കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ആഘാതങ്ങളിൽ നിന്ന് അതിജീവനത്തിലേക്ക്..!!!
—————————————————————————————————–
മീനച്ചൂടിന്റെ കാഠിന്യത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷനേടാൻ കുട്ടിക്കാലത്ത് തോട്ടുവക്കിലെ ആഞ്ഞിലിമരത്തിന്റെ തണലിൽ ഇരുന്ന കാലമുണ്ട്. ഉച്ചവെയിലിൽ പോലും കൈത്തോടുകളിലെ വെള്ളത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക കുളിരുണ്ടായിരുന്നു. മഴ പെയ്തിറങ്ങിയാൽ മണ്ണിൽനിന്നുയരുന്ന ഈറൻ ഗന്ധം വീടിന്റെ വരാന്തവരെ എത്തും. ഇടവപ്പാതി കൃത്യമായി വിരുന്നെത്തിയിരുന്ന ആകാശവും നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്ന പുഴകളും പച്ചപ്പണിഞ്ഞ വയലുകളും അന്നത്തെ കേരളത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
ഇന്ന് ആ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ പലതും മാറിയിരിക്കുന്നു.
മഴ വരേണ്ട സമയത്ത് വരാത്തത്, വരുമ്പോൾ മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ കുത്തിയൊഴുകുന്നത്, വേനൽ അസഹനീയമാകുന്നത്, പുഴകൾ ഒരേസമയം കരകവിഞ്ഞൊഴുകുകയും പിന്നീട് വറ്റിവരളുകയും ചെയ്യുന്നത്—കാലാവസ്ഥയുടെ പഴയ താളം തെറ്റിയിരിക്കുന്നു.
ഒരുകാലത്ത് പ്രകൃതിയുടെ താളത്തിനൊപ്പം ജീവിച്ച കേരളം ഇന്ന് പ്രകൃതിയുടെ മുന്നറിയിപ്പുകൾ വായിച്ചെടുക്കേണ്ട കാലത്താണ്.
ഇത് വെറും കാലാവസ്ഥ മാറുന്നതിന്റെ കഥയല്ല. കേരളത്തിന്റെ ജീവിതരീതി മാറുന്നതിന്റെ കഥ കൂടിയാണ്.
മഴയുടെ മുഖം മാറുമ്പോൾ
മഴയാണ് കേരളത്തിന്റെ ജീവനാഡി. നമ്മുടെ കൃഷിയും കുടിവെള്ളവും ജലവൈദ്യുതിയും പുഴകളും കായലുകളും വനങ്ങളും—എല്ലാം മഴയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ മഴയുടെ അളവിനേക്കാൾ അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിലുള്ള മാറ്റമാണ് ഇന്ന് വലിയ ആശങ്കയാകുന്നത്.
ചിലപ്പോൾ ദീർഘമായ വരൾച്ച. പിന്നാലെ കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ അതിതീവ്രമായ മഴ. മഴയുടെ ഈ അസന്തുലിതമായ വിതരണം വെള്ളപ്പൊക്കത്തിന്റെയും വരൾച്ചയുടെയും സാധ്യത ഒരേസമയം വർധിപ്പിക്കുന്നു.
2018-ലെ മഹാപ്രളയം കേരളത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ മായാത്ത അടയാളമാണ്. അതിനുശേഷവും പല പ്രദേശങ്ങളും പ്രളയവും ഉരുൾപൊട്ടലും മണ്ണിടിച്ചിലും നേരിട്ടു. പുത്തുമലയും കവളപ്പാറയും ചൂരൽമലയും പോലുള്ള ദുരന്തങ്ങൾ പ്രകൃതിയുടെ ശക്തിയെ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുടെ പരിധികളെ എത്രത്തോളം മറികടന്നുവെന്ന ചോദ്യവും ഉയർത്തുന്നു.
മലകൾ ഇടിഞ്ഞുവീഴുമ്പോൾ മണ്ണിനൊപ്പം മനുഷ്യരുടെ ജീവിതമാണ് അടിയുന്നത്. ഒരു വീട് തകരുമ്പോൾ അവിടെ തകരുന്നത് ചുവരുകൾ മാത്രമല്ല; വർഷങ്ങളോളം ഒരു കുടുംബം പടുത്തുയർത്തിയ സ്വപ്നങ്ങളാണ്.
