ഓണം അടുത്തെത്തിയിരുന്നു.
ഡാലസിലെ മലയാളി കൂട്ടായ്മകളുടെ ഗ്രൂപ്പുകളിൽ ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി ഓണാഘോഷങ്ങളുടെ അറിയിപ്പുകൾ വന്നു തുടങ്ങി.
“ഈ ശനിയാഴ്ച ഓണം…”
“അടുത്ത ഞായറാഴ്ച ഓണസദ്യ…”
“മെഗാ ഓണാഘോഷം… കലാപരിപാടികൾ, പായസ മത്സരം, പുക്കളം കോമ്പറ്റീഷൻ!”
ഫോണിൽ വന്ന മെസേജുകൾ നോക്കി രവി ചിരിച്ചു.
“ഇത്രയും ഓണമോ?” എന്ന് അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.
ഒരിക്കൽ കേരളത്തിൽ ഒരു ഓണം മാത്രം കാത്തിരുന്നവനാണ് താൻ.
ഇപ്പോൾ ഡാലസിൽ ഇത്രെയും എണ്ണം ഓണഘോഷങ്ങളോ?
ഓരോ ഗ്രൂപ്പിനും സ്വന്തം “signature” ഉണ്ടായിരുന്നു—
ഒന്നിൽ ചുണ്ടൻ വള്ളംകളിയുടെ മോഡൽ റേസ്,
മറ്റൊന്നിൽ ചെണ്ടമേളം അവതരിപ്പിക്കാൻ കുട്ടികൾക്ക് പ്രത്യേക ട്രെയിനിംഗ്,
മറ്റൊന്നിൽ “പുക്കളം ഡിസൈൻ മത്സരം” — ഏറ്റവും സൃഷ്ടിപരമായ അത്തപ്പൂക്കളത്തിന് സമ്മാനം!
“എല്ലായിടത്തും പോയാൽ ഒരു ശനിയാഴ്ച പോലും വീട്ടിലുണ്ടാകില്ലല്ലോ…” എന്ന് രവി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മഞ്ജു അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചു.
“അപ്പോ എവിടെയാ പോകുന്നത്?”
“അറിയില്ല… എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നുണ്ട്.”
രവി വീണ്ടും ഫോൺ നോക്കി. അറിയിപ്പുകൾക്കിടയിൽ അവന്റെ മനസ്സ് കേരളത്തിലേക്ക് പറന്നു.
ഓർമ്മയിലെ ഓണം…
പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ പഴയ വീട് തെളിഞ്ഞു.
മുറ്റത്ത് അത്തപ്പൂക്കളം.
പുലർച്ചെ പൂക്കൾ ശേഖരിക്കാൻ ഓടുന്ന കുട്ടികൾ.
ചിങ്ങമാസത്തിന്റെ മണം…
ഓണം പരീക്ഷയുടെ അവസാന ദിവസം!
പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്ത—
“ഇനി ഓണം!”
പിന്നെ ബന്ധുക്കൾ വീട്ടിലേക്ക് എത്തും.
അമ്മമാർ, അമ്മാവന്മാർ, cousins…
വീട് മുഴുവൻ ചിരിയും സംസാരവും.
അടുക്കളയിൽ വലിയ തിരക്ക്.
“പരിപ്പ് വേവിച്ചോ?”
“പപ്പടം എവിടെ?”
“പായസം റെഡിയായോ?”
വാഴയിലയിൽ വിളമ്പുന്ന ഓണസദ്യ.
അതിന് ഒരു രുചിയുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുമയുടെ രുചി. സ്നേഹത്തിന്റെ രുചി.
രവിയുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു. ആ ഓർമ്മകൾ അവനെ ഒരു നിമിഷം മൗനത്തിലാക്കി.
പിന്നെ ഓണത്തുമ്പിയെ പിടിക്കൽ.
കുട്ടികൾ പറമ്പിലേക്കിറങ്ങും. നാടൻ പന്തുകളി, കുട്ടിയും കോലും, വട്ടു കളി, പന്ത് എറിഞ്ഞുള്ള കളി, ക്രിക്കറ്റ്‌, അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം….
“അവിടെ! പിടിച്ചേ!”
ഓടി വീണും എഴുന്നേറ്റും തുമ്പിയെ പിടിക്കുന്ന ആ സന്തോഷം.
വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഓണപ്പായസം.
അടുക്കളയിൽ മുതിർന്നവർ, പുറത്തു കുട്ടികൾ.
ഓണം ഒരു കുടുംബമായിരുന്നു.
“രവി…”
മഞ്ജുവിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൻ ഉണർന്നത്.
