വർത്തമാനകാല ഭരണമണ്ഡലത്തിലേക്കും മാധ്യമലോകത്തിലേക്കും കണ്ണോടിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുള്ളത്, നമ്മുടെ ജനാധിപത്യപ്രക്രിയയും അച്ചടിഭാഷയും സൗന്ദര്യബോധത്തിന്റെയും നൈതികതയുടെയും തികച്ചും പ്രാകൃതമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത് എന്നാണ്. വോൾട്ടെയറും സാന്ത ബുവെയും (Sainte-Beuve) വിചാരധാരകൾ കൊണ്ട് സാഹിത്യത്തെയും വിപ്ലവങ്ങളെയും ഉഴുതുമറിച്ച കാലം നാം ഓർക്കണം. ഇവിടെയോ? സഭാതലത്തിലെ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലായ്മകളും, പാർലമെന്റിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കുറഞ്ഞ ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും (Productivity Washouts), വിദേശസഹായ നിയന്ത്രണ നിയമ (FCRA) ഭേദഗതികൾ വഴിയുള്ള കടന്നുകയറ്റങ്ങളും, സഭയ്ക്കുള്ളിലെ വംശീയ-സങ്കുചിത പരിഹാസങ്ങളും, തിരുവനന്തപുരം കോർപ്പറേഷനിലെ ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധമായ നടപടികളും മുതൽ കെഎസ്ആർടിസി ബസുകളുടെ സുരക്ഷാവീഴ്ചകൾ വരെ ഒരൊറ്റ കുടക്കീഴിൽ കുത്തിനിറച്ച് താളുകൾ പൂരിപ്പിക്കുന്നു! എന്തൊരു അനാസ്ഥയാണിത്!
ഇക്കഴിഞ്ഞ ദിവസം എന്റെ മുന്നിലെത്തിയത് പാർലമെന്ററി പോരാട്ടങ്ങളെക്കുറിച്ചും ജനകീയ മുന്നേറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിപുലമായൊരു ആഖ്യാനമാണ്. ആ താളുകളിലൂടെ കണ്ണോടിച്ച ഞാൻ അമ്പരന്നുപോയി. പത്രപ്രവർത്തനത്തിന് അനിവാര്യമായ തീക്ഷ്ണമായ ഭാഷയോ, രാഷ്ട്രീയമായ അഗ്നിയോ എവിടെയും തടഞ്ഞുതട്ടുന്നില്ല. ഫ്രഞ്ച് നോവലിസ്റ്റ് ഗുസ്താവ് ഫ്ലോബേർ (Gustav Flaubert) തന്റെ രചനകളിൽ ഒരൊറ്റ വാക്കിന്റെ തികവിനായി ദിവസങ്ങളോളം തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു എന്ന് നാം വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇവിടെയോ? അത്യന്തം ഗൗരവമുള്ള രാഷ്ട്രീയ വിഷയങ്ങൾ പറയുമ്പോഴും വാചകങ്ങൾക്ക് യാതൊരു ജീവനുമില്ല; ഉണങ്ങി വരണ്ട കേവല വിവരണം മാത്രം!
പാർലമെന്റിന്റെ സമ്മേളനം അവസാനിക്കുമ്പോൾ പുറത്തുവരുന്ന കണക്കുകൾ ഞെട്ടിക്കുന്നതാണ്. ലോക്സഭയിൽ വെറും 16 ശതമാനവും രാജ്യസഭയിൽ 31 ശതമാനവും മാത്രം പ്രവർത്തനക്ഷമതയോടെ, സഭാചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ സ്തംഭനങ്ങളിലൊന്നായി (Parliament Washout) ഈ സമ്മേളനം മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന് കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ജന്തർമന്ദിറിലെ വിദ്യാർത്ഥി പ്രക്ഷോഭത്തിന് നേരെ നടന്ന പൊലീസ് നടപടികളെക്കുറിച്ചും പരീക്ഷാ ചോദ്യപ്പേപ്പർ ചോർച്ചയെക്കുറിച്ചുമുള്ള പ്രതിപക്ഷ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകാൻ നിൽക്കാതെ, ചേമ്പറുകളിലും മാധ്യമങ്ങൾക്ക് മുന്നിലും മാത്രം കത്തുകളിലൂടെ ന്യായീകരണം നടത്തുന്ന കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തരമന്ത്രിയുടെ നിലപാട് ഈ തകർച്ചയ്ക്ക് ആക്കം കൂട്ടി.