പുഴയ്ക്കും പാടത്തിനും പറയാനുള്ളത്
കേരളത്തിലെ ഓരോ പുഴയ്ക്കും ഓരോ തോടിനും ഒരു ചരിത്രമുണ്ട്. അവ വെറും ജലധാരകളല്ല; കേരളീയ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
പക്ഷേ ഇന്ന് പല പുഴകളും മാലിന്യത്തിന്റെ ഭാരത്തിലാണ്. പല തോടുകളും കൈയേറ്റത്തിന്റെയും നിർമ്മാണത്തിന്റെയും പിടിയിലാണ്. മഴവെള്ളത്തെ സ്വാഭാവികമായി സംഭരിച്ചുനിർത്തിയിരുന്ന തണ്ണീർത്തടങ്ങളും നെൽവയലുകളും പലതും ഇല്ലാതായി.
മഴ പെയ്യുമ്പോൾ വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകാൻ വഴിയില്ലാത്ത അവസ്ഥ പല നഗരങ്ങളെയും വെള്ളത്തിലാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് എല്ലാ വെള്ളപ്പൊക്കങ്ങളെയും മഴയുടെ മാത്രം കുറ്റമായി കാണാനാവില്ല.
മഴ പെയ്യുന്നതല്ല പ്രശ്നം; മഴയെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള പ്രകൃതിയുടെ ഇടം നാം ഇല്ലാതാക്കിയതാണ് പലപ്പോഴും പ്രശ്നം.
കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങളും ടാറിട്ട റോഡുകളും വർധിക്കുമ്പോൾ മണ്ണിലേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ട മഴവെള്ളത്തിന് ഇടം കുറയുന്നു. കുളങ്ങളും തോടുകളും വയലുകളും ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ പ്രകൃതിയുടെ സ്വാഭാവിക ജലസംഭരണ സംവിധാനവും തകരുന്നു.
കടൽ കയറുമ്പോൾ
കേരളത്തിന്റെ മറ്റൊരു അതിരിൽ കടലും മാറുകയാണ്.
തീരശോഷണവും കടലാക്രമണവും തീരദേശ ജനതയുടെ ജീവിതത്തെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കുന്നു. മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾക്ക് കടൽ ഒരു ഉപജീവനമാർഗം മാത്രമല്ല; തലമുറകളായി അവർ ജീവിച്ചുവന്ന ഇടമാണ്. തീരം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് വീടുകൾ മാത്രമല്ല, ഒരു ജീവിതസംസ്കാരം കൂടിയാണ്.
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി കടലിന്റെ താപനിലയിലും സമുദ്രനിരപ്പിലും ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങൾ തീരദേശ സമൂഹങ്ങൾക്ക് ഭാവിയിൽ കൂടുതൽ വെല്ലുവിളികൾ സൃഷ്ടിക്കുമെന്ന മുന്നറിയിപ്പുകൾ ശാസ്ത്രലോകം നൽകുന്നുണ്ട്.
കടലിന്റെ തിരകൾ ഇന്ന് മണൽത്തിട്ടയിൽ തട്ടി മടങ്ങുന്നില്ല; ചിലയിടങ്ങളിൽ അവ മനുഷ്യന്റെ വാതിൽപ്പടിയിലേക്ക് എത്തുകയാണ്.
കർഷകന്റെ ആകാശം മാറുന്നു
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തിന്റെ ആഘാതം ഏറ്റവും നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുന്നവരിൽ ഒരാൾ കർഷകനാണ്.
മഴയുടെ വരവും പോക്കും കൃത്യമായി കണക്കാക്കി വിത്തിറക്കിയിരുന്ന കാലം മാറി. മഴ എപ്പോൾ വരുമെന്ന് അറിയില്ല. വന്നാൽ എത്ര ശക്തിയിൽ വരുമെന്ന് അറിയില്ല. വേനൽ എത്ര നീളുമെന്നും ഉറപ്പില്ല.
നെല്ല്, കുരുമുളക്, ഏലം, റബ്ബർ തുടങ്ങിയ വിളകളെല്ലാം മാറുന്ന കാലാവസ്ഥയുടെ സമ്മർദം നേരിടുന്നു. അമിതമായ മഴയും ചൂടും മണ്ണിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തെയും വിളകളുടെ ഉൽപാദനത്തെയും ബാധിക്കുന്നു.
