ജീവിതത്തിൽ ചില നിമിഷങ്ങളുണ്ട്.
ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ നിന്റെ സ്വന്തം ചിന്തകളേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്നുകൊണ്ടും, ഒരു ദ്വീപുപോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ.
നീ ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്യുന്നു. പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. “സുഖമാണ്” എന്ന് ലോകത്തോട് പറയുന്നു. കാരണം, സത്യം പറഞ്ഞാൽ ആരു കേൾക്കും — കേൾക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ — എന്ന് ഉറപ്പില്ല.
ഉള്ളിൽ ഒരു കടൽ ഉണ്ട്.
പക്ഷേ ആ കടലിന്റെ ഓളങ്ങൾ ആർക്കും കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അഗാധതയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നു — ശബ്ദമില്ലാതെ, ആരുമറിയാതെ.
ലോകം ഒരു മൂക്കുകയറില്ലാത്ത കാളപോലെ ഓടുകയാണ്. നീ ഒരു ചുവട് പിന്നിലായി, നിന്റെ ഹൃദയം അതിന്റേതായ ഒരു ക്ഷീണിച്ച താളത്തിൽ മിടിക്കുന്നു. ആ താളം ആർക്കും കേൾക്കാനാവുന്നില്ല. ആ ഭാരം — ദിനചര്യയുടെ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ, ഉറക്കത്തിന്റെ ഇരുളിൽ — നീ ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമക്കുന്ന ആ ഭാരം ആരും കാണുന്നില്ല.
എന്നിട്ടും നീ നടക്കുന്നു.
ഭൂപടമില്ലാതെ. ദിശയില്ലാതെ. ചിലപ്പോൾ ലക്ഷ്യമെന്തെന്നറിയാതെ. പക്ഷേ നടക്കുന്നു. ആ നടത്തം തന്നെ ഒരു ധൈര്യമാണ് — ലോകം ഒരിക്കലും കയ്യടിക്കാത്ത, ആരും കൊട്ടിഘോഷിക്കാത്ത ഒരു ധൈര്യം.
ഒരു ദിവസം, ആ നടത്തത്തിന്റെ ഒരു ഇടവേളയിൽ, ഒരു തിരിച്ചറിവ് ഉദിക്കും.
ഒറ്റയ്ക്ക് ഓടുന്ന ഒരാൾ മാത്രമല്ല നീ. ഈ ഭൂമിയിൽ ഇടറിയ കാലുകളോടെ, ഒടിഞ്ഞ ചിറകുകളോടെ, ഒരുപാടുപേർ നടക്കുന്നുണ്ട്. “ഞാൻ ശരിയാണ്” എന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഓടുന്നവർ എല്ലാവരും ഗന്തവ്യത്തിൽ എത്തുന്നില്ല. ഒരു ഭൂപടവുമില്ലാതെ, ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം കൈമുതലായി, ക്ഷീണം മുഴുവൻ ഉള്ളിലൊതുക്കി — ഒന്ന് നിർത്താതെ നടന്നവൻ ആണ് ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും ദൂരം പിന്നിടുന്നത്.
നിന്നെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത് ശക്തിയല്ല.
ഉത്തരങ്ങളല്ല.
ഒരു വ്യക്തമായ ഭൂപടവുമല്ല.
നിന്നെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നത് — ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്ന ആ ഒരൊറ്റ ശീലമാണ്.*
ചിലർ അതിനെ ദൗർബ്ബല്യം എന്ന് വിളിക്കും. ഞാൻ അതിനെ, ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവൻ കൊണ്ടുനടക്കുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും നിശ്ശബ്ദമായ ധൈര്യം എന്ന് വിളിക്കുന്നു.
ഒരിക്കൽ സ്വയം ചോദിക്കൂ —
നിനക്ക് സുഖമാണോ, അതോ നീ വെറുതെ മുന്നോട്ട് പോകുകയാണോ?
ആ ചോദ്യം ഉള്ളിൽ ഉദിക്കുന്ന നിമിഷം — ആദ്യത്തെ ഉത്തരത്തിന്റെ തുടക്കം അവിടെ നിന്നാണ്.
ഭൂപടമില്ല എന്നതിനർത്ഥം നടത്തം തീർന്നു എന്നല്ല. എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് കാണാൻ കഴിയുന്നവൻ — ഇനിയും ജീവിക്കുന്നവൻ.*
ആ ജീവൻ നിനക്ക് സ്വന്തമാണ്.
🙏🙏