നിസ്തബ്ധതയോട് ഒട്ടും പൊരുത്തപ്പെടാനാകാത്തവിധം ആധുനിക മനുഷ്യൻ തിരക്കുകളുടെ ഒരു വലിയ ചതുരംഗക്കളത്തിലാണ്. എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്കായി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ ഭാരമേറിയ ഒരാളാണ് നിങ്ങളെങ്കിൽ, പതിവ് കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്ന് വീണുകിട്ടുന്ന ശാന്തമായ ഒരു നിമിഷം നിങ്ങളിൽ അമ്പരപ്പോ അസ്വസ്ഥതയോ ഉണ്ടാക്കിയേക്കാം. നിരന്തരം ശബ്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഫോൺ ഒന്നു ശാന്തമാകുമ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് ചെയ്തുതീർക്കേണ്ട ധൃതികളൊന്നുമില്ലാതെ വരുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ അറിയാതൊരു ശൂന്യത പടരും.
‘എല്ലാവരും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കർമ്മങ്ങളിലായിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ മാത്രം ഇങ്ങനെ സമയം പാഴാക്കുകയാണോ?’ എന്നൊരു അനാവശ്യ കുറ്റബോധം മനസ്സ് നമ്മളിലേക്ക് എറിഞ്ഞുതരും.
വിശ്രമവേളകളെ ഒരു അപരാധമായി കാണുന്ന ഈ ആന്തരികാവസ്ഥയെ നാം അതീവ ഗൗരവത്തോടെ വേണം അഭിമുഖീകരിക്കാൻ. സ്വന്തമായി ഒരിത്തിരി സമയം പോലുമില്ലാത്ത ജീവിതം, പതുക്കെപ്പതുക്കെ മറ്റുള്ളവർ എഴുതിത്തയ്യാറാക്കിയ തിരക്കഥയ്ക്കനുസരിച്ച് മാത്രം ആടിത്തീർക്കുന്ന ഒരു വെറും വേഷമായി പരിണമിച്ചുപോകും.
ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ പ്രലോഭനവും മനസ്സിന്റെ അതിരുകളും..
നമ്മെ തേടിയെത്തുന്ന ആഹ്വാനങ്ങളെല്ലാം പ്രധാനപ്പെട്ടതാകാം, പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം ന്യായവുമാകാം. എങ്കിൽപ്പോലും, സ്വന്തം മനസ്സിൻറെ താളം തിരിച്ചറിയാൻ മാത്രമായി പകൽവെളിച്ചത്തിൽ ഒരല്പം സമയം നാം മാറ്റിവെച്ചേ തീരൂ. അതില്ലാത്തപക്ഷം, നമ്മുടെ മനസ്സ് എല്ലാവർക്കും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും സ്വൈര്യവിഹാരം നടത്താവുന്ന, കാവൽക്കാരില്ലാത്ത ഒരു സത്രം പോലെയായി മാറും. അവിടെ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ആത്മചിന്തകൾക്കും സ്ഥാനമില്ലാതാകും.
എല്ലാ ജോലികളും തീർത്തതിനു ശേഷം മാത്രം ആസ്വദിക്കേണ്ട ഒരു സമ്മാനമാണ് വിശ്രമമെന്ന് വിചാരിക്കുന്നത് ഭോഷത്തമാണ്. കാരണം, ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ ആർക്കും എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും ഒരിക്കലും പൂർത്തിയാക്കാനാവില്ല.
ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ വലിയ ചുമടുകൾ പേറുമ്പോഴും, നമ്മളിലെ മനുഷ്യത്വത്തെയും ആന്തരിക ശാന്തിയെയും നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള അമൃതാണ് വിശ്രമം. അത് ജീവിതമെന്ന മഹാപ്രവാഹം വഴിയിൽ വെച്ച് വറ്റിപ്പോകാതിരിക്കാനുള്ള ഇന്ധനമാണ്.
ഈ സമയം ആർക്കും വിട്ടുകൊടുക്കരുത്‌..
