മനുഷ്യരുടെ സംഭാഷണങ്ങളും സമൂഹത്തിന്റെ ചില സ്വഭാവങ്ങളും.
മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ താൽപ്പര്യം സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അറിയുന്നതിലായിരിക്കണം ഓരോ മനുഷ്യനും. എന്നാൽ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഇതിനു നേർവിപരീതമായൊരു ജീവിതരീതി സ്വീകരിച്ചവരുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തിനോക്കുകയും അവരുടെ സന്തോഷങ്ങളിലും നേട്ടങ്ങളിലും കുറ്റങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും അവരുടെ പരാജയങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചർച്ചചെയ്ത് ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർ. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട വശങ്ങൾ മാത്രം അന്വേഷിക്കുന്ന ഈ മനോഭാവം കേവലം ഒരു വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവദൂഷ്യമല്ല; നമ്മുടെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും കണ്ടുവരുന്ന ഒരു പ്രവണത കൂടിയാണ്.
ചില മനുഷ്യരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ ഇക്കാര്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. അവർക്ക് സംസാരിക്കാൻ വിഷയങ്ങൾക്ക് ക്ഷാമമില്ല. എന്നാൽ ആ വിഷയങ്ങളിലൊന്നുപോലും സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ സ്വപ്നങ്ങളെയോ പുതിയ ആശയങ്ങളെയോ ക്രിയാത്മകമായ പ്രവർത്തനങ്ങളെയോ കുറിച്ചായിരിക്കില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സംഭവങ്ങൾപോലും അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ വലിയ വാർത്തകളായി മാറുന്നു. ഒരാൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ചാൽ അതിന്റെ പിന്നിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കും. ആരെങ്കിലും സാമ്പത്തികമായി ഉയർന്നാൽ ആ നേട്ടത്തിന്റെ സത്യസന്ധതയെ ചോദ്യം ചെയ്യും. മറ്റൊരാൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നതു കണ്ടാൽ ആ സന്തോഷത്തിനുപിന്നിൽ എന്തെങ്കിലും രഹസ്യമുണ്ടാകാമെന്ന സംശയമായിരിക്കും ആദ്യം മനസ്സിൽ വരിക.
ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും സത്യത്തിനും അസത്യത്തിനും ഇടയിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ ഇല്ലാതാകുന്നു. കേട്ടുകേൾവികൾ വസ്തുതകളായി മാറുന്നു. ഊഹാപോഹങ്ങൾ സത്യങ്ങളായി പ്രചരിക്കുന്നു. ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയൊരു സംഭവം പലരിലൂടെ കൈമാറുമ്പോൾ പുതിയ കഥകളും വ്യാഖ്യാനങ്ങളും അതിനൊപ്പം ചേർക്കപ്പെടുന്നു. ഒടുവിൽ, യഥാർഥ സംഭവവുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത ഒരു കഥയായിരിക്കും സമൂഹത്തിൽ പ്രചരിക്കുന്നത്. അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നത് പലപ്പോഴും ആ കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങളാകുന്ന നിരപരാധികളാണ്.
മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അമിതമായ ആകാംക്ഷയാണ് ഇത്തരം പ്രവണതകളുടെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത. വിവാഹം കഴിക്കാത്ത ഒരാളോട് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ആവർത്തിച്ച് ചോദിക്കുന്നതും, വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് കുട്ടികളില്ലാത്തവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നതും, ഒരാളുടെ വ്യക്തിപരമായ തീരുമാനങ്ങളെ പൊതുചർച്ചാവിഷയമാക്കുന്നതുമെല്ലാം ഇതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ചില ചോദ്യങ്ങൾ സ്നേഹത്തിൽനിന്നും കരുതലിൽനിന്നും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ അതേ ചോദ്യങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്കുള്ള അനാവശ്യമായ കടന്നുകയറ്റമായി മാറുമ്പോൾ അവയുടെ സ്വഭാവംതന്നെ മാറുന്നു.
മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലെ പരാജയങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നവരും കുറവല്ല. ഒരാൾക്ക് ജോലി ലഭിക്കാതെ വരുമ്പോൾ അയാളുടെ വിഷമത്തിൽ പങ്കുചേരുന്നതിനുപകരം അതിനെക്കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കുന്നതിലാണ് ചിലർക്ക് താൽപ്പര്യം. അതേസമയം, അയാൾക്ക് ജോലി ലഭിച്ചാൽ ആ നേട്ടത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതിനുപകരം അതിൽ കുറവുകൾ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യും. മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏത് സാഹചര്യത്തെയും വിമർശനത്തിനുള്ള അവസരമാക്കി മാറ്റുന്ന ഈ മനോഭാവം മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിൽ വലിയ വിള്ളലുകളാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.
എന്തുകൊണ്ടാണ് ചില മനുഷ്യർ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലെ കുറ്റങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിൽ ഇത്രയധികം താൽപ്പര്യം കാണിക്കുന്നത്? സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ അസംതൃപ്തിയും അപര്യാപ്തതാബോധവും മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങളോടുള്ള അസൂയയുമൊക്കെ ഇതിനു പിന്നിലെ കാരണങ്ങളാകാം. സ്വന്തം കഴിവുകൾ തിരിച്ചറിയാനും അവ വികസിപ്പിക്കാനും കഴിയാതെ വരുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങളെ ഇകഴ്ത്തിക്കാണിക്കുന്നതിലൂടെ ചിലർ തങ്ങളുടെ അപകർഷതാബോധത്തെ മറച്ചുവയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും പെരുമാറ്റത്തിന് ഒരേ കാരണം കണ്ടെത്താനാവില്ല. ചിലർക്ക് അത് ശീലമായിരിക്കാം; മറ്റു ചിലർക്ക് ചുറ്റുപാടുകളിൽനിന്ന് പകർന്നുകിട്ടിയ പെരുമാറ്റരീതിയുമാകാം.
മനുഷ്യരുടെ സംഭാഷണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി അവരെ മൂന്നായി തരംതിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രസിദ്ധമായ നിരീക്ഷണമുണ്ട്. വലിയ മനുഷ്യർ ആശയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. സാധാരണ മനുഷ്യർ സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ചെറിയ മനുഷ്യർ മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.
ഈ നിരീക്ഷണത്തിന് മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ച് ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്. ആശയങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നവർ പുതിയ ചിന്തകളിലേക്കും സാധ്യതകളിലേക്കും ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നു. അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകളും ജീവിതത്തെ മെച്ചപ്പെടുത്താനുള്ള മാർഗങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. സംഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നവർ തങ്ങൾ കണ്ടതും കേട്ടതുമായ കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും മാത്രം ചർച്ചയാക്കുന്നവർക്ക് അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളുടെ പരിധി പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകുന്നു.
ഇവിടെ മനുഷ്യരെ വലിയവരെന്നും ചെറിയവരെന്നും വേർതിരിക്കുന്നതിലുപരി, നമ്മുടെ സംഭാഷണങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയാണ് പ്രധാനം. മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതെല്ലാം തെറ്റല്ല. സമൂഹത്തിൽ നടക്കുന്ന അനീതികളെക്കുറിച്ചും തെറ്റായ പ്രവണതകളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരാളുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തെ അപമാനിക്കാനും അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ആരോപണങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കാനും നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളെ സാമൂഹിക വിമർശനമായി കാണാനാവില്ല.
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്കറിയാവുന്ന പരിമിതമായ വിവരങ്ങൾകൊണ്ട് അയാളുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ പൂർണമായി വിലയിരുത്താനാവില്ല. പുറമേ സന്തോഷവാനായി കാണപ്പെടുന്ന ഒരാൾ ഉള്ളിൽ എത്രയോ സംഘർഷങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നുണ്ടാകാം. ഒരു പരാജയത്തിനു പിന്നിൽ മറ്റുള്ളവർക്ക് അറിയാത്ത സാഹചര്യങ്ങളുണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഒരാളെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയുമ്പോൾ അയാളുടെ സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവും മാനുഷികമായ പരിഗണനയും ആവശ്യമാണ്.
