പ്രഹരങ്ങൾക്കപ്പുറം
——————————–
ജീവിതം എല്ലായ്പ്പോഴും പൂക്കൾ വിരിച്ച പാതയാകണമെന്നില്ല. ചില വഴികളിൽ മുള്ളുകളുണ്ടാകും. ചില വാതിലുകൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ കൊട്ടിയടയും. ചില മനുഷ്യർ പാതിവഴിയിൽ കൈവിടും. നമ്മൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിശ്വസിച്ചവരിൽനിന്നുതന്നെ ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ ലഭിക്കും.
അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ ജീവിതം ഒരു ചുറ്റികയാകുന്നു.
നമ്മൾ അതിനടിയിൽ നിശ്ശബ്ദമായി കിടക്കുന്ന ആണിയും.
പ്രഹരങ്ങൾ ഒന്നിനുപിറകെ ഒന്നായി വരും. ചിലത് സാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്ന്, ചിലത് മനുഷ്യരിൽനിന്ന്, മറ്റുചിലത് നമ്മുടെ തന്നെ തീരുമാനങ്ങളുടെ തിരിച്ചടികളായി. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അത് ഒരു സാധാരണ വീഴ്ചയായിരിക്കാം. എന്നാൽ അതിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നവന് മാത്രമേ അതിന്റെ ആഴം അറിയൂ.
എങ്കിലും കാലം ഒരു നല്ല അധ്യാപകനാണ്.
ഒരിക്കൽ തകർച്ചയായി തോന്നിയ പലതും പിന്നീട് ജീവിതത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവുകളായിരുന്നുവെന്ന് കാലം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും.
ഇരുമ്പിന് രൂപം നൽകാൻ തീയും ചുറ്റികയും ആവശ്യമാണ്. കല്ലിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ശിൽപത്തെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ ഉളിയുടെ മുറിവുകൾ വേണം. വിത്തിന് മണ്ണിന്റെ ഇരുട്ട് താണ്ടിയേ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് എത്താനാകൂ.
മനുഷ്യനും അങ്ങനെതന്നെ.
ചില വേദനകൾ നമ്മെ തകർക്കാനല്ല വരുന്നത്; നമ്മൾക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കരുത്തിനെ പരിചയപ്പെടുത്താനാണ്.
—
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ മുറിവുകളെക്കുറിച്ച് നാം പലപ്പോഴും തെറ്റിദ്ധരിക്കാറുണ്ട്. അവ മറക്കണമെന്നാണ് കരുതുന്നത്. എന്നാൽ എല്ലാ മുറിവുകളും മറക്കേണ്ടതില്ല.
ചിലത് ഓർമ്മയായി സൂക്ഷിക്കണം—വേദനിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല, പാഠം മറക്കാതിരിക്കാൻ.
ഒരിക്കൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട അനുഭവം എല്ലാവരെയും സംശയിക്കുന്ന മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റേണ്ടതില്ല. എന്നാൽ ആരെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടതെന്നും എവിടെയാണ് അതിരുകൾ വരയ്ക്കേണ്ടതെന്നും അത് പഠിപ്പിക്കണം. ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തകർച്ച ജീവിതത്തോടുള്ള വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്താനുള്ള കാരണമാകരുത്. മറിച്ച്, സ്വന്തം മൂല്യം തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവസരമാകണം.
മുറിവ് ഒരു മതിലാകരുത്; ലോകത്തെ കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമായി കാണാനുള്ള ഒരു ജനാലയാകണം.
ജീവിതം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട പാഠങ്ങൾക്ക് പലപ്പോഴും പുസ്തകങ്ങളിലൊരു അധ്യായമുണ്ടാകില്ല. അവ മനുഷ്യരിലൂടെ വരും. ബന്ധങ്ങളിലൂടെ വരും. നഷ്ടങ്ങളിലൂടെ വരും. ഏകാന്തതയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിലൂടെ വരും.
ചില പാഠങ്ങൾ പഠിക്കാൻ അധ്യാപകൻ ആവശ്യമില്ല.
കാലം മതി.
—
ഒരിക്കൽ നമ്മൾ ആണിയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, സാഹചര്യങ്ങൾ മാറും. അതേ ജീവിതം നമ്മെ ചുറ്റികയുടെ സ്ഥാനത്തേക്കും കൊണ്ടുവരും.
അപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം ആരംഭിക്കുന്നത്.