അവൻ കണ്ണുതുറന്നു.
അത് ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു.
പക്ഷേ മനസ്സിൽ പഴയ ഓണം വീണ്ടും ജീവിച്ചു.
രവി എഴുന്നേറ്റു.
“മഞ്ജൂ…”
“എന്താ?”
അവന്റെ ശബ്ദം അല്പം വിറയലോടെ ആയിരുന്നു.
“ഈ ഓണത്തിന് എല്ലാവർക്കും ഓണക്കോടി എടുക്കണം.”
മഞ്ജു അവനെ കുറച്ച് നിമിഷം നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണിലെ നൊസ്റ്റാൾജിയ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
പിന്നെ അവൾ മൃദുവായി ചിരിച്ചു.
“എല്ലാവർക്കും?”
“നിനക്കും… എനിക്കും… കുട്ടികൾക്കും.”
വൈകുന്നേരം വരുണും അനന്യയും വീട്ടിലെത്തി.
രവി പറഞ്ഞു:
“ഈ ഓണത്തിന് ഓണക്കോടി എടുക്കാം.”
വരുണ് ഉടനെ പറഞ്ഞു:
“Dad… ഞാൻ മുണ്ടൊന്നും ഇടില്ല.”
അനന്യയും പറഞ്ഞു:
“എനിക്കും വേണ്ട.”
രവി ചിരിച്ചു.
“നോക്കട്ടെ…”
പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു:
“ഇത് വെറും വസ്ത്രമല്ല. നമ്മുടെ ഐഡന്റിറ്റി ആണ്.”
കുട്ടികൾ നിശബ്ദരായി. അച്ഛന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഗൗരവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നമ്മുടെ വേരുകൾ മറക്കരുത്.”
മഞ്ജു മൃദുവായി ചേർത്തു:
“അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്.”
അനന്യ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു:
“ശരി… ഞാൻ സെറ്റുമുണ്ട് നോക്കാം.”
വരുണ് ചിരിച്ചു:
“എനിക്ക് മുണ്ട്… പക്ഷേ പഠിപ്പിക്കണം!”
രവി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“ആദ്യം നടക്കാൻ പഠിക്കണം!”
വീട്ടിൽ ചിരി നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആ ചിരിയ്ക്കിടയിലും രവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നനവ് ഉണ്ടായിരുന്നു—അവൻ കൊണ്ടുവന്ന ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം.
രവി പോസ്റ്റർ വീണ്ടും നോക്കി.
ഇപ്പോൾ അത് ഒരു പരിപാടിയല്ല.
കേരളത്തിന്റെ ഒരു കഷണം ഡാലസിൽ.
ഡാലസിലെ മലയാളി ഓണാഘോഷങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു—
പുക്കളം കോമ്പറ്റീഷനിൽ കുട്ടികൾ മണിക്കൂറുകളോളം പൂക്കൾ അടുക്കുന്ന കാഴ്ച,
“ഓണസദ്യ വോളണ്ടിയർ ടീം” ഒരേ സമയം 500 പേർക്ക് ഇലയിട്ട് വിളമ്പുന്ന തിരക്ക്,
ചെണ്ടമേളം….
റാഫിൾ ഡ്രോയിൽ ഒരു കുഞ്ഞ് “ഓണം ബംബർ” സമ്മാനം നേടി സന്തോഷത്തോടെ ഓടുന്ന നിമിഷം…
എല്ലാം ഒരു വലിയ കുടുംബത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുപോലെ.
പുറത്ത് സന്ധ്യ പതിയുകയായിരുന്നു.
രവിയുടെ മനസ്സിൽ കേരളത്തിലെ ഓണം വീണ്ടും പൂത്തുലഞ്ഞു.
പക്ഷേ ഈ തവണ അതിൽ ഒരു പുതിയ നിറം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു—
ഡാലസിലെ മലയാളികളുടെ ചിരിയും, കുട്ടികളുടെ ഉത്സാഹവും,
വേരുകൾ വിട്ടുപോയിട്ടും ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സ്നേഹവും.
രവി മൃദുവായി പറഞ്ഞു:
“ഓണം നമ്മൾ ആഘോഷിക്കുന്നതല്ല… നമ്മളെ തന്നെ വീണ്ടും കണ്ടെത്തുന്നതാണ്.”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പുറത്ത് കാറ്റ് മൃദുവായി വീശി.
അത് പോലെ തോന്നി—
ദൂരെയെങ്കിലും കേരളം അവനെ കേട്ടു ചിരിച്ചുവെന്ന്.
ഓർമ്മയിലെ ഓണം…
അത് ഒരിക്കലും അവസാനിക്കില്ല.
