലർ ചിരിക്കുന്നു. ചിലർ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അറിയാതെ ചിത്രത്തിലായവരാണ്.
അന്ന് അതൊരു സാധാരണ ചിത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് അതിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അതൊരു കാലത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമാണ്.
ചിത്രത്തിലുള്ള ചിലർ ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിപ്പില്ല. ചിലർ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി കഴിയുന്നു. ചില ബന്ധങ്ങൾ കാലത്തിന്റെ തിരക്കിൽ അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു. അന്ന് നമുക്ക് സാധാരണമായി തോന്നിയ ആ നിമിഷം ഇനി ഒരിക്കലും ആവർത്തിക്കില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് മനസ്സിനെ നിശ്ശബ്ദമാക്കുന്നു.
ഒരു പഴയ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ, പരിചിതമായൊരു ഗന്ധം അനുഭവിക്കുമ്പോൾ, മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, സന്ധ്യയുടെ വെളിച്ചം മുറ്റത്തുവീഴുമ്പോൾ… നാം അറിയാതെ ആ കാലത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു.
ഓർമകൾക്ക് വാതിലുകളുണ്ട്. നാം അറിയാതെ അവ തുറന്നുപോകുന്നു.
പക്ഷേ, ഓർമകൾ നമ്മെ പിന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോകുന്നത് അവിടെത്തന്നെ ജീവിക്കാനല്ല. നാം എവിടെനിന്നാണ് വന്നതെന്നും നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയത് എന്തൊക്കെയാണെന്നും തിരിച്ചറിയാനാണ്. നഷ്ടപ്പെട്ടവയെക്കുറിച്ച് ദുഃഖിക്കുമ്പോഴും ഒരിക്കൽ നമുക്ക് ലഭിച്ച സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കാനാണ്.
ഇന്നുള്ള സ്നേഹത്തെ നാളെയുടെ ഓർമയാക്കരുത്
പഴയ വീടുകളെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ നാം മറക്കരുതാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ സാന്നിധ്യംകൊണ്ട് അർഥം നേടിയിരുന്ന ആ വീട്, ഇന്ന് മറ്റൊരാൾക്ക് അങ്ങനെയൊരു ലോകമായിരിക്കാം.
നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇന്ന് നമ്മുടെ സാന്നിധ്യം ഒരു ഓർമയല്ല; കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു യാഥാർഥ്യമാണ്. നാം തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന ഒരു സന്ദർശനം, അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമായിരിക്കാം. നാളെ വിളിക്കാമെന്നു കരുതി മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന ഒരു ഫോൺവിളി, പിന്നീട് ഒരിക്കലും നടത്താനാവാത്ത വിളിയായി മാറിയേക്കാം.
ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നാം പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന സത്യമാണിത്: നമ്മൾ ഓർമകളിൽ തിരയുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇപ്പോഴും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
അതുകൊണ്ട്, നഷ്ടപ്പെട്ട വീടുകളെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുന്നതിനൊപ്പം ഇന്ന് നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരെയും നാം കാണണം.
പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളുടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള കഥകൾ കേൾക്കണം. മക്കൾ പറയുന്ന ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കുപോലും കാതോർക്കണം. ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തണം. ഒരാളുടെ മൗനത്തിനു പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഏകാന്തത തിരിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കണം.
കാരണം, ഇന്നത്തെ ഈ നിമിഷങ്ങളും ഒരുനാൾ ഓർമകളായി മാറും.
അന്ന് നമ്മുടെ കൈകളിലുണ്ടാകുക പഴയ ചിത്രങ്ങളും ചില ശബ്ദങ്ങളുടെ ഓർമകളും പറയാതെപോയ വാക്കുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പശ്ചാത്താപവും മാത്രമായിരിക്കാം.
നാളെ ഓർത്തു വേദനിക്കേണ്ടിവരാതിരിക്കാൻ ഇന്ന് നമുക്കരികിലുള്ള മനുഷ്യരോടൊപ്പം മനസ്സുകൊണ്ട് ജീവിക്കണം.