നമ്മളെ വേദനിപ്പിച്ചവരെപ്പോലെ തന്നെയാകുമോ നാം? അതോ ആ വേദനയിൽനിന്ന് കൂടുതൽ പക്വനായ ഒരു മനുഷ്യനെ സൃഷ്ടിക്കുമോ?
തിരിച്ചടിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്ത് പോലും സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള കഴിവാണ് യഥാർത്ഥ ശക്തി. നമ്മളെ അപമാനിച്ചവരേക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ സംസാരിക്കുന്നതല്ല വിജയം. അവരുടെ നിലവാരത്തിലേക്ക് താഴാതെ സ്വന്തം വഴിയിൽ മുന്നോട്ടുപോകുന്നതാണ്.
അതുകൊണ്ട് ചുറ്റിക കൈയിലെത്തുമ്പോൾ അതിന് ലക്ഷ്യമുണ്ടാകണം.
പ്രതികാരത്തിനല്ല—തടസ്സങ്ങൾ തകർക്കാൻ.
മറ്റൊരാളെ വേദനിപ്പിക്കാനല്ല—സ്വന്തം ഭയങ്ങളെ കീഴടക്കാൻ.
പഴയ അപമാനങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാനല്ല—പുതിയൊരു ജീവിതം പണിയാൻ.
ഒരിക്കൽ നമ്മെ തകർത്ത ശക്തി പിന്നീട് നമ്മെ ഉയർത്തുന്ന ഊർജമായി മാറുമ്പോഴാണ് ജീവിതം അതിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുന്നത്.
—
ജീവിതത്തിൽ ചില മനുഷ്യർ നമ്മോടൊപ്പം തുടരാനല്ല വരുന്നത്. നമ്മെ എന്തെങ്കിലും പഠിപ്പിക്കാനാണ്.
ഒരാൾ സ്നേഹത്തിന്റെ വില പഠിപ്പിച്ചേക്കാം. മറ്റൊരാൾ വിശ്വാസത്തിന്റെ അർത്ഥം. മറ്റൊരാൾ വഞ്ചനയുടെ മുഖം കാണിച്ചേക്കാം. ചിലർ സ്വന്തം അതിരുകൾ തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മെ നിർബന്ധിതരാക്കും.
അതിനാൽ, ജീവിതത്തിൽനിന്ന് കടന്നുപോയ എല്ലാവരെയും ശാപമായി ഓർക്കേണ്ടതില്ല.
ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അധ്യായങ്ങളാണ്; മുഴുവൻ പുസ്തകമല്ല.
അവർ പോയതോടെ കഥ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
ചില വിടപറച്ചിലുകൾ, നമ്മൾ കാണാതെ പോയിരുന്ന പുതിയ വഴികളിലേക്കുള്ള വാതിലുകളാണ്.
അതുകൊണ്ട് നഷ്ടങ്ങളെ എണ്ണിക്കഴിയുന്നതിനു പകരം, അവശേഷിച്ച ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കണം.
—
പലപ്പോഴും ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചുവരവുകൾ സംഭവിക്കുന്നത് ഏറ്റവും വലിയ തകർച്ചകൾക്കുശേഷമാണ്.
എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു ഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി തന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കിത്തുടങ്ങും.
എനിക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് വേണ്ടത്?
എന്റെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരത്തിനാണോ?
എന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ എന്റെതാണോ, അതോ മറ്റുള്ളവരുടെ പ്രതീക്ഷകളുടെ നിഴലിലാണോ?
അത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം.
അവിടെ മനുഷ്യൻ പഴയ ഭയങ്ങളിൽനിന്ന് മോചിതനാകുന്നു. അനാവശ്യമായ ബന്ധങ്ങളെ തിരിച്ചറിയുന്നു. സ്വന്തം സമയത്തിനും സമാധാനത്തിനും വില കൽപ്പിക്കാൻ പഠിക്കുന്നു.
പിന്നെ അവൻ മാറുന്നു.
കൂടുതൽ ശബ്ദമുള്ളവനായി അല്ല.
കൂടുതൽ വ്യക്തതയുള്ളവനായി.
കൂടുതൽ കടുപ്പമുള്ളവനായി അല്ല.
കൂടുതൽ കരുത്തുള്ളവനായി.
—
അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ മുറിവുകളെ ലജ്ജയോടെ മറച്ചുവയ്ക്കേണ്ടതില്ല.