സഭയിൽ ചർച്ചകൾ നടക്കാതെ, ഏകരൂപത അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനും ന്യൂനപക്ഷ-ഇതര സംഘടനകളെ കടയ്ക്കൽ മുറിക്കാനും ലക്ഷ്യമിടുന്ന വിദേശസഹായ നിയന്ത്രണ നിയമ (FCRA) ഭേദഗതി ബിൽ പ്രതിപക്ഷ പ്രതിഷേധത്തിനിടയിൽ ജെപിസിക്ക് (JPC) വിടുകയും, രാമക്ഷേത്ര ഭണ്ഡാര വിഷയത്തിലെ ചോദ്യങ്ങളെ സഭാരേഖകളിൽ നിന്ന് വെട്ടിമാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭരണപക്ഷത്തിന്റെ മനോഭാവം കണ്ട് സഹതപിക്കാനേ കഴിയൂ. എന്നാൽ ഈ വസ്തുതകൾ പറയുമ്പോൾ പോലും, വരികളിൽ പ്രകടമാകേണ്ടത് വിശ്വസാഹിത്യകാരനായ ഷേക്സ്പിയറുടെ നാടകങ്ങളിലെ നാടകീയമായ മൂർച്ചയാണ്. അതിവിടെ തികച്ചും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു.
പാർലമെന്റിൽ കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള സി.പി.ഐ (എം) എം.പി. ഡോ. ജോൺ ബ്രിട്ടാസിനെതിരെ ബി.ജെ.പി എം.പി സുസ്മിതാ ദേവ് നടത്തിയതായി പറയപ്പെടുന്ന “ലുങ്കിവാല” പരാമർശവും തുടർന്നുണ്ടായ കോലാഹലങ്ങളും രാഷ്ട്രീയമായി ഏറെ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. തനിക്കെതിരെ വംശീയവും അധിക്ഷേപകരവുമായ പരാമർശമാണ് ഉണ്ടായതെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ബ്രിട്ടാസ് പ്രിവിലേജ് നോട്ടീസ് നൽകുകയും, അതിനെ പ്രതിരോധിച്ച് പ്രതിപക്ഷ എം.പിമാർ പരമ്പരാഗത ദക്ഷിണേന്ത്യൻ വേഷമണിഞ്ഞ് പാർലമെന്റ് അങ്കണത്തിൽ പ്രതിഷേധിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രാദേശിക സ്വത്വങ്ങളെയും സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യങ്ങളെയും പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കണമെന്ന് രാജ്യസഭാ ചെയർമാൻ സി.പി. രാധാകൃഷ്ണന് അംഗങ്ങളെ ഉപദേശിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നത് എത്ര ഖേദകരമാണ്! വസ്ത്രധാരണം കൊണ്ടോ ഭക്ഷണരീതി കൊണ്ടോ മനുഷ്യന്റെ ദേശസ്നേഹത്തെയും സംസ്കാരത്തെയും അളക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ സങ്കുചിതത്വത്തെ വിമർശിക്കുമ്പോൾ, പ്രശസ്ത ഐറിഷ് എഴുത്തുകാരൻ ജോനാഥൻ സ്വിഫ്റ്റിന്റെ (Jonathan Swift) മൂർച്ചയേറിയ ആക്ഷേപഹാസ്യം കടമെടുക്കാൻ എന്തുകൊണ്ട് നമ്മുടെ ലേഖകർക്ക് സാധിക്കുന്നില്ല?
