നമസ്കാരം,
എന്റെ വായനക്കാരിലൊരാൾ ആലുമ്മൂട്ടിൽ കൊച്ചു കുഞ്ഞ് ചാന്നാർ എന്ന പേര് ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് വന്നിരിക്കുന്നു. ചരിത്രം പലപ്പോഴും ഒരു വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെയാണ്; നമ്മൾ അതിനെ പിന്തുടരുമ്പോൾ അത് കൺമുന്നിൽ നിന്ന് വഴുതിമാറും. കൊച്ചു കുഞ്ഞ് ചാന്നാർ എന്ന നാമം കേൾക്കുമ്പോൾ മദ്രാസ് സർവ്വകലാശാലയുടെയും ആലുമ്മൂട്ടിൽ കുടുംബത്തിന്റെയും ചരിത്രമല്ല, മറിച്ച് കേരളത്തിന്റെ വ്യാവസായിക പ്രൗഢിയുടെ ഒരു മിന്നലാട്ടമാണ് എന്റെ ഓർമ്മയിൽ വരുന്നത്.
എം. കൃഷ്ണൻ നായർ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, “ചരിത്രം എന്നത് നടന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ഒരു പട്ടികയല്ല, മറിച്ച് നടന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം മെനഞ്ഞെടുക്കുന്ന മിഥ്യകളാണ്.” കൊച്ചു കുഞ്ഞ് ചാന്നാർ 1901-ൽ കാർ വാങ്ങി എന്നത് ഒരു വസ്തുതയായിരിക്കാം, പക്ഷേ അതിലപ്പുറം, അദ്ദേഹം ആരായിരുന്നു? ലിയോ ടോൾസ്റ്റോയിയുടെ ‘അന്ന കരേനിന’യിലെ വോൺസ്കിയെപ്പോലെ, അസാമാന്യമായ ആത്മവിശ്വാസമുള്ള ഒരാളായിരുന്നോ അദ്ദേഹം? അതോ ദസ്തയേവ്സ്കിയുടെ നോവലുകളിലെപ്പോലെ, ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ പേറിയ ഒരു വ്യവസായ പ്രമുഖനായിരുന്നോ?
ചരിത്രകാരന്മാർ തർക്കിക്കട്ടെ. ആലിസൺ ലൂരി (Alison Lurie) തന്റെ ഗ്രന്ഥത്തിൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, “ചരിത്രത്തിലെ നായകൻമാർ പലപ്പോഴും ഒരു നോവലിലെ കഥാപാത്രങ്ങളെക്കാൾ കൗതുകകരമാണ്.” കൊച്ചു കുഞ്ഞ് ചാന്നാർ കേരളത്തിന്റെ വാഹന ചരിത്രത്തിൽ ആദ്യ കാർ ഉടമയായോ, അതോ അവസാനത്തെ ജന്മി പ്രഭുവോ ആരുമായിക്കൊള്ളട്ടെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ഒരുകാലഘട്ടത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രമാണ്. ആന്ദ്രേ മോറുവയെ ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട് പറയട്ടെ, സത്യം എല്ലായ്പ്പോഴും വസ്തുതകളുടെ പിന്നിലല്ല, നാം എങ്ങനെ അതിനെ കാണുന്നു എന്നതിലാണ്.
ഒരു സാഹിത്യകാരൻ തന്റെ കൃതിയിൽ ഒരു കഥാപാത്രത്തെ സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ അയാൾക്ക് ഒരു പൂർവ്വചരിത്രം നൽകുന്നു. ചരിത്രകാരൻ ആ ഭാഗ്യം പേറുന്നില്ല. അദ്ദേഹം വസ്തുതകളുടെ അടിമയാണ്. എന്നാൽ, ആ വസ്തുതകൾക്ക് മുകളിൽ ഒരു കവിക്ക് മാത്രമേ വർണ്ണങ്ങൾ ചാലിക്കാൻ കഴിയൂ. കൊച്ചു കുഞ്ഞ് ചാന്നാർ എന്ന വ്യവസായിയുടെ ആ മണിമേടകൾ വെറും കല്ലും സിമന്റുമല്ല, അതൊരു കാലത്തിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാണ്. എം. കൃഷ്ണൻ നായരുടെ ശൈലിയിൽ പറഞ്ഞാൽ, “സാഹിത്യം എന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ പുനരാഖ്യാനമാണ്; ചരിത്രം എന്നത് മരിച്ചവരുടെ ആത്മകഥയാണ്.”
ഇക്കാര്യത്തിൽ തർക്കങ്ങൾ ഇനിയും തുടരട്ടെ. ആലുമ്മൂട്ടിൽ കുടുംബത്തിന്റെ വംശാവലിയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നവർ, ആ കാലഘട്ടത്തിലെ കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങളെക്കൂടി വായിച്ചെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. ചരിത്രത്തിന്റെ വിസ്മൃതിയിലേക്ക് ആണ്ടുപോകുന്ന ഇത്തരം പേരുകൾ, ഒരുകാലത്ത് നമ്മുടെ അഭിമാനമായിരുന്നു എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കേണ്ടത് വായനക്കാരുടെ കടമയാണ്. ആരെങ്കിലും ഇതിനെതിരെ വിയോജിപ്പുകൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ചരിത്രത്തിന്റെ ജനാധിപത്യപരമായ ഒരു ഇടപെടലായി കരുതിയാൽ മതി.
അടുത്ത ആഴ്ച നമുക്ക് മറ്റൊരു പുസ്തകത്താളിലേക്ക് കടക്കാം. ഒരുപക്ഷേ, അത് വള്ളത്തോളിന്റെ കവിതകളോ, അതോ പോൾ സാർത്രിന്റെ തത്ത്വചിന്തയോ ആകാം. വായന തുടരുക. അറിവ് എന്നത് ഒരുകാലത്തും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു യാത്രയാണ്.
സ്നേഹത്തോടെ,
നിങ്ങളുടെ വിശ്വസ്തൻ
