1970–75 കാലഘട്ടം…
ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് ഒരുപക്ഷേ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒരു കാലം. വിഭവസമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണവും പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങളും ആഘോഷങ്ങളും പലപ്പോഴും സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്ന കാലം. ഇല്ലായ്മയുടെയും പ്രതീക്ഷയുടെയും കാത്തിരിപ്പിന്റെയും കാലം.
ഒരു നല്ല ഭക്ഷണം കിട്ടാൻ കാത്തിരുന്ന കാലം.
പുത്തനുടുപ്പിനായി കൊതിച്ചിരുന്ന കാലം.
എല്ലാറ്റിനുമുപരി, ചിങ്ങമാസം വരുന്നതും ഓണം എത്തുന്നതും കാത്തിരുന്ന ബാല്യകാലം.
അത്തം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ പൂക്കളം ഒരുക്കാനുള്ള തിരക്കുകൾ ആരംഭിക്കും. തെങ്ങോലയും കൈതോലയും ഉപയോഗിച്ച് പൂക്കൊട്ട ഉണ്ടാക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടം. സ്വന്തമായി ഉണ്ടാക്കിയ ആ ചെറിയ പൂക്കൊട്ടയ്ക്ക് ഇന്നത്തെ വിലകൂടിയ അലങ്കാര വസ്തുക്കളേക്കാൾ എത്രയോ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.
അത്തം പുലരുമ്പോൾ തന്നെ ഉറക്കമുണരും.
കയ്യിൽ പൂക്കൊട്ടയുമായി കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പൂക്കൾ തേടിയുള്ള യാത്ര.
“ആർക്കാണ് കൂടുതൽ പൂക്കൾ കിട്ടുക?”
എന്നൊരു ചെറിയ മത്സരവും അതിനിടയിൽ.
തുമ്പപ്പൂവും അരിപ്പൂവും കാക്കപ്പൂവും ഐരാണിപ്പൂവും വൈലേരിപ്പൂവും മഞ്ഞപ്പൂവും പവിഴമുല്ലയും… പേരറിയുന്നതും അറിയാത്തതുമായ എത്രയോ പൂക്കൾ അന്ന് നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിൽ സുലഭമായിരുന്നു. പ്രകൃതി തന്നെ കുട്ടികൾക്കായി ഒരുക്കിവെച്ചിരുന്ന ഒരു വർണ്ണോത്സവം പോലെ.
പൂക്കൾ ശേഖരിച്ച് വീട്ടിലെത്തിയാൽ പിന്നെ പൂക്കളം ഒരുക്കാനുള്ള തിരക്കാണ്. അതിനിടയിൽ കൂട്ടമായി പാടും—
“പൂവേ പൊലി… പൂവേ പൊലി…”
ആ പാട്ടിൽ മത്സരമില്ലായിരുന്നു;
ആഘോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ സ്വാർത്ഥതയില്ലായിരുന്നു;
സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.
ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും വേർതിരിവുകളില്ലായിരുന്നു;
മനുഷ്യർ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.
മഹാബലിയുടെ കാലത്ത് എല്ലാവരും സമത്വത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നുവെന്ന സങ്കൽപ്പത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായിരുന്നു അന്നത്തെ ഓണം. “മാവേലി നാടുവാണീടും കാലം, മാനുഷരെല്ലാരും ഒന്നുപോലെ” എന്ന സ്വപ്നം ഓരോ ഓണക്കാലത്തും നമ്മൾ മനസ്സിൽ വീണ്ടും പുനർജനിപ്പിച്ചിരുന്നു.
“കാണം വിറ്റും ഓണം ഉണ്ണണം” എന്ന പഴമൊഴിയെ അന്വർത്ഥമാക്കുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു അന്നത്തെ ഓണാഘോഷം. ഇല്ലായ്മകൾക്കിടയിലും ഓണത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു. ചെറിയ വിഭവങ്ങൾ പോലും അന്ന് വലിയ വിരുന്നായി തോന്നി. ഒരു പുതിയ ഉടുപ്പ് കിട്ടിയാൽ അതായിരുന്നു ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം.
ഇന്ന് ഓണം മാറിയിരിക്കുന്നു.