കർഷകന്റെ കൈയിൽ വിത്തിനൊപ്പം ഒരു പ്രതീക്ഷയുമുണ്ട്. ആ പ്രതീക്ഷയെ കാലാവസ്ഥ തകർക്കുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു വിളവെടുപ്പ് മാത്രമല്ല—ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഒരു വർഷത്തെ അധ്വാനമാണ്.
പ്രകൃതിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതിന് മുമ്പ്
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം ആഗോള പ്രതിഭാസമാണ്. അതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങളിൽ മനുഷ്യനിർമിത ഹരിതഗൃഹ വാതകങ്ങളുടെ വർധനയ്ക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. എന്നാൽ ആഗോളതലത്തിലുള്ള ഈ മാറ്റത്തിന്റെ ആഘാതം കേരളത്തിൽ എത്രത്തോളം രൂക്ഷമാകുന്നു എന്നതിൽ നമ്മുടെ പ്രാദേശിക ഇടപെടലുകൾക്കും പങ്കുണ്ട്.
പശ്ചിമഘട്ടം കേരളത്തിന്റെ പ്രകൃതികവചമാണ്. കാടുകളും മലകളും നീരുറവകളും ചേർന്ന ഈ ആവാസവ്യവസ്ഥ മഴയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിലും ജലസ്രോതസ്സുകളെ നിലനിർത്തുന്നതിലും മണ്ണൊലിപ്പ് കുറയ്ക്കുന്നതിലും നിർണായകമാണ്.
എന്നാൽ കുന്നിടിക്കൽ, വനനശീകരണം, അശാസ്ത്രീയമായ ക്വാറി പ്രവർത്തനങ്ങൾ, പരിസ്ഥിതിലോല പ്രദേശങ്ങളിലെ അനിയന്ത്രിത നിർമ്മാണം തുടങ്ങിയവ പ്രകൃതിയുടെ സന്തുലിതാവസ്ഥയ്ക്ക് ആഘാതമേൽപ്പിക്കുന്നു.
പ്രകൃതിക്ക് അതിന്റേതായ ഒരു പ്രതിരോധ സംവിധാനമുണ്ട്.
കാട് മണ്ണിനെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു.
മലകൾ മഴയെ സ്വീകരിക്കുന്നു.
തണ്ണീർത്തടങ്ങൾ വെള്ളം സംഭരിക്കുന്നു.
പുഴകൾ അധികജലം കടലിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു.
ഈ സ്വാഭാവിക സംവിധാനങ്ങളെ ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതാക്കുമ്പോൾ ദുരന്തത്തിന്റെ ആഘാതം കൂടുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.
ഇനി പിന്നോട്ടില്ല
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ പൂർണമായി തടയുക ഒരു സംസ്ഥാനത്തിന് മാത്രം കഴിയില്ല. പക്ഷേ അതിന്റെ ആഘാതം കുറയ്ക്കാനും അതിനനുസരിച്ച് ജീവിതരീതികൾ മാറ്റാനും നമുക്ക് കഴിയും.
പശ്ചിമഘട്ട സംരക്ഷണത്തിന് ഏറ്റവും ഉയർന്ന പ്രാധാന്യം നൽകണം. പരിസ്ഥിതിലോല മേഖലകളിലെ നിർമ്മാണവും ഖനനവും കർശനമായ ശാസ്ത്രീയ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കണം.
നദികളും തോടുകളും കുളങ്ങളും തണ്ണീർത്തടങ്ങളും സംരക്ഷിക്കണം. കൈയേറ്റങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുകയും സ്വാഭാവിക ജലപാതകൾ വീണ്ടെടുക്കുകയും വേണം.
നഗരവികസനത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രകൃതിക്ക് ബാക്കിയുള്ള ഇടങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കരുത്. മഴവെള്ളം ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിനുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ഓരോ കെട്ടിടത്തിലും സാധ്യമാക്കണം.
സൗരോർജം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പുനരുപയോഗ ഊർജസ്രോതസ്സുകൾ കൂടുതൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണം. പൊതുഗതാഗതം ശക്തിപ്പെടുത്തണം. കാർബൺ ഉദ്ഗമനം കുറയ്ക്കുന്ന ജീവിതശൈലിയിലേക്ക് സമൂഹം മാറണം.