പരദൂഷണം വ്യക്തികൾക്കിടയിലെ വിശ്വാസത്തെ തകർക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക ദൗർബല്യമാണ്. ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരാളോട് പറയുന്ന അടിസ്ഥാനരഹിതമായ ഒരു വാക്ക്, ചിലപ്പോൾ വർഷങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്ന ബന്ധങ്ങളെപ്പോലും തകർത്തേക്കാം. ഒരാളുടെ മാന്യതയ്ക്കും ആത്മാഭിമാനത്തിനും മുറിവേൽപ്പിക്കാൻ അതിനു കഴിയും. അതേസമയം, ഇത്തരം സംഭാഷണങ്ങളിൽ പങ്കുചേരുന്നവരും അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളിൽനിന്ന് പൂർണമായി മുക്തരല്ല.
നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിൽ നടക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കലെങ്കിലും ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലെ കുറവുകൾ കണ്ടെത്തുന്നതിൽ നാം ചെലവഴിക്കുന്ന സമയം സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്കായി വിനിയോഗിക്കുന്നുണ്ടോ? മറ്റൊരാളുടെ നേട്ടത്തെ അഭിനന്ദിക്കാനുള്ള മനസ്സ് നമുക്കുണ്ടോ? ഒരാളുടെ അഭാവത്തിൽ അയാളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും അതേ വാക്കുകൾ പറയാൻ നമുക്ക് കഴിയുമോ?
ഇവ കേവലം വ്യക്തിപരമായ ചോദ്യങ്ങളല്ല. ആരോഗ്യകരമായ ഒരു സാമൂഹികജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിന് ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങളാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തെ നിരന്തരം നിരീക്ഷിക്കുന്നതിനുപകരം സ്വന്തം ജീവിതത്തെ കൂടുതൽ അർഥവത്താക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങളിലാണ് നമ്മുടെ ഊർജം വിനിയോഗിക്കേണ്ടത്.
മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങൾ കണ്ടെത്തുന്നതിലൂടെ ഒരാൾക്ക് താൽക്കാലികമായ സംതൃപ്തി ലഭിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽ യാതൊരു പുരോഗതിയും ഉണ്ടാകുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരുടെ നേട്ടങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാനും അവരുടെ പരാജയങ്ങളിൽ സഹാനുഭൂതി പ്രകടിപ്പിക്കാനും കഴിയുമ്പോഴാണ് നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വം കൂടുതൽ വിശാലമാകുന്നത്. ഒരാളുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അനാവശ്യമായി വിധിയെഴുതാതിരിക്കാനും അറിയാത്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കാനും കഴിയുന്നതും ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
മനുഷ്യന്റെ മഹത്വം മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകൾ കണ്ടെത്താനുള്ള കഴിവിലല്ല, സ്വന്തം പരിമിതികളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകത്തിലാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുട്ട് അന്വേഷിച്ച് നടക്കുന്നതിനുപകരം സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ വെളിച്ചം നിറയ്ക്കാൻ കഴിയുമ്പോഴാണ് യഥാർഥത്തിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ വളരുന്നത്.
ഒടുവിൽ, നമ്മുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് എന്നത് നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സൂചനയാണ്. ആശയങ്ങളാണോ, ജീവിതാനുഭവങ്ങളാണോ, അതോ മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളുമാണോ നമ്മുടെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ നിറയുന്നത് എന്ന ചോദ്യം ഓരോരുത്തരും സ്വയം ചോദിക്കേണ്ടതാണ്. കാരണം, മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് നാം പറയുന്ന വാക്കുകൾ പലപ്പോഴും നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുകൂടിയാണ് സംസാരിക്കുന്നത്.
