മേഘങ്ങളുടെ നനവിൽ മറഞ്ഞ
സ്വപ്നം പോലെ,
ശബ്ദമില്ലാത്ത കാറ്റ്
എന്നെ പുതപ്പിച്ചു.
പുഴയുടെ നിശ്ശബ്ദ ഒഴുക്കിൽ,
നിന്റെ സ്പർശം —
വെയിലുരുക്കിയ മൂടൽമഞ്ഞ് പോലെ-
നമുക്കറിയാത്തൊരോർമ്മയായി.
ഇന്നലെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ,
നിശ്ശബ്ദതകൾക്കു മുകളിൽ..
നമുക്കിടയിലെ മൗനത്തിന്റെ ദൂരമളന്ന്
പുലരി –
തീ പോലെ പൊള്ളിക്കുന്നു.
കാറ്റ് മൂളിയ പാട്ടുകൾ
ഉള്ളിൽ തണുപ്പ് പകർന്നു,
മിന്നൽ പോലെ
ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്നുണർത്തുന്നു.
കടന്നുപോയ്‌ ഇന്നലെ —
എങ്കിലും അതിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ ഇന്നും
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ മൺപടിയിൽ
മഴത്തണുപ്പായി,
ശാന്തമായൊരു പാടായി
നിലനിൽക്കുന്നു.
ഇന്നലെ നഷ്ടമായത്,
ഇന്നിൽ കവിതയായി
പുനർജനിക്കുന്നു.
തോൽവി കാവ്യമായി മാറി,
ജീവിതത്തിന് പുതിയ വിജയമേകുന്നു.
