ഓണം എല്ലാവർക്കും ഉത്സവമാണ്. എന്നാൽ ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സിൽ ഓണത്തിന് ഓരോ കഥകളും ഓർമ്മകളുമുണ്ടാകും. എന്റെ മനസ്സിലും മായാതെ കിടക്കുന്ന ഒത്തിരി ഓണം ഓർമ്മകളുണ്ട്. കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ആ ഓർമ്മകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക മണമുണ്ട്, നിറമുണ്ട്, സ്നേഹമുണ്ട്.
എന്റെ പൈതൽപ്രായത്തിൽ പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ തണ്ണിത്തോട് ഗ്രാമത്തിലെ മണ്ണീറയിൽ ജനിച്ചുവളർന്നയാളാണ് ഞാൻ. അന്നത്തെ തണ്ണിത്തോടിന് ഇന്നത്തെ തിരക്കുകളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പ്രകൃതിയോട് ചേർന്നുനിന്ന ഒരു ഗ്രാമജീവിതം. നാട്ടുകാരെല്ലാം പരസ്പരം അറിയുന്നവർ. സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും ഒരുമിച്ച് പങ്കിട്ടിരുന്ന കാലം.
അന്ന് ഓണവും ക്രിസ്തുമസുമൊക്കെ ഒരു വീടിന്റെ മാത്രം ആഘോഷങ്ങളായിരുന്നില്ല; നാടിന്റെ തന്നെ ഉത്സവങ്ങളായിരുന്നു. ജാതിയുടെയോ മതത്തിന്റെയോ വേർതിരിവുകളില്ലാതെ എല്ലാവരും പരസ്പരം വീടുകളിലെത്തി സന്തോഷം പങ്കിട്ടിരുന്ന കാലം. ഓണം എല്ലാവരെയും ഒരുമിപ്പിക്കുന്ന ഒരു വലിയ സ്നേഹോത്സവമായിരുന്നു.
പഴയകാല ഓണപ്പന്തും കളികളും
അന്ന് ഓണത്തിന് ഇന്നത്തെപ്പോലെ പലതരത്തിലുള്ള പന്തുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓലപ്പന്ത് കൂടാതെ, റബർപ്പാൽ വെച്ച് വീർപ്പിച്ച്, അതിന്റെ മുകളിൽ ഒട്ടുപാൽവള്ളി കൊണ്ട് വരിഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ പന്താണ് അന്ന് ഞങ്ങളുടെ “പന്ത്”.
ആ പന്തിനും അതിന്റേതായൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുള്ള കളികൾക്കും ഒരു പ്രത്യേക ആവേശം.
കൂട്ടിത്തട്ടും, കാൽക്കീഴേറും, കുറ്റിപ്പന്തും തുടങ്ങി പലതരം കളികൾ. കുട്ടികൾ മാത്രമല്ല, മുതിർന്നവരും അതൊക്കെ ആസ്വദിക്കും. കളിക്കളത്തിൽ ജയപരാജയങ്ങളേക്കാൾ വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് കൂടുന്നതിൽ.
ഇന്ന് കുട്ടികളുടെ കൈകളിൽ വിലകൂടിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും ഇലക്ട്രോണിക് ഉപകരണങ്ങളുമുണ്ട്. എന്നാൽ അന്നത്തെ ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിന് അതൊന്നും ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. ഒരു പന്തും കുറച്ച് കൂട്ടുകാരും മതി. അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ വലിയ ലോകം.
പ്ലാവിൻചുവട്ടിലെ ഊഞ്ഞാൽ
എന്റെ വീടിന്റെ അടുത്ത്, ഖാൻ റാവുവിന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത്തെ ഒരു വലിയ പ്ലാവുണ്ടായിരുന്നു. ആ പ്ലാവിൽ കാട്ടിലെ വള്ളികൊണ്ട് കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ഒരു ഊഞ്ഞാലുമുണ്ടായിരുന്നു.
അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ മറ്റൊരു വലിയ സന്തോഷം.
അതിൽ ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടമായുമൊക്കെ ആടുമായിരുന്നു. ഊഞ്ഞാലിൽ കയറി ഉയരത്തിലേക്ക് ആടുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ മറന്നുപോകും. കാറ്റിന്റെ തണുപ്പും മരങ്ങളുടെ പച്ചപ്പും കുട്ടികളുടെ ചിരിയും ചേർന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.
