ഇന്ത്യൻ ചരിത്രം ഇന്ന് ഒരു വലിയ സർക്കസ് കൂടാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വിദ്യയുടെ വെളിച്ചം കൊണ്ട് തെളിയേണ്ട മനസ്സുകളിൽ, അപഭ്രംശം നിറഞ്ഞ പകയുടെ ഇരുട്ടാണ് കുടികൊള്ളുന്നത്. ഈയിടെയായി സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ചില സ്വയം പ്രഖ്യാപിത ചരിത്രകാരന്മാർ താജ്മഹലിനെ ‘തേജോ മഹാലയ’യാക്കി മാറ്റാനുള്ള തത്രപ്പാടിലാണ്. പാവം ഷാജഹാൻ ചക്രവർത്തി! താൻ പണിതത് മുംതാസിനുള്ള സ്മാരകമാണെന്നറിഞ്ഞ് ആ പാവം ആകാശത്തിരുന്ന് ഒന്ന് ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകണം. അല്ലെങ്കിൽ, ശിവക്ഷേത്രത്തെ മോഷ്ടിച്ച് പള്ളി പണിതു എന്നൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ ചരിത്രത്തിന്റെ അലമാരയിൽ നിന്ന് ആ ചക്രവർത്തിമാർ തന്നെ പുറത്തുവന്ന് ചിരിക്കുകയായിരിക്കും.
പി.എൻ. ഓക്കിന്റെ ‘താജ്മഹൽ: ദ ട്രൂ സ്റ്റോറി’ എന്ന പുസ്തകം ഉണ്ടല്ലോ, അതൊരു ചരിത്രഗ്രന്ഥമല്ല; മറിച്ച്, യുക്തിയെ തൂക്കിക്കൊല്ലാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നവരുടെ വേദപുസ്തകമാണ്. ആർക്കിയോളജിക്കൽ സർവേ ഓഫ് ഇന്ത്യ (ASI) കോടതിയിൽ പോയി സത്യം ബോധിപ്പിച്ചിട്ടും, “അല്ല, ഇതൊരു ക്ഷേത്രമാണ്, ഞങ്ങൾക്കിത് വിശ്വസിക്കണം” എന്ന് വാശിപിടിക്കുന്നവരോട് എന്ത് പറയാനാണ്? ഇതേക്കുറിച്ച് ജോർജ്ജ് ലൂയിസ് ബോർഹസ് തന്റെ ‘ദി അലഫ്’ (The Aleph) എന്ന കൃതിയിൽ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, “യാഥാർത്ഥ്യം എന്നത് പലപ്പോഴും ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിബിംബം മാത്രമാണ്.” എന്നാൽ ഈ പ്രതിബിംബത്തെപ്പോലും വികൃതമാക്കാൻ നോക്കുന്നവർ അറിയുന്നില്ല, അവർ തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് വെറും മാർബിൾ നിർമ്മിതിയെയല്ല, മറിച്ച് ഇന്ത്യയുടെ കൂട്ടായ സ്മരണയെയാണ്.
മുഗൾ ഭരണാധികാരികളെ മതഭ്രാന്തന്മാരായി മുദ്രകുത്താൻ വെമ്പുന്നവർ വിസ്മരിക്കുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്; മധ്യകാല ഇന്ത്യ എന്നത് വൈവിധ്യങ്ങളുടെ കലവറയായിരുന്നു. ടാഗോർ താജ്മഹലിനെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് “കാലത്തിന്റെ കവിളിലെ കണ്ണുനീർതുള്ളി” (A teardrop on the cheek of time) എന്നാണ്. ഒരു മതത്തിന്റെ മാത്രം ആസ്തിയായിരുന്നെങ്കിൽ ടാഗോറിന് അതിനെ ഇങ്ങനെ വർണ്ണിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ? ഇനി രാഹുൽ സാങ്ക്രിത്യായന്റെ ചരിത്രബോധം നോക്കൂ, അദ്ദേഹം ചരിത്രത്തെ കണ്ടത് ഒഴുക്കുള്ള പുഴയായാണ്. അക്ബർ ചക്രവർത്തി രാമായണവും മഹാഭാരതവും പേർഷ്യനിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യിച്ചപ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു ഭാഷാപരമായ കൗതുകമായിരുന്നില്ല. പകരം, ഭാരതീയ ദർശനങ്ങളുടെയും പേർഷ്യൻ സൂഫിസത്തിന്റെയും ഒരു വലിയ സംഗമമായിരുന്നു. അക്കാലത്തെ ഫർമാനുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ കാണാം, ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കും മഠങ്ങൾക്കും ഭൂമി ദാനം ചെയ്ത മുഗൾ ഭരണാധികാരികളുടെ ഔദാര്യം.