കൃഷിയിലും മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെ അതിജീവിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള വിത്തിനങ്ങൾ, ജലസംരക്ഷണ മാർഗങ്ങൾ, ശാസ്ത്രീയ കൃഷിരീതികൾ എന്നിവ കൂടുതൽ വ്യാപകമാക്കണം.
അതോടൊപ്പം ദുരന്തം സംഭവിച്ചശേഷം മാത്രം രക്ഷാപ്രവർത്തനം നടത്തുന്ന രീതിയിൽ നിന്ന് ദുരന്തസാധ്യത മുൻകൂട്ടി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പ്രവർത്തിക്കുന്ന സംവിധാനത്തിലേക്ക് മാറണം.
മാറ്റം തുടങ്ങേണ്ടത് നമ്മിൽ നിന്ന്
കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനത്തെക്കുറിച്ച് നാം വലിയ സമ്മേളനങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുന്നു. പക്ഷേ യഥാർത്ഥ മാറ്റം തുടങ്ങേണ്ടത് നമ്മുടെ വീടുകളിൽനിന്നും നാട്ടിൽനിന്നുമാണ്.
ഒരു മരം സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്.
ഒരു തോട് മലിനമാക്കാതിരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്.
മഴവെള്ളം ശേഖരിക്കുന്നതിൽ നിന്ന്.
പ്ലാസ്റ്റിക് ഉപയോഗം കുറയ്ക്കുന്നതിൽ നിന്ന്.
ഒരു കുട്ടിക്ക് പ്രകൃതിയുടെ വില മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നതിൽ നിന്ന്.
പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണം ഒരു സർക്കാരിന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമല്ല. അത് ഓരോ പൗരന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.
കാരണം നമുക്ക് പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് ജീവിക്കാനാവില്ല.
കേരളം ആരുടേതാണ്?
കേരളം നമ്മുടെ വീടാണ് എന്ന് നാം പലപ്പോഴും പറയുന്നു.
എന്നാൽ വീട് സ്വന്തമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അതിന്റെ മേൽക്കൂര പൊളിക്കാനും ചുവരുകൾ ഇടിക്കാനും മുറ്റം മുഴുവൻ കോൺക്രീറ്റാക്കാനും നമുക്ക് അവകാശമില്ല.
കേരളവും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
ഈ ഭൂമി നമുക്ക് പൂർവികരിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച സ്വത്തല്ല; വരും തലമുറയിൽ നിന്ന് നാം കടം വാങ്ങിയതാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഇന്ന് നാം എടുക്കുന്ന ഓരോ തീരുമാനവും നാളത്തെ കേരളത്തിന്റെ വിധിയെഴുത്താണ്.
നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് നാം കൈമാറേണ്ടത് കൂടുതൽ ഉയരമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ മാത്രമല്ല. ശ്വാസംമുട്ടാതെ ജീവിക്കാവുന്ന ഒരു ആകാശവും വേണം. ഒഴുകാൻ കഴിയുന്ന പുഴകളും വേരുറപ്പിച്ച് നിൽക്കുന്ന മരങ്ങളും മഴയെ ഭയപ്പെടാതെ കാത്തിരിക്കാവുന്ന വീടുകളും വേണം.
ഒരിക്കൽ ആഞ്ഞിലിത്തണലിൽ ഇരുന്ന് മഴ കാത്തിരുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ ഓർമ്മപോലെ, വരും തലമുറയ്ക്കും കേരളത്തെക്കുറിച്ച് മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ പറയാൻ കഴിയണം.
അതിനായി ഇന്ന് നമുക്ക് ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാം—
പ്രകൃതിയെ കീഴടക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ, പ്രകൃതിയോടൊപ്പം ജീവിക്കാം.
കാരണം,
കേരളം നമുക്ക് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതല്ല.
നാം കേരളത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു തലമുറ മാത്രമാണ്.
നമ്മുടെ കൈകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഈ മണ്ണ്,
അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കുറച്ചുകൂടി സുരക്ഷിതമായി തിരിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം നമ്മുടേതാണ്.