അത് വെറുമൊരു ഊഞ്ഞാലായിരുന്നില്ല. ബാല്യത്തിന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഒരു ഓർമ്മച്ചെപ്പായിരുന്നു.
പിന്നെ ആ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന ഉപ്പേരിയുടെ പങ്കും കിട്ടും. ചെറിയൊരു പങ്കായിരുന്നെങ്കിലും അതിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത് വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു.
എന്ത് സ്നേഹം! എത്ര മഹത്തരം!
സ്നേഹത്തിന് അതിരുകളില്ലായിരുന്ന കാലം
അന്നത്തെ ഓണത്തിന് ജാതിമത വ്യത്യാസങ്ങളൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും ഓണം സ്വന്തം ഉത്സവം തന്നെയായിരുന്നു. അയൽവീടുകൾ തമ്മിൽ അത്രയേറെ അടുപ്പവും സ്നേഹവുമായിരുന്നു.
കള്ളനും പോലീസും, സാറ്റും, പുലികളിയും തുടങ്ങി പല കളികളും ഓണക്കാലത്തെ സാധാരണ കാഴ്ചകളായിരുന്നു. വീടുകളുടെ മുറ്റങ്ങളിലും നാട്ടുവഴികളിലും കുട്ടികളുടെ ചിരിയും കളിയുമായിരുന്നു.
ഇന്ന് അതെല്ലാം ഓർമ്മകൾ മാത്രം.
കാലം മാറി. ജീവിതരീതികൾ മാറി. വീടുകൾ മാറി. മനുഷ്യരുടെ തിരക്കുകൾ വർധിച്ചു. പക്ഷേ ആ പഴയ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോയിട്ടില്ല.
മണ്ണീറയിൽ നിന്ന് തേക്കുംതോട്ടിലേക്ക്
എന്റെ ബാല്യത്തിലെ മറ്റൊരു മനോഹരമായ ഓണം ഓർമ്മയാണ് മണ്ണീറയിൽനിന്നും തേക്കുംതോട് വരെ നടന്നു പോകുന്നത്.
വല്യപ്പച്ചനും വല്യമ്മച്ചിക്കും പൊയിലയും വെറ്റിലയും ഒക്കെയായി നൽകാൻ പോകും. ആ യാത്രയ്ക്കുതന്നെ ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
അവിടെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ കൊച്ചുമക്കളെ കാത്തിരിക്കുന്നത് മറ്റൊരു സ്നേഹലോകമായിരുന്നു.
പഴവും, തൈരും പഞ്ചസാരയും ചോറും ചേർത്ത് ഉരുട്ടി ഉരുള വായിൽ തരും. ആ സ്നേഹത്തോടെ വായിൽ തരുന്ന ഓരോ ഉരുളയ്ക്കും ഇന്നും ഒരു പ്രത്യേക രുചിയുണ്ട്. അത് വെറും ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചിയായിരുന്നില്ല; വല്യപ്പച്ചന്റെയും വല്യമ്മച്ചിയുടെയും സ്നേഹത്തിന്റെ രുചിയായിരുന്നു.
പിന്നെ കിട്ടുന്ന ഓണക്കോടി!
അന്ന് ഒരു പുതിയ ഉടുപ്പ് കിട്ടുന്നതിന്റെ സന്തോഷം ഇന്നത്തെ വലിയ സമ്മാനങ്ങൾക്കൊന്നും നൽകാൻ കഴിയില്ല.
അങ്ങനെ ആദ്യമായി കിട്ടിയ പുള്ളിയുടുപ്പിന്റെ തുണി തയ്ച്ചിടുമ്പോഴാണ് ഓണം ശരിക്കും പൊന്നോണം ആകുന്നത്.
പുതിയ ഉടുപ്പ് ധരിച്ച് കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോഴുള്ള ആ സന്തോഷം ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്. അന്ന് ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കുപോലും വലിയ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അയൽവീടുകളിലെ ഓണം
പിന്നീട് അടുത്ത വീടുകളിലും കയറണം. ഓരോ വീട്ടിലും ഓരോ സ്നേഹം.
എവിടെയെങ്കിലും ഉപ്പേരി കിട്ടും. മറ്റൊരിടത്ത് ശർക്കരപ്പുരട്ടി. മറ്റൊരിടത്ത് പഴം. ചിലപ്പോൾ വീട്ടുകാർ സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ചിരുത്തും.