വീട്: ഹൃദയത്തിൽ ശേഷിക്കുന്ന വിലാസം
കാലം കടന്നുപോകും. വീടുകൾ പൊളിച്ചുപണിയും. തെരുവുകൾ മാറും. മുറ്റത്തെ മരങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റപ്പെടും. ഒരിക്കൽ നമ്മുടെ ലോകമായിരുന്ന ഇടങ്ങളിൽ പുതിയ മനുഷ്യർ പുതിയ ജീവിതങ്ങൾ കെട്ടിപ്പടുക്കും.
എന്നാൽ നമ്മുടെ ഓർമകളിൽ ഒരു പഴയ വീട് അതേപടി നിലനിൽക്കും. അതിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ആരോ ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകും. അടുക്കളയിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം ഉയരുന്നുണ്ടാകും. മുറ്റത്തുകൂടി കുട്ടികൾ ഓടിനടക്കുന്നുണ്ടാകും. സന്ധ്യയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന ഒരാളുടെ കാലൊച്ച കേൾക്കുന്നുണ്ടാകും.
ആ വീടിന്റെ പടിവാതിൽ കടന്നുചെല്ലുമ്പോൾ, വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അവിടെ ജീവിച്ചിരുന്ന നമ്മുടെ ഒരു രൂപം നമ്മെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടാകും. നഷ്ടപ്പെട്ട ബാല്യത്തിന്റെ, മറന്നുപോയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ, ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ നിഷ്കളങ്കതയുടെ രൂപം.
നമുക്ക് ആ കാലത്തിലേക്ക് മടങ്ങാനാവില്ല. എന്നാൽ ആ കാലം നമ്മിൽ അവശേഷിപ്പിച്ച സ്നേഹത്തെ തിരിച്ചറിയാനാകും.
ഒടുവിൽ, മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഗൃഹാതുരനാകുന്നത് താൻ താമസിച്ചിരുന്ന വീടിനെക്കുറിച്ചു മാത്രമല്ല; അവിടെ തനിക്കുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുകൂടിയാണ്. തന്നെ കാത്തിരുന്നവരെക്കുറിച്ചാണ്. ഒന്നും തെളിയിക്കേണ്ടതില്ലാതെ, ഒന്നും നേടിയെടുക്കേണ്ടതില്ലാതെ, താനായിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ആ കാലത്തെക്കുറിച്ചാണ്.
ചില വീടുകൾ നമുക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് അവയുടെ വാതിലുകൾ അടയുമ്പോഴല്ല; അവിടെ നമ്മെ കാത്തിരുന്ന മനുഷ്യർ ഇല്ലാതാകുമ്പോഴാണ്. ചില ജീവിതങ്ങൾ നമ്മിൽനിന്ന് അകലുന്നത് കാലം കടന്നുപോകുമ്പോഴല്ല; നാം നമ്മളായിരുന്ന പഴയ മനുഷ്യനെ മറന്നുതുടങ്ങുമ്പോഴാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒരു ദിവസം നാം തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ തിരിച്ചറിയും: ഇത്രയും കാലം നാം തിരഞ്ഞുനടന്നത് ആ പഴയ വീടായിരുന്നില്ല. ആ വീടിനുള്ളിൽ ചിരിച്ചും സ്വപ്നം കണ്ടും സ്നേഹിച്ചും ജീവിച്ചിരുന്ന നമ്മളെത്തന്നെയായിരുന്നു.
വീട് ഒരു ഇടമാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ യഥാർഥ വിലാസം നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിലാണ്.
ചില വിലാസങ്ങളിലേക്ക് നമുക്ക് ഒരിക്കലും തിരിച്ചുപോകാനാവില്ല. പക്ഷേ, അവിടെ ജീവിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യനെ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽനിന്ന് മായ്ച്ചുകളയാനുമാവില്ല.