ഇന്ന്, നിങ്ങൾക്കായി മാത്രം ഒരല്പം സമയം മാറ്റിവെക്കുക. അത് സ്വയം മെച്ചപ്പെടുത്താനോ, ബാക്കിവെച്ച ജോലികൾ തീർക്കാനോ, കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമതയുള്ളവരാകാനോ ഉള്ളതാകരുത്. പകരം, തികച്ചും അലസമായി പ്രകൃതിയുടെ ലയത്തിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരാൻ ആ സമയം ഉപയോഗിക്കുക.
പ്രിയപ്പെട്ട ഏതെങ്കിലും പുസ്തകത്തിന്റെ ഏതാനും താളുകൾ ആവിയാകാത്ത ആവലാതികളോടെ വായിക്കുക.
ജനൽപ്പാളിയിലൂടെ പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലേക്കോ, ആകാശത്തെ മേഘങ്ങളുടെ പ്രയാണത്തിലേക്കോ നോക്കി നിശ്ശബ്ദമായിരിക്കുക.
സമയത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകളില്ലാതെ, ആസ്വദിച്ച് പതുക്കെ ഒരു ചായയോ ഭക്ഷണമോ തയാറാക്കുക.
ഫോണിലെ ‘ഡിജിറ്റൽ മീറ്ററുകൾ’ നോക്കി ഒരു വ്യായാമ മുറയെന്നോണം നടക്കാതെ, മണ്ണും കാറ്റും അറിഞ്ഞ് വെറുതെയൊന്ന് ഉലാത്തുക.
ഓട്ടപ്പാച്ചിലിലെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ മുങ്ങിപ്പോയ, നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് നിങ്ങളോട് പറയാൻ ആഗ്രഹിച്ച ആകുലതകളും സ്വപ്നങ്ങളും എന്തൊക്കെയെന്ന് കേൾക്കാൻ പാകത്തിന് ചിന്തകളെ ഒന്നു ശാന്തമാകാൻ അനുവദിക്കുക.
ആത്മീയമായ പിൻവാങ്ങലുകൾ…
ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് നോക്കിയാൽ കാണാം, ലോകത്തെ മാറ്റിമറിച്ച മഹാത്മാക്കളും ദാർശനികരും പലപ്പോഴും ജനക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളിൽ നിന്നും ബോധപൂർവ്വം മാറിനടന്നിരുന്നു.
യേശുക്രിസ്തു തന്റെ വിശുദ്ധമായ ശുശ്രൂഷകൾക്കിടയിലും ഏകാന്തമായ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി മലമുകളിലേക്ക് പിൻവാങ്ങിയിരുന്നു. അത് ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ചെറുതായതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് എത്ര മഹത്തായ കടമകൾ ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും, ആന്തരികമായ ഊർജ്ജത്തിന്റെ ഉറവിടത്തിലേക്ക് തിരികെപ്പോകേണ്ടത് അനിവാര്യമായതുകൊണ്ടാണ്.
ബാഹ്യമായ ലോകം നമ്മെ ശൂന്യമാക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ ആത്മീയതയെ നിറയ്ക്കേണ്ടത് ഇത്തരം ഏകാന്തതകളിലാണ്.
അതുകൊണ്ട്, ആരും അവകാശവാദമുന്നയിക്കാത്ത, ആർക്കും പങ്കുവെച്ചു കൊടുക്കേണ്ടാത്ത ഒരു നിശ്ചിത സമയം നിങ്ങൾക്കായി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക.
അത് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സങ്കീർണ്ണതകളും ഒറ്റയടിക്ക് പരിഹരിച്ചേക്കില്ല. എങ്കിലും, ഈ ജീവിതം മറ്റാരുടേയുമല്ല, ഇപ്പോഴും നിങ്ങൾക്കു തന്നെ ജീവിച്ചുതീർക്കാനുള്ളതാണെന്ന വലിയൊരു സത്യം അത് നിങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും. തിരക്കുകളുടെ തടവറയിൽ നിന്ന് സ്വന്തം മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും മോചിപ്പിക്കാൻ ഈ സമയം നമ്മെ പ്രാപ്തരാക്കും.