കാലം മാറി. ജീവിതരീതികൾ മാറി. ആഘോഷങ്ങളുടെ രീതികളും മാറി.
അന്ന് പറമ്പിലും തൊടിയിലും വഴിയരികിലും വിരിഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന പൂക്കൾ തേടി കുട്ടികൾ ഓടിയെത്തിയിരുന്നു. ഇന്ന് പലപ്പോഴും വിപണിയിൽ നിന്ന് പണം കൊടുത്ത് പൂക്കൾ വാങ്ങി പൂക്കളം ഒരുക്കുന്നു.
അന്ന് ഒരു വിഭവസമൃദ്ധമായ ഓണസദ്യയ്ക്കായി ഒരു വർഷം കാത്തിരുന്നു. ഇന്ന് നിത്യവും പലതരം ഭക്ഷണങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നതിനാൽ ഓണസദ്യയുടെ കാത്തിരിപ്പിനും അതിന്റെ അത്ഭുതത്തിനും പഴയ ആഴമില്ല.
അന്ന് ഓണം ഒരു ആഘോഷം മാത്രമായിരുന്നില്ല;
കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു. പങ്കുവെക്കലായിരുന്നു. സ്നേഹമായിരുന്നു. ഒരുമയായിരുന്നു.
ഓണപ്പാട്ടുകൾ പാടിയും പൂക്കൊട്ടയുമായി വീടുതോറും നടന്നിരുന്ന ആ ബാല്യകാലം ഇന്ന് മറ്റനേകം നല്ല ഓർമ്മകളെപ്പോലെ അകലെയായിരിക്കുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു ചോദ്യം ഇന്നും മനസ്സിൽ ബാക്കിയാണ്—
കള്ളവും ചതിയും വിദ്വേഷവും വിഭാഗീയതയും വർഗീയതയും ലഹരിയും ഇല്ലാത്ത, മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ഓണക്കാലത്തിനായി നമുക്ക് ഇനിയും പ്രതീക്ഷിക്കാമോ?
മഹാബലിയുടെ നാട് നമ്മൾ ഓർമ്മയിൽ മാത്രം സൂക്ഷിക്കേണ്ടതാണോ?
അതോ, മനുഷ്യരെല്ലാം ഒരുപോലെ കാണുന്ന ആ നന്മയുടെ ലോകം നമുക്ക് വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാനാകുമോ?
ഓണം വരുന്നത് കലണ്ടറിൽ മാത്രം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ദിവസമാകരുത്.
ഓണം നമ്മുടെ മനസ്സുകളിൽ പിറക്കണം.
ഒരു വിശപ്പുള്ളവന് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം നൽകുമ്പോൾ,
ഒറ്റപ്പെട്ടവന് ഒരു കൈത്താങ്ങ് നൽകുമ്പോൾ,
വേദനിക്കുന്നവന്റെ കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുമ്പോൾ,
മതിലുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യനെ കാണുമ്പോൾ—
അവിടെയാണ് യഥാർത്ഥ ഓണം പിറക്കുന്നത്.
പൂക്കൾ വാടിപ്പോകും…
പൂക്കളങ്ങൾ മായും…
ഓണസദ്യയുടെ രുചി മറന്നുപോകും…
പക്ഷേ മനുഷ്യസ്നേഹം മാത്രം നിലനിൽക്കും.
ആ പഴയ ഓണം നേരിൽ അനുഭവിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞവർ തീർച്ചയായും ഭാഗ്യം ചെയ്തവരാണ്. 🙏
“പൂവേ പൊലി… പൂവേ പൊലി…”
ആ വിളി ഇന്നും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന് ആ വിളിയോടൊപ്പം ഒരു പ്രാർത്ഥനയും—
“മാവേലി നാടുവാണീടും കാലം പോലെ,
മാനുഷരെല്ലാരും ഒന്നുപോലെ ജീവിക്കുന്ന
ഒരു നല്ല ഓണം കൂടി വരട്ടെ…” 🙏
സുന്ദരമായ ഓണം ഓർമ്മകൾ🥰❤️ ഓണാശംസകൾ🏵️🌹❤️