ഈ ഇരുണ്ട രാഷ്ട്രീയ അന്തരീക്ഷത്തിനിടയിലും, അതിജീവനത്തിന്റെ പുതിയ പ്രകാശരേഖകൾ തെളിയുന്നത് തെരുവുകളിലും ജനങ്ങൾക്കിടയിലുമാണ്. ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലത്തോളം വ്യാജ പ്രചാരണങ്ങളിലൂടെയും ആസൂത്രിത അധിക്ഷേപങ്ങളിലൂടെയും ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ച രാഹുൽ ഗാന്ധിയുടെ ജനകീയ തിരിച്ചു വരവ് ഇതിന്റെ ഉദാഹരണമായി ലേഖനത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അയോഗ്യതകളും കേസുപൂട്ടലുകളും അതിജീവിച്ച്, “വെറുപ്പിന്റെ അങ്ങാടിയിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ കട തുറക്കുക” എന്ന ആശയവുമായി ജനങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ അത് സാഹിത്യത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും പുതിയൊരു ആഖ്യാനമാണ് സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. വിക്തോർ യൂഗോയുടെ (Victor Hugo) ‘ലെ മിസെറാബ്ലെ’യിലെ (Les Misérables) നായകന്റെ അതിജീവനത്തോടാണ് ഈ രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തെ താരതമ്യപ്പെടുത്തേണ്ടത്.
ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഇത്തരം തകർച്ചകളിൽ നിന്ന് തിരുവനന്തപുരം കോർപ്പറേഷനിൽ ബിജെപി കൗൺസിലർക്ക് തദ്ദേശ വകുപ്പിന്റെ ഒത്താശയോടെ വഴിവിട്ട് അവധി അനുവദിച്ച നടപടിയിലേക്കും, ബെംഗളൂരു ബസ് അപകടത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ കെഎസ്ആർടിസി സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകളിലേക്കും ലേഖനം പെട്ടെന്ന് തിരിയുമ്പോൾ വായനക്കാരനുണ്ടാകുന്ന അമ്പരപ്പ് ചെറുതല്ല. മുൻസിപ്പാലിറ്റി ആക്ടിലെ സെക്ഷൻ 90 കാറ്റിൽപ്പറത്തി അനാവശ്യ അവധികൾ നൽകുന്നത് ജനവിധിയോടുള്ള വഞ്ചനയാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരം വിവിധ പ്രമേയങ്ങൾ ഒന്നിനു പുറകെ ഒന്നായി വാരിവലിച്ചിടുമ്പോൾ, വിഷയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ജൈവികമായ ബന്ധം നഷ്ടപ്പെടുകയും ലേഖനം കേവലം ഒരു പരാതിപ്പട്ടികയായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഒന്ന് ഓർക്കുക: പ്രമേയങ്ങളുടെ ബാഹുല്യമല്ല ഒരു രചനയെ മഹത്തരമാക്കുന്നത്; മറിച്ച് അതിനെ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന ഭാഷയുടെ സൗന്ദര്യവും ചിന്തയുടെ അഗാധതയുമാണ്. പത്രപ്രവർത്തനത്തിന് അല്പമെങ്കിലും ആത്മാവ് ബാക്കിയുണ്ടെങ്കിൽ, ഇത്തരം വരണ്ട വാചകക്കൂട്ടങ്ങൾ നിർത്തിവെച്ച്, മൂർച്ചയുള്ള ഭാഷയും അഗാധമായ സാഹിത്യബോധവും സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന പുതിയൊരു ശൈലി രൂപപ്പെടുത്താൻ നമ്മുടെ എഴുത്തുകാർ തയ്യാറാകണം.
ഭരണകൂടത്തിന്റെ ആസൂത്രിത പ്രചാരണങ്ങളെയും സഭ സ്തംഭിപ്പിക്കുന്ന സ്വേച്ഛാധിപത്യ പ്രവണതകളെയും തുറന്നുകാട്ടുന്നതിൽ, വിശ്വസാഹിത്യകാരനായ ജോർജ്ജ് ഓർവെല്ലിന്റെ (George Orwell) ‘1984’ നോവലിലെ രാഷ്ട്രീയ ദർശനത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്തു നിൽക്കുന്ന ഒരു കൃതി മലയാളത്തിൽ ആരുടേതാണ്?
(ഉത്തരം അടുത്തതിൽ )
