ചിലപ്പോൾ ജീവിതം നമ്മെ ഒരു ഗ്ലാസ് പോലെ പൊട്ടിക്കും.
നിശ്ശബ്ദമായി. പെട്ടെന്ന്. ആ വേദന കണ്ടു മനസ്സിലാക്കാൻ പോലും തയ്യാറല്ലാത്ത ആൾക്കൂട്ടത്തിനു നടുവിൽ.
നമ്മൾ എത്ര സഹിച്ചു എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. എത്ര ഭാരം ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു ജീവിച്ചു എന്ന് ആരും ചോദിക്കില്ല. ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തിനു പിന്നിലെ കണ്ണീർ ലോകം കാണാറില്ല — കാണാൻ ശ്രമിക്കാറുമില്ല.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർക്കൂ…
പൊട്ടിയ ഗ്ലാസും പ്രകാശം പ്രതിഫലിപ്പിക്കും.
തകർന്നു കിടക്കുന്ന ഓരോ കഷണവും ചിതറിയ വെളിച്ചം ആകാശത്തേക്ക് തിരിച്ചുവിടും. അതുപോലെ, ആഘാതം ഏറ്റ മനസ്സും — ഒടിഞ്ഞ ജീവിതവും — ഇരുട്ടിൽ ഒടുങ്ങുന്നതല്ല. മറിച്ച്, ആ വേദനയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു പ്രകാശം ഉണ്ട് — നമ്മൾ തന്നെ തിരിച്ചറിയേണ്ട ഒന്ന്.
തകർച്ചയ്ക്കു ശേഷം മനുഷ്യർ രണ്ടു വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കും.
ചിലർ പൊട്ടിയ ഇടത്ത് തന്നെ തണുത്തു കിടക്കും. വേദന ഹൃദയത്തെ കൊഴുക്കും. ലോകത്തോടുള്ള വിശ്വാസം ഉരുകിത്തീരും. അവർ ജീവിക്കും — പക്ഷേ, ഉള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ജ്വാല കെടുത്തിക്കൊണ്ട്.
എന്നാൽ ചിലർ മറ്റൊരു വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കും.
അവർ തകർന്നു — ശരി. പക്ഷേ, ആ തകർച്ചയിൽ നിന്ന് ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കും. മുറിവുകൾ ഉണങ്ങുന്ന ഇടത്ത് കൂടുതൽ ബോധ്യം ജനിക്കും. ആ ഏകാന്തതയിൽ ആത്മസ്നേഹം തളിർക്കും. ആ വീഴ്ചയ്ക്കു ശേഷം, മുൻപ് ഉണ്ടായിരുന്നതിനേക്കാൾ ആഴമുള്ള, ഉയരമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനായി അവർ വളർന്നെഴുന്നേൽക്കും.
ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും ശക്തരായ ആൾക്കാർ ഒരിക്കലും
തളരാത്തവരല്ല.
തളർന്നിട്ടും തിരിച്ചുവന്നവരാണ്.
നിങ്ങളുടെ മുറിവുകളെ ഭയക്കേണ്ട.
ആ മുറിവുകൾ നിങ്ങൾ ജീവിച്ചു എന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്. നിങ്ങൾ ചെറുത്തു നിന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ വീണ ആ നിമിഷം rock bottom എന്ന് ലോകം വിളിക്കുന്ന ആ ഇടം — അതാണ് ചിലപ്പോൾ നമ്മെ ശരിക്കും പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഏങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായി ഉയർന്നുവരാം എന്ന്.
പൊട്ടിയ ഗ്ലാസ് ആണ് നിങ്ങൾ — ശരി.
പക്ഷേ, ആ ഗ്ലാസ് ഇനിയും പ്രകാശം തിരിച്ചുവിടും.
നിങ്ങളും.
