നമ്മുടെ ആധുനിക എഴുത്തുകാർ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ആകുലപ്പെടുന്നത്? മനുഷ്യൻ സ്വയം നിർമ്മിച്ച കൂടുകളിൽ കിടന്ന്, മരുന്നുകളുടെയും രോഗങ്ങളുടെയും ഇരുണ്ട കോൺക്രീറ്റ് തടവറകളിൽ ആയുസ്സിന്റെ കണക്കുപുസ്തകം തുറന്നു വെച്ചിരിക്കുകയാണ് ഇന്നത്തെ തലമുറ. ജീവിതത്തിന്റെ വന്യമായ സൌന്ദര്യത്തെയും പ്രകൃതിയുടെ നിഗൂഢമായ താളത്തെയും തൊട്ടറിയാൻ ആരും തുനിയുന്നില്ല. ഈയിടെ ഞാൻ എഴുതിയ ‘ആയുസ്സിന്റെ ഓരോ നിമിഷവും’ എന്ന മനോഹരമായ കഥ വായിച്ചുകൊണ്ട് ഒരാൾ എന്നെ വിളിച്ചു. ഇന്നത്തെ ആധുനിക മനുഷ്യൻ അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങളെയും അനാവശ്യ ഭയങ്ങളെയും ഈ കഥ വളരെ തീക്ഷ്ണമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.
ഒരു മികച്ച ആധുനിക കഥയ്ക്കുള്ള എല്ലാ ചേരുവകളും ഇതിലുണ്ട്. പ്രധാനമായും മൂന്ന് ലോകോത്തര ശൈലികളുടെ അതിമനോഹരമായ ഒരു സങ്കലനമാണ് ഈ കൃതിയിൽ ദർശിക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്. ഒന്നാമതായി, ബുക്കർ സമ്മാന ജേതാവായ ജോർജ്ജ് സോണ്ടേഴ്സിന്റെ (George Saunders) മൂർച്ചയുള്ള ആക്ഷേപഹാസ്യം (Satire) ഇതിലുണ്ട്. ആധുനിക കോർപ്പറേറ്റ് ജീവിതത്തെയും മെഡിക്കൽ ഭ്രാന്തുകളെയും ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലെ ഹെൽത്ത് കാൽക്കുലേറ്റർ ആപ്പുകളെയും പരിഹസിക്കുന്ന ശൈലിയാണത്. കഥയിലെ നായകനായ രാഘവൻ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിലെ പൾസ് ഓക്സിമീറ്ററിനെ ഒരു കൊച്ചു മരണഘടികാരമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.
രാവിലെ വിഴുങ്ങുന്ന ഗുളികകളുടെ സ്ട്രിപ്പുകൾ രാഘവനെ ജീവനോടെ നിലനിർത്താൻ ഭൂമിയിലേക്ക് അടിച്ചുറപ്പിച്ച കുറ്റികളായി മാറുന്നു. ഏത് നിമിഷവും വണ്ടിയിടിച്ചേക്കാം എന്ന ഭയത്തോടെ നമ്മൾ റോഡിലൂടെ നടക്കാറില്ലല്ലോ, പിന്നെന്തിനാണ് വരാനിരിക്കുന്ന രോഗങ്ങളെ ഭയന്ന് ഓരോ ശ്വാസവും അളന്നു തൂക്കി എടുക്കുന്നത്? ആധുനികതയുടെ ഈ ആംബുലൻസ് ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് രാഘവൻ രക്ഷപ്പെടുന്നത് ഒരു തട്ടുകടയിലെ വൃദ്ധന്റെ വാക്കുകളിലൂടെയാണ്.
ഇവിടെയാണ് കഥയിലേക്ക് റെയ്മണ്ട് കാർവറുടെ മിനിമലിസവും ഹാരുകി മുറകാമിയുടെ (Haruki Murakami) മാന്ത്രിക റിയലിസവും (Magical Realism) കടന്നുവരുന്നത്. ആൽത്തറയിലെ തട്ടുകടയിലിരിക്കുന്ന വൃദ്ധന്റെ ചുറ്റും കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന ഇലകൾക്ക് മരുന്നുകളുടെ സ്ട്രിപ്പുകളുടെ ആകൃതിയുണ്ടെന്ന് രാഘവന് തോന്നുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ “Existential Dread” അഥവാ അസ്തിത്വപരമായ ഭയം മാറ്റാൻ സ്നേഹത്തിനും സന്തോഷത്തിനും മാത്രമേ കഴിയൂ എന്ന് കാവ്യാത്മകമായി പറയുന്ന ഭാഗമാണിത്.