എഡ്വേർഡ് സെയ്ദിന്റെ ‘ഓറിയന്റലിസം’ (Orientalism) എന്ന കൃതിയിൽ പറയുന്നതുപോലെ, നാം ചരിത്രത്തെ നോക്കിക്കാണുന്നത് നമ്മുടെ വർത്തമാനകാലത്തെ മുൻവിധികൾ വെച്ചുകൊണ്ടാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ഔറംഗസീബിനെയും അക്ബറെയും ഒരേ തട്ടിൽ വെച്ച് അളക്കാൻ ചിലർ ശ്രമിക്കുന്നത്. വിക്ടർ ഹ്യൂഗോ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, “ചരിത്രം എന്നത് പിശാചുക്കൾ എഴുതിയ ഒരു നോവലല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യൻ സ്വന്തം തെറ്റുകളിൽ നിന്ന് പഠിച്ച പാഠപുസ്തകമാണ്.” ഇക്കൂട്ടർ പഠിക്കാൻ തയ്യാറല്ല, പകരം ചരിത്രത്തെ സ്വന്തം താല്പര്യത്തിനനുസരിച്ച് ‘എഡിറ്റ്’ ചെയ്യാൻ മാത്രം പഠിച്ചിരിക്കുന്നു.
സൗന്ദര്യം കാണാൻ കഴിയില്ല, കാരണം അവരുടെ കണ്ണുകൾ വിദ്വേഷത്തിന്റെ പുക കൊണ്ട് മൂടിയിരിക്കുകയാണ്. ഓസ്കാർ വൈൽഡ് പറഞ്ഞത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ സത്യമാണ്: “സൗന്ദര്യം കാണാൻ കണ്ണുകൾ പോരാ, ഒരു മനസ്സ് വേണം.” ഈ ചരിത്ര ഭീകരവാദികൾക്ക് സൗന്ദര്യം കാണാൻ കഴിയില്ല. അമിതാഭ് ഘോഷ് തന്റെ നോവലുകളിൽ പലപ്പോഴും ഓർമ്മിപ്പിക്കാറുണ്ട്; ചരിത്രത്തിന്റെ നിഴലുകൾ നമ്മെ പിന്തുടരുമെന്നും, അവയെ അവഗണിച്ചാൽ നാം തന്നെ നമ്മളെത്തന്നെ മറന്നുപോകുമെന്നും.
ഒടുവിൽ, ഇതൊരു കാര്യം കൂടി ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ. ബോർഹസിന്റെ ആ പ്രസിദ്ധമായ ലാബിരിന്ത് പോലെയാണ് ചരിത്രം. നമ്മൾ അതിൽ കയറി കറങ്ങിത്തിരിയുമ്പോൾ, അറിവിന്റെ വഴി തെരഞ്ഞെടുത്തില്ലെങ്കിൽ, വഴിതെറ്റി അജ്ഞതയുടെ പടുകുഴിയിൽ വീഴുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. താജ്മഹൽ അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും, അനശ്വരമായ പ്രൗഢിയോടെ. അതിനെ തകർക്കാൻ കല്ലുകൾ കൊണ്ടല്ല, വിദ്വേഷം കൊണ്ടാണ് ചിലർ നോക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തിന്റെ വിധി കഠിനമാണ്; അത് അവസാനം സത്യത്തെ മാത്രം ബാക്കിവെക്കും. ഈ കോലാഹലങ്ങൾ എല്ലാം അടങ്ങുമ്പോൾ ബാക്കിയാവുക, ചരിത്രത്തോടുള്ള ആ അപഭ്രംശം നിറഞ്ഞ പകയുടെ നാണക്കേട് മാത്രമായിരിക്കും.
ഇനി ഈ വക തർക്കങ്ങൾ മതിയാക്കി നമുക്ക് അല്പം വിജ്ഞാനത്തിലേക്ക് മടങ്ങാം. വായിക്കുക, ചിന്തിക്കുക. താജ്മഹൽ എന്ന പ്രണയത്തിന്റെ സ്മാരകത്തെ ഇനിയും അനാവശ്യമായി വിവാദങ്ങളിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കാതിരിക്കുക. കാരണം, കല്ലുകൾക്ക് പോലും ചിലപ്പോൾ നാണം തോന്നിയേക്കാം, നമ്മൾ നടത്തുന്ന ഈ വിവരക്കേടുകൾ കാണുമ്പോൾ! മൗനം ഒരു വലിയ ഉത്തരമാണ്, പക്ഷെ കല്ലുകൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ ഈ വിവാദങ്ങൾ അസ്തമിക്കും.