അവ നിങ്ങൾ കടന്നുവന്ന വഴിയുടെ അടയാളങ്ങളാണ്.
ചിലത് ശരീരത്തിൽ കാണാം. ചിലത് മനസ്സിൽ മാത്രം. പക്ഷേ അവയൊക്കെയും ചേർന്നാണ് ഇന്നത്തെ നിങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്.
ഒരിക്കൽ നിങ്ങളെ കരയിച്ച വാക്കുകൾക്ക് ഇന്ന് യാതൊരു ശക്തിയുമില്ലായിരിക്കാം. ഒരിക്കൽ അവസാനമെന്ന് തോന്നിയ പരാജയം ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവായിരിക്കാം.
കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതം അതാണ്.
അത് മുറിവുകൾ മാത്രം സുഖപ്പെടുത്തുന്നില്ല; അവയുടെ അർത്ഥവും മാറ്റുന്നു.
ഇന്നലെ ശാപമായി തോന്നിയ ഒരു അനുഭവം നാളെ അനുഗ്രഹമായി തോന്നിയേക്കാം.
—
അതിനാൽ, പഴയ പ്രഹരങ്ങളെ ഭയന്ന് പുതിയ വഴികളിൽ നിൽക്കരുത്.
നിങ്ങളുടെ ഭൂതകാലം നിങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കട്ടെ; പക്ഷേ അത് നിങ്ങളുടെ ഭാവിയെ നിയന്ത്രിക്കരുത്.
മുറിവുകൾ ഓർമ്മകളായിരിക്കട്ടെ; ചങ്ങലകളാകരുത്.
ക്ഷമിക്കേണ്ടിടത്ത് ക്ഷമിക്കുക. അകന്നുനിൽക്കേണ്ടിടത്ത് അകന്നുനിൽക്കുക. അവസാനിപ്പിക്കേണ്ട ബന്ധങ്ങളെ അവസാനിപ്പിക്കുക. എന്നാൽ മനസ്സിൽ വിദ്വേഷം വളർത്തി സ്വന്തം സമാധാനം നശിപ്പിക്കരുത്.
കാരണം ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ യുദ്ധങ്ങളും ജയിക്കേണ്ടത് മറ്റൊരാളെ തോൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടല്ല.
ചില യുദ്ധങ്ങളിൽ വിജയം എന്നത്—സ്വയം നഷ്ടപ്പെടാതെ പുറത്തുകടക്കുന്നതാണ്.
ഒരിക്കൽ നിങ്ങൾ ആണിയായിരുന്നെങ്കിൽ, ആ പ്രഹരങ്ങളെ മറക്കരുത്. അവ നിങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടുപോകുക.
നാളെ ചുറ്റിക നിങ്ങളുടെ കൈയിലെത്തുമ്പോൾ, അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് വിവേകത്തോടെ തീരുമാനിക്കുക.
നിങ്ങളെപ്പോലെ മറ്റൊരാളെ തകർക്കാനാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഒരിക്കൽ തകർന്നുപോയിടത്ത് മറ്റൊരാൾക്ക് ഒരു പാലം പണിയാനാണോ?
തീരുമാനം നിങ്ങളുടേതാണ്.
കാരണം മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ കരുത്ത് മറ്റൊരാളെ കീഴടക്കുന്നതിലല്ല.
തന്നെ തകർക്കാൻ ശ്രമിച്ച സാഹചര്യങ്ങൾക്കിടയിലും, ഉള്ളിലെ നന്മയും ആത്മാഭിമാനവും നഷ്ടപ്പെടാതെ നിവർന്നുനിൽക്കുന്നതിലാണ്.
ഒടുവിൽ ജീവിതം ചോദിക്കുക, നിങ്ങൾക്ക് എത്ര പ്രഹരങ്ങൾ കിട്ടിയെന്ന് ആയിരിക്കില്ല.
അത് ചോദിക്കുക മറ്റൊന്നായിരിക്കും—
“ആ പ്രഹരങ്ങൾക്കുശേഷം നീ എന്തായി?”
അവിടെ നിങ്ങളുടെ മുറിവുകൾ തന്നെ മറുപടിയാകട്ടെ.
നാം തകർന്നില്ല.
നാം മാറി.
നാം വളർന്നു.
ഒടുവിൽ, നമ്മളെ തകർക്കാൻ വന്ന അതേ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് നമ്മൾ നമ്മുടെ കരുത്ത് കണ്ടെത്തി.
