മഴ തോരാത്ത ഒരു വൈകുന്നേരം. ക്യാമ്പസ് കഫേയുടെ തണുത്ത കോണിലിരുന്ന്, ആവിപറക്കുന്ന കറുത്ത കാപ്പി കുടിക്കുന്ന അമീറയെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ഓർമ്മ വന്നത് പ്രശസ്ത ഫ്രഞ്ച് എഴുത്തുകാരൻ സാർത്രെയുടെ (Jean-Paul Sartre) ആത്മാവിനെയാണ്. ‘existentialism’ അല്ലെങ്കിൽ അസ്തിത്വവാദം തലയ്ക്കുപിടിച്ച അവൾ തന്റെ ഐഫോൺ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി കൂട്ടുകാരി നസ്റിനോട് പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണ്:
“ഈ പ്രണയമെന്നൊക്കെ പറയുന്നത് മനുഷ്യൻ വെറുതെ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച ഒരു ഡ്രാമയാണ് നസ്റീ… തലച്ചോറിലെ ഡോപമിനും ഓക്സിടോസിനും കാണിക്കുന്ന വെറും കെമിക്കൽ റിയാക്ഷൻ!”
എന്തൊരു കഷ്ടമാണിത്! ജീൻസും കുർത്തയുമണിഞ്ഞ ഈ ആധുനിക ജനറേഷൻ-സി (Gen Z) പെൺകുട്ടിക്ക് പ്രണയമെന്നാൽ തലച്ചോറിലെ സ്രവങ്ങൾ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ജീവശാസ്ത്രപരമായ വിഭ്രാന്തി മാത്രമാണ്. ഭാരതീയ കാവ്യശാസ്ത്രത്തിൽ കാളിദാസനും ഭവഭൂതിയും, പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യത്തിൽ ഷേക്സ്പിയറും ഡി.എച്ച്. ലോറൻസും പവിത്രമായി കണ്ട വികാരത്തെയാണ് ഈ കുട്ടി കേവലം സയൻസിന്റെ തണുത്ത കണക്കുകൂട്ടലുകളിലേക്ക് ചുരുക്കിക്കെട്ടാൻ നോക്കുന്നത്!
എന്നാൽ നസ്റിൻ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറല്ല. അവൾ അമീറയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. അങ്ങനെയാണ് അമേരിക്കൻ സൈക്കോളജിസ്റ്റ് ആർതർ ആരോണിന്റെ പ്രശസ്തമായ ‘34 മിനിറ്റ് തിയറി’ എന്ന പരീക്ഷണത്തിലേക്ക് അമീറ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്നത്. അപരിചിതനായ ഒരു യുവാവിനോട് അരമണിക്കൂർ ഉള്ളുതുറന്നു സംസാരിക്കുക; ഒടുവിൽ നാല് മിനിറ്റ് സമയം വാക്കുപോലും മിണ്ടാതെ പരസ്പരം കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുക.
ലക്ഷ്യം: ലൈബ്രറിയിലെ വിജനമായ കോണിൽ, കാതിലെ ഇയർപോഡ്സ് ഊരിവെച്ച് ലാപ്ടോപ്പിൽ വ്യാപൃതനായിരിക്കുന്ന ഫർഹാൻ എന്ന ശാന്തനായ റിസർച്ച് വിദ്യാർത്ഥി.
അമീറ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് സമയം ചോദിക്കുന്നു. സ്മാർട്ട് വാച്ചിലെ ടൈമർ ഓൺ ചെയ്ത് ഫർഹാൻ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ ഏതാനും മിനിറ്റുകളിൽ നിസ്സാരമായ വർത്തമാനങ്ങൾ. എന്നാൽ ചോദ്യാവലി മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും കളിയുടെ സ്വഭാവം മാറുന്നു.
“ഫർഹാൻ, ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പേടിക്കുന്നത് എന്തിനെയാണ്?” അമീറ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൻ നൽകുന്ന മറുപടി ശ്രദ്ധേയമാണ്: “ഒറ്റപ്പെടലിനെ… ചുറ്റും ആയിരം ആളുകളുണ്ടെങ്കിലും നമ്മെ മനസ്സിലാക്കാൻ ആരുമില്ലെന്ന് തോന്നുമ്പോഴുള്ള ആ ഭയാനകമായ ഏകാന്തതയെ.”
ആ ഒറ്റ മറുപടിയിൽ അമീറയുടെ ഉള്ളിലെ ശാസ്ത്രീയ അഹങ്കാരം തകർന്നടിയുകയാണ്. അവസാനത്തെ നാല് മിനിറ്റ്… 240 സെക്കൻഡുകൾ! ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടാതെ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ, അവൾ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ സയൻസിന്റെ കോട്ടമതിലുകൾ ഓരോന്നായി തകർന്നുവീഴുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് വേഗത്തിലാകുന്നു; രക്തധമനികളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ അതിതീവ്രമായ കൊടുംകാറ്റ് ഇരമ്പിപ്പായുന്നു.
താൻ വായിച്ചുതീർത്ത പുസ്തകങ്ങൾ തോറ്റുപോകുന്ന നിമിഷം! മാധവിക്കുട്ടിയുടെ ‘എന്റെ കഥ’യിലും ഗുസ്താവ് ഫ്ലോബെയറിന്റെ ‘മദാം ബോവറി’യിലും നമ്മൾ കാണുന്ന അതേ ആന്തരിക പ്രക്ഷുബ്ധത അമീറയിലും രൂപപ്പെടുന്നു. അന്ന് രാത്രി അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ഫർഹാന്റെ ആ ആഴമുള്ള കണ്ണുകൾ മാത്രം.
