ഉള്ളുപൊള്ളുമ്പോഴും സ്നേഹിക്കാൻ മടിയെന്തിന്?
സ്വാർത്ഥതയും കപടതയും അതിജീവനത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളായി മാറുന്നൊരു കാലത്താണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. അനുഭവിക്കുന്ന നിരാശകളും നേരിടുന്ന വഞ്ചനകളും പലപ്പോഴും മനുഷ്യരെ കഠിനഹൃദയരാക്കി മാറ്റാറുണ്ട്. ഇനി ആരോടും അലിവ് കാട്ടില്ലെന്നും, സ്നേഹത്തിന്റെ വാതിലുകൾ എന്നെന്നേക്കുമായി അടയ്ക്കുമെന്നും നാം ദൃഢപ്രതിജ്ഞയെടുക്കുന്നു.
എന്നാൽ, ജീവിതത്തിന്റെ പ്രഹരങ്ങൾക്ക് ശേഷവും ഉള്ളിലെ ആർദ്രതയും നന്മയും നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നതിലാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ കരുത്ത് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
ജീവിതം എപ്പോഴും സുഖകരമായിരുന്നതുകൊണ്ടല്ല ചിലർ എപ്പോഴും സൗമ്യമായി പെരുമാറുന്നത്. മറിച്ച്, തങ്ങൾ നേരിട്ട വേദനകൾ തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തെയും നന്മയെയും മലിനമാക്കാൻ അവർ അനുവദിക്കാത്തതുകൊണ്ടാണ്
വഞ്ചിക്കപ്പെടുമ്പോൾ ഹൃദയം കല്ലുപോലെ കഠിനമാകാനും, നിരാശകളിൽ സ്നേഹവും കാരുണ്യവും വറ്റിപ്പോകാനും വളരെ എളുപ്പമാണ്.
അനുഭവങ്ങളുടെ കൈപ്പുനീർ നമ്മെ കൂടുതൽ ക്രോധമുള്ളവരും അകൽച്ച പാലിക്കുന്നവരുമാക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
എന്നാൽ, ആ നിമിഷങ്ങളിലാണ് നാം തളരാതെ നിൽക്കേണ്ടത്. പ്രതിസന്ധികളിൽ തകരാതെ, കരുണയും പ്രത്യാശയും വഴികാട്ടിയാക്കാൻ ധൈര്യം കാണിക്കുക.
“എല്ലാവരെക്കാളും കഠിനഹൃദയനാവുക എന്നതല്ല വലിയ കാര്യം; മറിച്ച്, പ്രതിസന്ധികളുടെ പെരുമഴയത്തും ഹൃദയത്തിലെ ഈർപ്പവും ഈറ്റില്ലവും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ അതിജീവനം.”
വേദനകളെ ഒഴിവാക്കുക എന്നതിനേക്കാൾ വലിയ വിജയമാണ്, ആ വേദനകൾക്കൊന്നും ഉള്ളിലെ നല്ല മനുഷ്യനെ മാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് തെളിയിക്കുന്നത്. മനുഷ്യത്വം കൈവെടിയാൻ ലോകം നമ്മെ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ, കൂടുതൽ അലിവുള്ളവരാവുക, സ്നേഹമുള്ളവരാവുക, ആർദ്രതയുള്ളവരാവുക.
ഈ ലോകം ഇന്നും മനോഹരമായി തുടരുന്നതും, പ്രകാശപൂരിതമായിരിക്കുന്നതും ഉള്ളിലെ വെളിച്ചം കെടാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന അത്തരം മനുഷ്യരുള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്.
സിജു ജേക്കബ്, ഓസ്ട്രേലിയ
(എഴുത്തുകാരൻ/സഞ്ചാരി)
👍