ഓണം ഒരു ആഘോഷം മാത്രമല്ല; മലയാളിയുടെ ഓർമ്മകളിൽ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരു സ്നേഹകാലമാണ്. പൂക്കളത്തിന്റെ നിറങ്ങളിലും, ഓണക്കോടിയുടെ പുതുമയിലും, തുമ്പപ്പൂവിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയിലും, ഓണസദ്യയുടെ രുചിയിലും മാത്രമല്ല ഓണം ജീവിക്കുന്നത്. മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹത്തിലും സമത്വത്തിലും പങ്കുവെക്കലിലുമാണ് ഓണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ആത്മാവ് കുടികൊള്ളുന്നത്.
“മാവേലി നാടുവാണീടും കാലം
മാനുഷരെല്ലാരും ഒന്നുപോലെ…”
ഈ വരികൾ കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ മലയാളിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു സുന്ദരമായ ലോകം തെളിയുന്നു. ഉയർച്ചയും താഴ്ചയും ഇല്ലാത്ത, പണക്കാരനെന്നോ പാവപ്പെട്ടവനെന്നോ വേർതിരിവില്ലാത്ത, എല്ലാവരും ഒരുപോലെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്ന മാവേലിയുടെ നാടിന്റെ ഓർമ്മയാണ് ഓരോ ഓണവും നമ്മിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നത്.
പണ്ടുകാലത്ത് ഓണം വീടുകളുടെ മുറ്റത്തായിരുന്നു വിരിഞ്ഞിരുന്നത്. പുലർച്ചെ തന്നെ കുട്ടികൾ പൂക്കൾ തേടി പോകും. ഓരോ ദിവസവും മുറ്റത്തെ പൂക്കളം വലുതാകുമ്പോൾ അവരുടെ സന്തോഷവും വളരും. ഓണക്കോടിയണിഞ്ഞ് ബന്ധുക്കളുടെ വീടുകളിലേക്ക് പോകുന്നതും, ഊഞ്ഞാലാടുന്നതും, ഓണക്കളികളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതും, എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഓണസദ്യ കഴിക്കുന്നതുമെല്ലാം ഓണക്കാലത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഓർമ്മകളായിരുന്നു.
എന്നാൽ കാലം മാറി. ഓണം ഇന്ന് മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ ക്യാമറയിലും സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളിലെ ചിത്രങ്ങളിലും ഇടംപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ നടക്കുമ്പോഴും ചില വീടുകളിൽ ഓണം ഒരു സാധാരണ ദിവസമായി മാറുന്നു. ഒരേ മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്ന കുടുംബങ്ങൾ ഇന്ന് പല മുറികളിലായി, പല ലോകങ്ങളിലായി കഴിയുന്നു.
അതിനിടയിലാണ് തിരിച്ചെത്തിയ ഓണം എന്ന ആശയം പ്രസക്തമാകുന്നത്.
തിരിച്ചെത്തേണ്ടത് ഒരു ഉത്സവം മാത്രമല്ല; ഓണത്തിന്റെ മനസ്സാണ്.
വിശപ്പുള്ള ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണമായി ഓണം എത്തുമ്പോൾ, ഏകാന്തനായ ഒരാളുടെ വാതിൽക്കൽ ഒരു സ്നേഹപുഞ്ചിരിയായി ഓണം എത്തുമ്പോൾ, വർഷങ്ങളായി കാണാത്ത ഒരാളെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ ഓണം തിരിച്ചെത്തുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ നാം നീട്ടുന്ന കൈകളിലാണ് യഥാർത്ഥ ഓണസദ്യയുടെ മധുരം.
ഓണം നമ്മോട് ചോദിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ് — “മാവേലിയുടെ കാലത്തെ മനുഷ്യത്തം ഇന്നും നമ്മുടെ ഉള്ളിലുണ്ടോ?”
നമ്മുടെ പൂക്കളം എത്ര മനോഹരമായാലും, നമ്മുടെ മനസ്സിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ പൂക്കൾ വിരിയുന്നില്ലെങ്കിൽ ആ ഓണം പൂർണമാകില്ല. ഓണക്കോടി എത്ര വിലയേറിയതായാലും, മറ്റൊരാളുടെ വേദന കാണാനുള്ള കണ്ണില്ലെങ്കിൽ അതിന് അർത്ഥമില്ല. സദ്യ എത്ര വിഭവസമൃദ്ധമായാലും, വിശക്കുന്നവനുമായി അത് പങ്കുവയ്ക്കാൻ മനസ്സില്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ രുചി അപൂർണ്ണമാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഈ ഓണക്കാലത്ത് നമുക്ക് ഒരു പ്രതിജ്ഞ എടുക്കാം.
ഒരു വീട്ടിൽ കൂടി സന്തോഷം എത്തിക്കാം.
ഒരു ഹൃദയത്തിലെങ്കിലും ദുഃഖം കുറയ്ക്കാം.
ഒരു വിശപ്പെങ്കിലും മാറ്റാം.
ഒരു ബന്ധമെങ്കിലും തിരികെ പിടിക്കാം.
അപ്പോൾ മാത്രമേ മാവേലി വീണ്ടും വരികയുള്ളൂ.
വാതിൽ തുറന്ന് മാവേലിയെ കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല. നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ സ്നേഹവും സമത്വവും കരുണയും നിറയ്ക്കുമ്പോൾ മാവേലി നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയാണ് തിരിച്ചെത്തുന്നത്.
അതാണ് ഓണം.
കാലം എത്ര മാറിയാലും മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നിടത്തോളം ഓണം മരിക്കില്ല.
ഓണം തിരിച്ചെത്തട്ടെ — പൂക്കളത്തിലേക്ക് മാത്രമല്ല,
ഓരോ മനുഷ്യഹൃദയത്തിലേക്കും.
“സ്നേഹം പൂക്കുന്നിടത്ത്,
സമത്വം പിറക്കുന്നിടത്ത്,
മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നിടത്ത് —
അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ ഓണം.”
