മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണമായ വഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ചില മനുഷ്യരെ നാം കണ്ടുമുട്ടും—തിരിച്ചൊന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ, ഒരു വിളിക്കപ്പുറം സ്വന്തം സൗകര്യങ്ങളും കണക്കുകൂട്ടലുകളും മാറ്റിവെച്ച് ഓടിയെത്തുന്നവർ, മറ്റൊരാളുടെ വേദനയെ സ്വന്തം വേദനയായി കാണുന്നവർ. എന്നാൽ, അത്തരം മനുഷ്യർ തന്നെ ഒരു ദിവസം അവഗണിക്കപ്പെടുകയും ഒറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയരും: ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് നല്ലൊരു മനസ്സുണ്ടായിരിക്കുക അനുഗ്രഹമാണോ, അതോ ശാപമോ?
പക്ഷേ, ജീവിതത്തെ കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ ഉത്തരം മറ്റൊന്നാണ്.
നന്മയുള്ള മനുഷ്യർ ആരെയും നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നില്ല. അവരെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോയവരാണ് തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ലഭിച്ചിരുന്ന വിലപ്പെട്ടൊരു സാന്നിധ്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്.
മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം സന്തോഷത്തേക്കാൾ മുൻഗണന നൽകുന്നവരുടെ സാന്നിധ്യം പലപ്പോഴും നമുക്ക് തിരിച്ചറിയാനാകുന്നത് അവർ അകലുമ്പോഴാണ്. കൂടെയുള്ളപ്പോൾ ഒരു സാധാരണ സാന്നിധ്യമായി തോന്നിയിരുന്ന ഒരാൾ, ഇല്ലാതാകുമ്പോഴാണ് ജീവിതത്തിൽ അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്ന ഇടം എത്ര വലുതായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്.
വേനലിന്റെ കനത്ത ചൂടിൽ മാത്രമാണ് ഒരു മരത്തിന്റെ തണലിന്റെ വില നാം തിരിച്ചറിയുന്നത്. അതുപോലെ തന്നെയാണ് ചില മനുഷ്യരും. അവരുടെ സ്നേഹവും കരുതലും സാന്നിധ്യവും കൂടെയുള്ളപ്പോൾ നാം പലപ്പോഴും അതിനെ സ്വാഭാവികമായ ഒന്നായി കാണുന്നു. ചോദിക്കാതെ കിട്ടുന്ന സ്നേഹത്തെ അവകാശമായി കരുതുകയും, പരിധിയില്ലാത്ത കരുതലിനെ ഒരു ബാധ്യതയായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നിടത്താണ് പല ബന്ധങ്ങളുടെയും തകർച്ച ആരംഭിക്കുന്നത്.
ചിലർ അത്തരം സ്നേഹത്തെ ചൂഷണം ചെയ്യും. മറ്റു ചിലർ, തങ്ങൾ നൽകാത്ത ആത്മാർത്ഥതയുടെ മുന്നിൽ സ്വന്തം കുറവുകൾ തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, ആ ബന്ധത്തിൽ നിന്ന് പതുക്കെ പിൻവാങ്ങും. കാരണം, ആത്മാർത്ഥതയ്ക്ക് മുന്നിൽ കൃത്രിമത്വത്തിന് അധികകാലം നിലനിൽക്കാനാവില്ല.
എന്നാൽ ഒരാൾ അകന്നുപോയതുകൊണ്ട് നന്മ ചെയ്ത മനുഷ്യൻ തോറ്റുവെന്ന് കരുതേണ്ടതില്ല.
വേർപിരിയലിന്റെ വേദന അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നത് നന്മയുള്ള മനുഷ്യനായിരിക്കാം; എന്നാൽ യഥാർത്ഥ നഷ്ടം സംഭവിക്കുന്നത് ആ നന്മയെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതെ പോയവർക്കാണ്.