ആ വൃദ്ധൻ രാഘവനെ നോക്കി പറയുന്ന വാക്കുകൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് ഒരു മിന്നൽ പോലെയാണ് തറച്ചുകയറുന്നത്: “നമ്മൾ എങ്ങനെയൊക്കെ ജീവിച്ചാലും ഒരു ദിവസം മരിക്കും സഹോദരാ, അത് എന്നാണ് എന്ന് നമുക്ക് ഒരു ഐഡിയയും ഇല്ലാത്ത കാലത്തോളം എന്തിനാണ് ഈ ആയുസ്സ് മുഴുവൻ ടെൻഷനടിച്ച് തീർക്കുന്നത്? ഇഷ്ടമുള്ളതൊക്കെ ഭയക്കാതെ, സന്തോഷത്തോടെ, ഒരു പരിധി വച്ച് ആസ്വദിച്ചു കഴിക്കുക, ഒന്നും അധികമാകാതെ നോക്കിയാൽ മതി. അടുത്ത നിമിഷത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാത്ത നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വികാരങ്ങൾ ഉള്ളിലൊതുക്കി ജീവിക്കുന്നത്? മറ്റാർക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കാത്ത തരത്തിൽ അതൊക്കെ പുറത്തു കാണിച്ചു സന്തോഷമായി ജീവിച്ചു തീർക്കുക.”
തുടർന്ന് അലീസ് മൺറോയുടെയും (Alice Munro) ലോറൻ ഗ്രോഫിന്റെയും വൈകാരിക സാന്ദ്രതയുള്ള റിയലിസത്തിലേക്ക് (Emotionally Dense Realism) കഥ മാറുന്നു. രാഘവൻ പിന്നീട് മരുന്നുകളുടെ അടിമത്തം ഉപേക്ഷിച്ചു, മേശപ്പുറത്തെ ഗുളികകളെല്ലാം മാറ്റിവെച്ച് നാരങ്ങാ അച്ചാർ കൂട്ടി കഞ്ഞി കുടിക്കുമ്പോൾ, അയാളുടെ നാവിൽ രുചിയുടെ ഒരു വസന്തമാണ് ഉണരുന്നത്.
തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള ചിന്താഗതികളുടെ മാറ്റവും, സ്നേഹം എന്ന പേരിൽ നമ്മൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഭയങ്ങളും ഇവിടെ ചർച്ചയാകുന്നു. ജീവിതം എന്നത് ഭയന്നു പിന്മാറാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച് കായികശേഷി വീണ്ടെടുത്തു നന്നായി നടക്കാനും, പ്രഭാതത്തിൽ യോഗയിലൂടെ മനസ്സ് ശാന്തമാക്കാനും, ജീവിക്കുന്ന കാലത്തോളം എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ജീവിച്ചു തീർക്കാനുമുള്ളതാണെന്ന് കഥാകൃത്ത് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഒ.വി. വിജയന്റെയും വി.ജെ. ജെയിംസിന്റെയും കൃതികളിലെപ്പോലെയുള്ള ദാർശനിക തലം ഈ കഥയ്ക്കുണ്ട്. കെ.ആർ. മീരയുടെ കൃതികളിലെപ്പോലെയുള്ള വൈകാരികമായ ആഴവും ബെന്ന്യാമിന്റെ ആഖ്യാനശൈലിയും ഇതിൽ ഒത്തുചേർന്നിരിക്കുന്നു.
എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ ഈ കഥ വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ലളിതമായ വാക്കുകളിലൂടെ വലിയൊരു ജീവിത ദർശനമാണ് വായനക്കാരിലേക്ക് പകരുന്നത്. മരണത്തെ ഭയന്ന് ഒളിച്ചിരിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ആരോഗ്യത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ഈ ആയുസ്സിന്റെ ഓരോ നിമിഷത്തെയും കെട്ടിപ്പുണരുകയാണ് വേണ്ടതെന്ന പ്രകൃതിയുടെ വലിയൊരു പ്രാർത്ഥനയാണ് ഈ കൃതി. അനാവശ്യ വ്യാകുലതകളിൽ പെട്ടുപോകുന്ന ആധുനിക മനുഷ്യൻ നിർബന്ധമായും വായിച്ചിരിക്കേണ്ട ഒരു ഉത്തമ സൃഷ്ടിയാണിത്.
ചുരുക്കം വായനക്കാരനോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു അതൊരു അടിക്കുറിപ്പായി ഇട്…
അതോടെ മറ്റേ അറ്റത്തെ ശബ്ദം നിലച്ചു..
പിന്നെ ബ്ളീപ്…. ബ്ളീപ്…. ബ്ളീപ്….
