ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയ രവി ആകെ തളർന്നിരുന്നു. റിമോട്ട് എടുത്ത് ടി.വി. ഓണാക്കി. തനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ‘വീണ്ടും ചില വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ’ സിനിമയിൽ തിലകൻ തകർത്തഭിനയിക്കുന്ന ഒരു രംഗം.
ആ രംഗം കണ്ട നിമിഷം തന്നെ രവിയുടെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു—സ്വന്തം അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക്.
പ്രകൃതത്തിൽ കടുപ്പക്കാരനായിരുന്നു അച്ഛൻ. സ്നേഹം വാക്കുകളിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ജീവിതം മുഴുവൻ മക്കൾക്കായി ഉരുകിത്തീർന്ന മനുഷ്യൻ.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ്, പച്ചപിടിച്ച വയൽവരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ തോളിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്നും രവിയുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങാറുണ്ട്.
“മോനേ… ജീവിതത്തിൽ വലിയ ആളാകണം എന്ന് എല്ലാവരും പറയും. പക്ഷേ നല്ല മനുഷ്യനാകാൻ മറക്കരുത്. സുഹൃത്തുക്കളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്. കുടുംബത്തെ കൈവിടരുത്. പണം ജീവിതം എളുപ്പമാക്കും… പക്ഷേ സ്നേഹമാണ് ജീവിതം മനോഹരമാക്കുന്നത്.”
അന്ന് വെറുമൊരു ഉപദേശമായി തോന്നിയ ആ വാക്കുകളുടെ ആഴം, ഇന്ന് അമേരിക്കയിലെ തിരക്കുപിടിച്ച ജീവിതത്തിനിടയിൽ സ്വന്തം മക്കളെ വളർത്തുമ്പോഴാണ് രവിക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാകുന്നത്.
അപ്പോഴാണ് മുറിയിൽ നിന്ന് വരുൺ പുറത്തേക്ക് വന്നത്.
“ഡാഡ്… അച്ഛന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ കഥകൾ ഒന്ന് പറയാമോ?”
അവന്റെ പിന്നാലെ മകൾ അനന്യയും എത്തി. ഭാര്യ മഞ്ജുവും അവരുടെ കൂടെ ഇരുന്നു.
ആ സായാഹ്നം മുഴുവൻ രവി തന്റെ ബാല്യകാല ഓർമ്മകൾ മക്കളുമായി പങ്കുവെച്ചു.
മാവിൽ കയറിയതും, കുട്ടപ്പൻ ചേട്ടന്റെ മൂവാണ്ടൻ മാവിൽ കല്ലെറിഞ്ഞ് ജനൽചില്ല് പൊട്ടിച്ചതും, അമ്മയുടെ വഴക്ക് കേട്ടതും, മഴവെള്ളത്തിൽ തോണിയിറക്കിയതും, തോട്ടിൽ നീന്താൻ പോയതും, മീൻ പിടിച്ച് കുഞ്ഞുമീനുകളെ കുപ്പിയിലാക്കിയതും, ലൈബ്രറിയിൽ പോയി പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചതും, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സച്ചിന്റെ ക്രിക്കറ്റ് മത്സരം കണ്ടതും…
അമ്പലങ്ങളിലും പള്ളികളിലുമുള്ള ഉത്സവങ്ങൾക്ക് പോകുമ്പോൾ കൂട്ടം തെറ്റാതിരിക്കാൻ അച്ഛന്റെ കൈവിരലിൽ മുറുകെ പിടിച്ച് നടന്നതും, തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ബലൂണും കളിപ്പാട്ടവും വാങ്ങിത്തന്നതും…
കഥകൾ കേട്ട് കുട്ടികളുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ട് വിടർന്നു.
കഥകളുടെ അവസാനം അനന്യ ചോദിച്ചു:
“ഡാഡ്… അപ്പൂപ്പൻ അച്ഛനെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നല്ലേ?”
ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെ രവി മറുപടി പറഞ്ഞു:
“അതെ മോളേ… ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ അന്ന് എനിക്കത് മനസ്സിലായില്ല. ഇന്ന് നിങ്ങളെ വളർത്തുമ്പോഴാണ് അച്ഛന്റെ സ്നേഹം എത്ര വലുതായിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നത്.”
ആ രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും രവിക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.
അവൻ ഫോണെടുത്ത് അച്ഛന്റെ പഴയൊരു ചിത്രം നോക്കി.
നരച്ച മുടിയുള്ള ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ…
പക്ഷേ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഹീറോ.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ… അന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞ പല കാര്യങ്ങളും ഞാൻ കേട്ടില്ല. മനസ്സിലാക്കിയില്ല. പക്ഷേ ഇന്ന് അതേ മൂല്യങ്ങൾ ഞാൻ എന്റെ മക്കൾക്ക് പകർന്നു കൊടുക്കുകയാണ്. എന്നെ വളർത്തിയതുപോലെ അവരെയും വളർത്താൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.”
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് മഞ്ജു വന്ന് തോളിൽ കൈവെച്ചത്.
“അച്ഛന്മാർ ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല രവിയേ… അവർ മക്കളിലൂടെ എന്നും ജീവിക്കും.”
പിറ്റേന്ന് Father’s Day ആയിരുന്നു.
രാവിലെ തന്നെ വരുൺയും അനന്യയും ഓടിവന്ന് രവിക്ക് ഒരു ചെറിയ കാർഡ് സമ്മാനിച്ചു.
അതിൽ അവർ സ്വന്തം കൈപ്പടയിൽ എഴുതിയിരുന്നു:
“Best Dad Ever! Thank you for telling us stories instead of giving us screens.”
(ഞങ്ങൾക്ക് ഡിജിറ്റൽ സ്ക്രീനുകൾ തരുന്നതിന് പകരം മനോഹരമായ കഥകൾ സമ്മാനിച്ചതിന് നന്ദി, അച്ഛാ.)
അത് വായിച്ചപ്പോൾ രവിയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
അവൻ മക്കളെ ഇരു കൈകളും കൊണ്ട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം, സ്വർഗ്ഗത്തിലിരുന്ന് തന്റെ അച്ഛൻ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
അന്ന് ഡാളസിലെ ആ ചെറിയ വീട്ടിൽ മൂന്ന് തലമുറകൾ ഒരേസമയം സന്നിഹിതരായിരുന്നു…
ഒരു തലമുറ ഓർമ്മകളിൽ — അച്ഛൻ
ഒരു തലമുറ ജീവിതത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ — രവി
മറ്റൊരു തലമുറ ഭാവിയിലേക്ക് വളരുന്നു — വരുൺയും അനന്യയും
അവരെ തമ്മിൽ ശക്തമായി ബന്ധിപ്പിച്ചത് ഒരൊറ്റ വാക്ക് മാത്രമായിരുന്നു…
“അച്ഛൻ.”
(അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച് നടന്ന വഴികളാണ് ഇന്ന് മക്കൾക്ക് വഴികാട്ടിയായി മാറുന്നത്.)
👍