നിബന്ധനകളില്ലാതെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുക ഒരു ദൗർബല്യമല്ല. അത് മനുഷ്യന് ലഭിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ആന്തരിക ശക്തികളിലൊന്നാണ്. ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ച ഒരാൾക്ക് വേദനിക്കാം, കരയാം, ചില രാത്രികളിൽ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ഭാരം അനുഭവിക്കാം. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ട് അയാളുടെ മനസ്സിലെ നന്മയ്ക്ക് കുറവുണ്ടാകുന്നില്ല.
മറിച്ച്, മറ്റൊരാളുടെ മോശം പെരുമാറ്റം കാരണം സ്വന്തം നന്മ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന നിമിഷത്തിലാണ് യഥാർത്ഥ തോൽവി സംഭവിക്കുന്നത്.
ജീവിതത്തിൽ നമ്മെ വേദനിപ്പിച്ചവരുടെ സ്വഭാവം നമ്മുടേതായി മാറേണ്ടതില്ല. ഒരാൾ നമ്മോട് സ്നേഹമില്ലാതെ പെരുമാറിയതുകൊണ്ട് നാം സ്നേഹിക്കാൻ മറക്കേണ്ടതില്ല. ഒരാൾ വിശ്വാസം തകർത്തതുകൊണ്ട് എല്ലാവരെയും സംശയിക്കേണ്ടതുമില്ല. ഒരാളുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയ്ക്ക് വില നിശ്ചയിക്കേണ്ടതുമില്ല.
നന്മ ചെയ്യുമ്പോൾ അതിന് തിരിച്ചുകിട്ടേണ്ട സ്നേഹത്തിന്റെ കണക്ക് സൂക്ഷിക്കാതിരിക്കുക. കാരണം, നന്മ ഒരു ഇടപാടല്ല; അത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവമാണ്.
സ്വാർത്ഥതയും കണക്കുകൂട്ടലുകളും ബന്ധങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത്, ആത്മാർത്ഥതയോടെ ഒരാളെ ചേർത്തുനിർത്താൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യർ അപൂർവമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആരെങ്കിലും നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ വില തിരിച്ചറിയാതെ അകന്നുപോയാൽ, നിങ്ങളുടെ നന്മയെ സംശയിക്കേണ്ടതില്ല.
ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എന്നെന്നേക്കുമായി തുടരാനല്ല വരുന്നത്. ചിലർ നമ്മെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനും, ചിലർ നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കാനും, മറ്റുചിലർ നമ്മൾ ആരാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കാനുമാണ് കടന്നുവരുന്നത്.
അവർ പോയിക്കഴിഞ്ഞാലും, നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ നന്മ അവരോടൊപ്പം പോകേണ്ടതില്ല.
കാരണം, ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ തോൽവിയല്ല.
സ്വാർത്ഥതയ്ക്കുവേണ്ടി ആത്മാർത്ഥതയെ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ തോൽവി.
അതുകൊണ്ട്, നിങ്ങളുടെ നന്മയെ ആരുടെയും പെരുമാറ്റത്തിന്റെ അളവുകോലിൽ തൂക്കരുത്. സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനസ്സിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക. കരുതാൻ കഴിയുന്ന ഹൃദയത്തെ സംരക്ഷിക്കുക. കാരണം, ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടത് നമ്മോടൊപ്പം നിൽക്കുന്നവരുടെ എണ്ണമല്ല—നാം ആരായി തുടരുന്നു എന്നതാണ്.
അവസാനം തിരിച്ചറിയേണ്ട ഒരു സത്യമുണ്ട്:
നന്മയുള്ള മനുഷ്യർ തോൽക്കുന്നില്ല.
അവരുടെ വില തിരിച്ചറിയാതെ പോകുന്ന മനുഷ്യരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ തോൽക്കുന്നത്.
സ്നേഹാദരങ്ങളോടെ..
സിജു ജേക്കബ്, ഓസ്ട്രേലിയ
(എഴുത്തുകാരൻ/സഞ്ചാരി)