കാലം മുന്നോട്ട് ഒഴുകി. വിധി അവരെ കുടുംബങ്ങളുടെ ആശീർവാദത്തോടെ ഒന്നാക്കി.
വിവാഹരാത്രി. അത്തറിന്റെയും മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും സുഗന്ധം വമിക്കുന്ന ആ മുറിയിൽ എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അമീറയുടെ ഉടലിൽ നാണത്തിന്റെയും വികാരത്തിന്റെയും വന്യമായ ചൂട് പടരുകയാണ്. ഫർഹാൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൻ അവളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ സ്വന്തം കൈകളിൽ ചേർത്തുവെച്ചു.
“ഇപ്പോഴും ഇതിനെയൊക്കെ വെറും സയൻസ് എന്ന് തന്നെയാണോ അമീറാ വിളിക്കുന്നത്?” അവൻ അവളുടെ താടിയിൽ തൊട്ടുയർത്തിക്കൊണ്ട് ചോദിക്കുന്നു.
അവൾ മറുപടി പറയുന്നില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെയും ആസക്തിയുടെയും വലിയൊരു കടൽ ഇരമ്പുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മുലകളിലും നിതംബങ്ങളിലും രതിയുടെ വിളയാട്ടങ്ങളിലെല്ലാം അവന്റെ കണ്ണുകൾ അൽമാലകൾ പോലെ തൊട്ടുഴിഞ്ഞു; അതിൽ അവൾ പരവശയായി.
വസ്ത്രങ്ങളുടെ അതിരുകൾ മാഞ്ഞുപോയ ആ രാത്രിയിൽ, രണ്ടു ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലല്ല, മറിച്ച് രണ്ടു ആത്മാക്കൾ തമ്മിലായിരുന്നു സംഭാഷണം. ആധുനികതയുടെ സകല മൂടുപടങ്ങളും അഴിഞ്ഞുവീണു. ഇആർപി ഡാറ്റകളും അൽഗോരിതങ്ങളും നിയന്ത്രിക്കുന്ന ലോകത്തിന് പുറത്ത്, പ്രാചീനമായ പ്രകൃതിയുടെ താളത്തിലേക്ക് അവർ മടങ്ങുകയായിരുന്നു.
“ഫർഹാൻ…” അമീറയുടെ അധരങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു മന്ത്രണം പോലെ ആ പേര് പുറത്തുവരുന്നു. അവൻ അവളെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ആവോളം ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു. അവന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിലേക്ക് അവൾ ആകെ അലിഞ്ഞുചേരുന്നു.
പാതിരാത്രിയിൽ, നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ അണഞ്ഞുതുടങ്ങിയപ്പോൾ, അമീറ ഫർഹാന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചുകിടന്നു കൊണ്ട് പതുക്കെ പറയുന്നു:
“പണ്ട് ഞാൻ വിചാരിച്ചിരുന്നത് പ്രണയം വെറുമൊരു അന്ധവിശ്വാസമാണെന്നാണ്… പക്ഷേ, ഈ നെഞ്ചിൽ തലചായ്ച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്, പ്രണയത്തിന് വേണ്ടിയാണോ സെക്സ് അതോ സെക്സിന് വേണ്ടിയാണോ പ്രണയം എന്ന ചോദ്യം തന്നെ അർത്ഥശൂന്യമാണെന്ന്. ഇത് നാം ഒന്നായിത്തീരുന്ന നിത്യമായ അനുഭൂതിയാണ്!”
എന്തൊരു ഭംഗിയുള്ള സാഹിത്യ സന്ദർഭം! പ്രണയമില്ലാത്ത ലൈംഗികത കേവലം മൃഗീയമായ വിശപ്പടക്കൽ മാത്രമാണെന്നും, എന്നാൽ പ്രണയമെന്ന മഹാവികാരത്തിന്റെ പവിത്രതയിൽ ഉടലുകൾ ഉരുകിയൊലിക്കുമ്പോൾ അത് ഈശ്വരീയമായ പ്രാർത്ഥനയാകുന്നുവെന്നും എഴുത്തുകാരൻ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. സയൻസിന്റെ തണുത്ത തിയറികളെയും അഹങ്കാരങ്ങളെയും കാറ്റിൽ പറത്തിക്കൊണ്ട് ഫർഹാന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിൽ അമീറ അറ്റമില്ലാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ നിഗൂഢതകളിലേക്ക് കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോൾ, വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിലും പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു മനോഹരമായ വസന്തം പൂത്തുലയുകയാണ്.
“സ്ക്രീനുകളിൽ മാഞ്ഞുപോകുന്ന ലോകത്ത്,
ഉടൽത്തീയിൽ അലിയുന്ന ആത്മാവിന്റെ താളം…
നിന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടിൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ തിരയുമ്പോൾ,
ശാസ്ത്രവും വാക്കുകളും നിശ്ചലമാകുന്നു;
പ്രണയം മാത്രം നിത്യമായി ബാക്കിയാകുന്നു.”