അന്ന് കിട്ടിയ ഓരോ ചെറിയ പലഹാരത്തിനും ഇന്നും വലിയൊരു വിലയുണ്ട്. കാരണം അതിന്റെ കൂടെ കിട്ടിയത് മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹമായിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ വലിയ ആഘോഷങ്ങളിലും വിലകൂടിയ വിഭവങ്ങളിലും ചിലപ്പോൾ കാണാതെ പോകുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട് — മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ആ നിഷ്കളങ്കമായ അടുപ്പം.
അത് ഞങ്ങളുടെ ബാല്യത്തിലെ ഓണത്തിനുണ്ടായിരുന്നു.
ഓണം ഉണ്ണലിന്റെ സന്തോഷം
ഓണത്തിന് വാഴയിലയിട്ട് പരിപ്പും പപ്പടവും കറികളും ഉപ്പേരിയും ശർക്കരപ്പുരട്ടിയും ഒക്കെയായി ഒരു ഊണുണ്ടാകും.
അതാണ് ഒന്നാന്തരം “ഓണം ഉണ്ണൽ.”
വാഴയിലയിൽ വിളമ്പിയ ആ ഭക്ഷണത്തിന് ഇന്നും ഒരു പ്രത്യേക രുചിയുണ്ട്. പക്ഷേ ആ രുചിയുടെ രഹസ്യം വിഭവങ്ങളിൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ഒരുമിച്ചിരുന്ന് കഴിക്കുന്നതിലായിരുന്നു ആ രുചിയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം.
വീട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും അയൽക്കാരും ഒത്തുചേരും. ചിരിയും തമാശയും സംസാരവുമൊക്കെയായി ആ ഊണ് ഒരു വലിയ അനുഭവമായി മാറും.
വയറുനിറയ്ക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിനപ്പുറം മനസ്സുനിറയ്ക്കുന്ന ഒരു അനുഭൂതിയായിരുന്നു അത്.
ഓർമ്മകളിൽ ഇന്നും പൂക്കുന്ന ഓണം
കാലം ഒരുപാട് മുന്നോട്ടുപോയി. ബാല്യം കടന്നുപോയി. പലരും നമ്മളിൽനിന്ന് അകന്നു. ചിലർ ഓർമ്മകളായി മാത്രം അവശേഷിച്ചു. ചില വീടുകൾ മാറി. ചില വഴികൾ മാറി. പഴയ കളികൾ പലതും ഇല്ലാതായി.
എങ്കിലും ആ ഓണം ഓർമ്മകൾ ഇന്നും മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു.
പ്ലാവിൻചുവട്ടിലെ ഊഞ്ഞാൽ, റബർപ്പാൽ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ പന്ത്, കൂട്ടുകാരുടെ കളിചിരികൾ, വല്യപ്പച്ചന്റെയും വല്യമ്മച്ചിയുടെയും സ്നേഹം, പുതിയ ഓണക്കോടിയുടെ സന്തോഷം, അയൽവീടുകളിൽനിന്ന് കിട്ടിയ ഉപ്പേരിയും ശർക്കരപ്പുരട്ടിയും, വാഴയിലയിലെ ഓണം ഉണ്ണൽ — ഇതെല്ലാം ചേർന്നതാണ് എന്റെ ഓണം.
നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒത്തിരി നിറഭാവങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഓണം.
മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞിരുന്ന കാലത്തിന്റെ ഓണം.
ഒരുമയുടെ ഓണം.
സ്നേഹത്തിന്റെ ഓണം.
പങ്കുവെക്കലിന്റെ ഓണം.
ഇന്ന് എത്ര വലിയ ആഘോഷങ്ങൾ വന്നാലും, മനസ്സിന്റെ ഏതോ ഒരു കോണിൽ എന്റെ ബാല്യത്തിലെ ആ പഴയ ഓണം തന്നെയാണ് ഇന്നും പൂത്തുനിൽക്കുന്നത്.
ഓണം ഒരു ആഘോഷം മാത്രമല്ല.
അത് നമ്മുടെ ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മയാണ്.
അത് ബന്ധങ്ങളുടെ ചൂടാണ്.
അത് അയൽസ്നേഹത്തിന്റെ നന്മയാണ്.
അത് ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചിരുന്ന നാളുകളുടെ ഓർമ്മയാണ്.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, എന്റെ മനസ്സിൽ ഓണം ഇന്നും —
“പൊന്നോണം” തന്നെയാണ്.
